Powód odejścia: decyzja właściciela
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Libellule. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Libellule. Pokaż wszystkie posty
środa, 3 czerwca 2020
wtorek, 18 lutego 2020
Od Libellule do Aarveda
Właściwie nie pamiętam, co się działo przez ostatni rok. Tak jakby w ogóle go nie było, możliwe, że ktoś wymazał mi go z pamięci, albo sama to zrobiłam, znaczy po prostu zapomniałam. I nagle coś mnie wyrwało z letargu, nie do końca wiem co, ale było silne. Pamiętam dotyk jego zimnych łap na swoim futrze, kształt pazurów, które delikatnie wbijały się w moją szyję i oczy, soczyście zielone i piekielnie trujące, wypalające niewidzialną dziurę w moim sercu. Ach tak, Harbinger. Przez kilka następnych dni zastanawiałam się, czy ten sen oznaczał, że umarł, albo to ja przekroczyłam niewidzialną granicę i stałam się duchem. Tylko w takim razie, kto mnie zabił albo co i dlaczego? A później podczas polowania zaatakował mnie dorodny jeleń, wtedy byłam już pewna, że żyję, tylko nie do końca wiedziałam gdzie. Góry, lasy i łąki wyglądały na zaśnieżone od zawsze, lecz najgorsze było to, że wśród tej bieli, ja – w dość dobrej kondycji, samotna i zielona – byłam gotową przystawką, ewentualnie obiadem podanym na talerzu. Przez pierwszy tydzień włóczyłam się w dzień, a głód zaspokajałam, jedząc słodkie, białe króliczki z czerwonymi oczami. Niedługo potem musiałam zaprzestać ich zabijania, bo miałam wrażenie, że coś mnie śledzi i podąża za zapachem. Przestałam jeść. Dnie zaczęły zlewać się z nocami i wtedy zjawił się on. Rogaty, z krótkim ogonem i blizną na pysku. Miał zielone oczy, ale nie były straszne, przypominały mi dom i beztroskie lata życia. Od kilku godzin szalała zamieć śnieżna, a ja szłam łapa za łapą w stronę najwyższego górskiego szczytu, byłam pewna, że widzę miraż, ale to był wilk. I wtedy w głowie pojawiły się pytania: "Powinnam iść w jego stronę, czy uciekać?", "Zabije mnie na miejscu, czy będzie torturował w nieskończoność?", "Może też się zgubił?". Szybko przemyślałam całą sytuację, to co było, jest i będzie. Co miałam do stracenia poza swoim marnym życiem? Nic. Zaczęłam brnąć w jego stronę, zauważył mnie dość szybko, kto by się spodziewał. Również ruszył w moją stronę. Czas zaczął jakoś szybko mijać i nawet nie zdążyłam mrugnąć, a już stałam przed jego szeroką klatką piersiową. I co teraz Fasola? Jesteś u celu, co dalej?
– Zgubiłam się, nie wiem, gdzie jestem, nie jadłam nic od kilku dni, a moimi śladami idzie jakiś niezidentyfikowany drapieżnik i jestem pewna, że jeśli zostanę tu dłużej, zaraz mnie dopadnie. Błagam pomóż? – z mojego pyska wyleciał nie do końca kontrolowany potok słów.
Basior zrobił wielkie oczy, uniósł nieco wyżej głowę, uśmiechną się, lecz wyglądał też na nieco zmartwionego. Zapewne wziął mnie za obłąkaną, ale czy to ma już jakiekolwiek znaczenie?
– Jestem Aarved, pomogę ci.
– Fasola – skłoniłam się na tyle, na ile pozwalały mi zmarznięte łapy i uśmiechnęłam pogodnie. Śnieżyca ustała, a zza chmur wyjrzało blade słońce.
Słowa: 449
– Zgubiłam się, nie wiem, gdzie jestem, nie jadłam nic od kilku dni, a moimi śladami idzie jakiś niezidentyfikowany drapieżnik i jestem pewna, że jeśli zostanę tu dłużej, zaraz mnie dopadnie. Błagam pomóż? – z mojego pyska wyleciał nie do końca kontrolowany potok słów.
Basior zrobił wielkie oczy, uniósł nieco wyżej głowę, uśmiechną się, lecz wyglądał też na nieco zmartwionego. Zapewne wziął mnie za obłąkaną, ale czy to ma już jakiekolwiek znaczenie?
– Jestem Aarved, pomogę ci.
– Fasola – skłoniłam się na tyle, na ile pozwalały mi zmarznięte łapy i uśmiechnęłam pogodnie. Śnieżyca ustała, a zza chmur wyjrzało blade słońce.
<Aarved?>
Słowa: 449
czwartek, 13 lutego 2020
Libellule
![]() |
| ThousandLeaves |
Oh, I beg you, can I follow?
Oh, I ask you, why not always?
Imię: Jej imię brzmi lekko i elegancko - Libellule (czyt. Liibelul). Niestety wadera go nie lubi i posługuje się prostacką nazwą zaczerpniętą od rośliny strączkowej, a jest to Fasola.
Ród: Pochodzi z rodu Valentine
Wiek: 6 lat
Płeć: Wadera♀
Rasa: Malisabis
Stan: Mieszkaniec
Stanowisko: Psycholog
Charakter: Bycie młodym jest głupie, bycie zakochanym jest głupie, bycie samotnym jest niebezpieczne. Nadawanie sobie imienia na cześć rośliny strączkowej jest niepoważne. Fasola wyznaje w życiu jedną, żelazną zasadę, która jest fundamentem jej istnienia. Rób tak, aby inni omijali cię szerokim łukiem, ale żeby byli od ciebie zależni, bo inaczej piorun ich trzaśnie. Stroń od wszystkiego, co głupie, ale pamiętaj, że przyjaciół trzyma się blisko, a wrogów jeszcze bliżej. Dobrze, sumując, są to jednak trzy zasady, które wielokrotnie uratowały jej zielony tyłek. Fasola jest typem samotniczki i wbrew pozorom w porównaniu do innych naprawdę nie potrzebuje towarzystwa. Jako zwierzę stadne należy do watahy jedynie ze względów etycznych, nie chce być brana za wariatkę. Sporą część wolnego czasu poświęca na czytanie, analizowanie oraz obserwację. Jest miłośniczką miłości, jeśli można tak powiedzieć. Uwielbia studiować kolejne książki poświęcone rozwijaniu się relacji międzywilczych, poznawać zakochanych w sobie bohaterów, a przy okazji utożsamiać się z jednym z nich. W otoczeniu rzeczywistym jej głównym zajęciem jest dbanie o dobrobyt - chociaż nie poświęca temu zbyt wiele czasu - oraz swatanie i leczenie złamanych serc, kiedyś była zawodowcem, ale odkąd jej stara wataha się rozpadła, zaprzestała pracy w tym zawodzie. Tylko podczas swojej pracy ma kontakt z wilkami. Czerpie z tego wielką przyjemność, nie odczuwa tego, jak pracy wśród swoich rodaków, a raczej zapoznanie się z kolejną interesującą historią. Jest marzycielką, nadaje imiona roślinom oraz innym żyjątkom, z którymi spędza sporo czasu. Mimo skutecznego unikania wilków płci męskiej w głowie ma już wizję swojego ślubu oraz tego, jak wychowuje gromadkę szczeniąt. Ewentualnie do końca świata pozostanie sama wraz ze swoimi ulubionymi postaciami, żyjąc ich życiem. Wbrew pozorom Libellule nie jest pomocnym wilkiem i jest leniwa. Szuka okazji do tego, aby wykorzystać kogoś i uciec od zbędnej pracy. Nie lubi wdawać się w bezsensowne dyskusje ani słuchać pustych żartów. Interesuje ją świat prawdy, chciałaby kiedyś poznać, jak naprawdę powstał, czy bóstwa maczały w tym swoje łapy i czy w ogóle istnieją. Jej patronką Caishe, po której zdecydowanie uzyskała takie cechy, jak opiekuńczość i siła, ale swoje serce zdecydowanie oddała Eruzanowi. Jest zbyt młoda, aby bawić się w wyrocznię, ale nie zważa na to i codziennie ocenia każdego mijanego wilka, próbuje odczytać jego przeszłość, wpatrując się w oczy, co z kolei nie zawsze jest proste.
Wygląd: Średniej wielkości, zielona wadera. Nic dodać, nic ująć. Oczy w kolorze szmaragdu, sierść w odcieniach wiosennej oraz letniej trawy. Na szyi niekiedy można zobaczyć zieloną obrożę z wplecionymi kwiatami. Jest dobrze zbudowana, nieco wyższa od przeciętnej wadery.
Żywioł: Woda, powietrze, ziemia
Moce:
Murmure - dość specyficzna moc polegająca na rozmowie z glebą, roślinami, wodą oraz niektórymi zwierzętami, które przyczyniają się do wzrostu roślin, ciągłości kręgu życia. Pomocna, choć unikana przez Fasolę ze względu na jej specyficzność. Tylko głupek rozmawia z warstwą piachu i kamieni, ale szaleniec na dodatek dostaje od nich odpowiedź.
Puissance - zmuszanie roślin do wzrostu.
Pourrir - jedna z paskudniejszych mocy, która pozwala Fasoli zabić roślinę. O ile będzie wytrwale ćwiczyć, w przyszłości będzie mogła używać jej również przeciwko małym zwierzakom, a może i wilkom? Granica w tym wypadku nie jest znana.
Illusion - odczytywanie życiorysu, zamiarów oraz charakteru wilka. W 79% moc ta się nie sprawdza, ale wszystko jest do wyćwiczenia.
Clef - umiejętność budzenia roślin poprzez śpiew.
Rodzina:
Louise - mama
Valentine - tata
Partner: Do tej pory jedynie marzyła i może tak pozostanie.
Potomstwo: Brak
Miejsce Zamieszkania: Dystrykt II
Patron: Caishe
Umiejętności:
Intelekt: 15 | Siła: 10 | Zwinność: 10 | Szybkość: 10 | Latanie: 0 | Pływanie: 10 | Magia: 15 | Wzrok: 10 | Węch: 10 | Słuch: 10 |
Historia: Dopiero się zaczęła. Nie ma o czym opowiadać, w ciągu dwóch lat życia nic ciekawego się nie wydarzyło. Chyba że zmiana imienia jest czymś interesującym. No dobrze jednak coś się wydarzyło. Znalazła dom, mogła robić to, co jej naprawdę wychodzi i chyba nawet spotkała miłość swojego życia. I nagle wszystko zniknęło i nie, to nie był sen! Wataha się rozpadła, jej ukochany zniknął, może już nie żyje, może po prostu się poddał i odszedł sam w nieznane w poszukiwaniu swojej zaginionej matki? Jedno jest pewne, Fasola nie mogła już tam dłużej zostać i tak oto po roku wędrówki znalazła się w Królestwie Północy.
Autor: HarbingerGhost (howrse) | Fever (doggigame)
Subskrybuj:
Posty (Atom)
