Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Aarved i Valerian. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Aarved i Valerian. Pokaż wszystkie posty

niedziela, 21 czerwca 2020

Od Aarveda CD. Valeriana

Rogacz ruszył za towarzyszem, gdy nagle zatoczył się na drzewo i oparł się o nie bezsilnie. Świat przed oczami mu zafalował i pokryła go mleczna poświata. Zabrakło mu siły, aby nabrać powietrza w płuca, przepona się rozluźniła. Nagle zapomniał, jak się nazywa, co tu robi i co się działo. Czym jest ta biała substancja pod jego... łapami? Czemu nagle miał ptasie pazury? Nie, nie ptasie, wilcze...
- Aarved? - Valerian zatrzymał się i odwrócił, a kiedy zobaczył, w jakim stanie jest wilk, podbiegł do niego szybko. - Aarved, hej! Spójrz na mnie, dobrze się czujesz?
- C... co? - wydukał basior. Zadrżał i spojrzał na lwa, a jego twarz wykrzywił dreszcz złości. - Zostaw mnie!
Odepchnął kota brutalnie, a ten spojrzał na niego z szokiem.
- Co ci się stało? - zapytał zdławionym głosem. Rogacz warknął i odsłonił zęby.
- Nie udawaj, że nie wiesz, co zrobiłeś. Masz szczęście, że jesteś moim partnerem w tej sprawie, bo już dawno bym się z tobą policzył.
- Aarved... O czym tu mówisz? - zwiadowca podszedł nieco bliżej, przypatrując się wojownikowi uważnie. - Ktoś cię zaczarował? Gorzej się poczułeś? Może za wcześnie wyszedłeś ze szp...
- Zamknij się - sapnął zielonooki i ruszył przed siebie. - Po prostu się zamknij i nie udawaj, że nie wiesz, co zrobiłeś. Chcę skończyć tę sprawę i nie oglądać cię więcej na oczy. Nie wiem, o jakim szpitalu mówisz, ale uważaj, bo grabisz sobie jeszcze bardziej.
- Ale...
- Głupi jesteś? - samiec zatrzymał się i spojrzał na niego. Sierść na karku podniosła się. - Nie dociera do ciebie? Mam ci szczękę przetrącić, abyś się zamknął? Nie chcę słuchać twojego pierdolonego głosu, idioto. Wystarczy, że muszę na ciebie patrzeć.
,,Taaaak", odezwał się głos w jego głosie. ,,Uderz go. Zabij. Co ci powiedział? Pamiętasz? Wyśmiał cię w twarz. Obraził twój honor. To cię boli, tak, to boli cię najbardziej. Zranił cię. Za to należy mu się śmierć. Zabij, a potem przynieś jego ciało do mnie".
Nieznajome macki oplatały umysł rogacza, wyciszając jego zdrowy rozsądek. Najpierw się im opierał, ale w końcu zapuściły korzenie w jego myślach, mieszając wspomnienia i charakter. Po chwili już sam nie wiedział, kto jest intruzem, a kto gospodarzem. Stali się jednym. Poczuł, jak ktoś go wycisza, jak coś go obejmuje i nakazuje zapomnieć, pozwolić, aby objęła go złość. W końcu Valerian na nią zasługiwał, prawda? Tak, to twoja własna opinia, Aarvedzie. Nie pamiętasz? Myślałeś tak o nim od dawna. Wtedy, gdy się spotkaliście jeszcze jako szczenięta. Szczenięta? Jak on w ogóle śmie wkraczać na te ziemie, prawda? Jest inny, jest gorszy. Możesz... Nie, ja mogę go zabić i powiedzieć, że próbował sabotować misję. Zostanę bohaterem. Pozbędę się słabego ogniwa, będą mnie kochać. Mnie, Aarveda z rodu Lorentów!
,,Tak", odpowiedział ten głos, a samiec nie miał już siły się sprzeciwiać. Było mu błogo i sennie. Zwinął się i pozwolił, aby ciepłe taśmy obcej mocy go otuliły. Wiedziały lepiej. Wiedziały, jak postąpić. W końcu widziały tak wiele. Pokazały mu swą wiedzę o świecie, nieskończone krajobrazy, wspomnienia i myśli setek tysięcy stworzeń. Jak coś tak potężnego może nie mieć racji? Znało życie każdego zwierzęcia w tym lesie. Kim on jest, aby sprzeciwiać się takiej potędze, takiej mądrości? ,,Nikim", w umyśle wilka pojawiła się myśl, którą pochwycił i przycisnął do siebie. Była tak prosta, ciepła, przynosiła komfort. Pozwoliła umyć łapy i popaść w ignorancję. ,,Jestem nikim", szeptała, otulając go, zabierając dech. ,,Pozwól działać, Aarvedzie. Pomyśl, jak potężny będziesz, gdy podzielę się z tobą moim umysłem. Daj mi swoje ciało, a stworzymy potęgę, która rzuci wszystkich na kolana. Nawet twój ojciec będzie musiał ugiąć przed tobą kark. Pragniesz tego, prawda?".
,,Pragnę", odpowiedział basior i zupełnie oddał resztki kontroli, które mu pozostały. Umilkł i zatracił się w tym świecie.
Valerian nawet nie zauważył, jak krok jego cętkowanego towarzysza stawał się coraz bardziej powłóczysty, a zielone oczy zamgliły się i przestały rozglądać po otoczeniu. W sumie ciężko mu się dziwić, kiedy dostał taki opieprz od prawie nieznanej sobie osoby. Nie wiedział, czy Aarved po prostu ma taki charakter, czy coś go opętało. Wkrótce miał się jednak przekonać...
Na drzewach zaczęło pojawiać się coraz więcej nie zamaskowanych śladów pazurów i tej dziwnej, czarnej cieczy. Dwa osobniki weszły na niewielką polanę. Ich przewodnik w postaci poruszającej się szybko ciemnej plamy zamarł na środku.
- Nie rozumiem... - szepnął Valerian. Postąpił w przód i stanął w centrum, rozglądając się po okolicy. Drzewa, krzewy, śnieg. Świdrująca uszy cisza. - Gdzie teraz?
Nagle jednak zauważył rogacza, który wpatrywał się ogromnymi, prawie białymi oczami w przestrzeń nad kotem. Nie mrugał, jedynie trwał w bezruchu jak przerażająca rzeźba. Jego mięśnie były sztywne i dziwnie, nienaturalnie napięte. Gdyby nie spokojny, błogi wyraz pyska, można by pomyśleć, że wilk właśnie dostał ataku.
- Aa... Aarved? - wydukał Valerian. Resztki jego dobrego humoru, jakie pozostały po spięciu z towarzyszem, zniknęły. Stulił uszy i uniósł głowę.
Nad sobą ujrzał powoli opadającą iluzję jasnego, pogodnego nieba. Białe chmury topiły się, odsłaniając ciemne kołtuny, okrągłe obłoczki zastąpiły drapieżne ptasie pazury, wczepione w korę drzewa, a poszarpane skrzydła zasłoniły słońce, rzucając długi cień zwiastujący śmierć na oba wilki. Wężowate cielsko było oplecione między drzewami, wyduszając z nich ostatnie tchnienia życia. Kot powoli uniósł głowę i spojrzał w miejsce, w które wpatrywał się zielonooki. Ujrzał parę mlecznobiałych oczu utkwiony w okrągłej, ptasiej czaszce. Rozdzielała ją obrzydliwie i groteskowo rozciągnięta paszcza, z której wystawało mnóstwo długich, ostrych jak szpikulce kłów. Mleczne ślepia utkwione były w rogaczu. Jego własne tęczówki powoli traciły kolor.
,,Dobrze, Aarvedzie", usłyszał cętkowany w swojej głowie. ,,Przyprowadziłeś go. Teraz zabij. Zabij dla mnie".
I Aarved rzucił się do gardła towarzyszowi. 

<Valerian? Szal00ne perypetie nam się zrobiły>

Słowa: 908 = 50 KŁ

środa, 27 maja 2020

Od Valeriana CD. Aarveda

Ruszyłem za wilkiem, który pokazał mi dziwną plamę na drzewie. Podszedłem do niej powoli, a wtedy wyrosły z niej kolce. Stanąłem jak wryty, pierwszy raz widząc coś podobnego. Gdy się odsunąłem, igły zniknęły. Znowu podszedłem, pojawiły się, odsunąłem, zniknęły i tak z trzy razy.
- Skończyłeś się już bawić? - usłyszałem zmęczony głos towarzysza. Spojrzałem na niego i wykonałem czynność jeszcze raz, bardziej po to, by go zdenerwować, niż dlatego, że chciałem to zrobić.
- Już – odwróciłem się do niego i rozejrzałem się po miejscu. - Myślisz, że to wilk? - zadałem mu pytanie, ale on tylko wzruszył ramionami.
- Nie mam pojęcia, nie ma żadnych śladów łap – stwierdził, ponownie się rozglądając. To było szalone, ale także ekscytujące. Polowaliśmy na coś, czego nie mogą złapać inne wilki ani przed nim uciec. To Coś nie zostawiało po sobie żadnych śladów, prócz iluzji oraz czarnej mazi, która działała prawie jak magnes.
- A więc panie wojowniku, od czego zaczynamy? - zadałem mu pytanie. Prócz rozglądania się i szukania wskazówek, nie miałem pojęcia, co moglibyśmy zrobić.
- Może coś jeszcze zarył iluzją – zaproponował. Zaczęliśmy więc wszystko macać i dotykać każdy najmniejszy skrawek tego terenu. Z boku pewnie to dziwnie wyglądało, kiedy każdy z nas szurał łapami po śniegu, machał ogonem na boki z myślą, że czegoś dotknie albo wąchał z nadzieją, na wyczucie czegoś przydatnego. Podszedłem do drzewa i zacząłem jeździć po nim łapą. Kora była chropowata, mimo wszystko jedno miejsce się odznaczało. Prawdopodobnie tutaj także została użyta iluzja, chociaż widziałem zwyczajne drzewo, pod łapą czułem cienkie, acz długie wgłębienia.
- To chyba były pazury – pokazałem Aarvedowi znalezisko. Pokiwał głową i sprawdził jeszcze kilka kor.
- Tak jakby poruszał się po drzewach – myślał głośno. Zmęczony szukaniem czegoś, czego nie widać, podszedłem z powrotem do czarnej mazi, leżącej na korzeniu. Nie podchodziłem bliżej, zamiast tego schyliłem powoli łeb i dmuchnąłem zimnym powietrzem w stronę tego czegoś. Czarną maź pokrył lekki szron i kiedy przysunąłem do niego łapę, nie poruszyło się. Przyglądałem mu się dłuższą chwilę, zastanawiając się, co się teraz stanie. Używając mocy, ujrzałem możliwą przyszłość. Zawołałem wojownika.
- Poczekaj tu – usiadłem na śniegu i obserwowałem maź. Aarved posłał mi zdziwione spojrzenie.
- Na co?
- Nie jestem pewien, ale poczekaj chwilę – posłuchał się mnie, chociaż widziałem, że niechętnie. Bezczynne siedzenia chyba nie należało do jego ulubionych czynności, mi za to nie sprawiało trudności przyglądanie się zamarzniętej cieczy, która nagle się gwałtownie poruszyła. Lód, jaki powstrzymywał jego ruchy, nagle pękną, a czarną ciecz zaczęła się cofać w głąb lasu. Żaden z nas nie spuścił wzroku z tego czegoś, zamiast tego zaczęliśmy za tym podążać.

<Aarved?>

Słowa: 416 = 25 KŁ

niedziela, 17 maja 2020

Od Aarveda CD. Valeriana

Aarved chciał zaprotestować, ale jedynie westchnął. Chyba za bardzo się pospieszył z kontynuowaniem śledztwa. 
- Wydaje mi się, że masz rację - odparł. - Niedługo jednak będę mógł wyjść, tak przynajmniej twierdzą medycy. 
- To dobre wieści, prawda? - zapytał z uśmiechem kot. Aarved spojrzał na drugiego wojownika.
- Oczywiście, że tak. Zamierzam pójść do dowództwa i opowiedzieć im o tej całej sytuacji. Chcę cię prosić, abyś wybrał się tam razem ze mną.
- Z przyjemnością - odparł Valerian. 
- A potem pójdziemy przeszukać tamto miejsce - kontynuował swoje planowanie rogacz.
- Nie uważasz, że powinniśmy najpierw zapytać jakiegoś twojego przełożonego?
- No tak, oczywiście, że to zrobimy. - Ved spojrzał na lwa podejrzliwie. Czemu powiedział ,,twojego", a nie ,,naszego"? Przecież już jakiś czas mu powiedział, że też służy w wojsku.
- Jak myślisz, dopuszczą mnie do śledztwa? 
- Dlaczego mieliby tego nie zrobić?
- Ach, nie mówiłem ci jeszcze. Jestem zwiadowcą - odparł lew. - A wydaje mi się, że rzadko takie niebezpieczne sprawy badają osoby spoza wojska. Chyba że się mylę?
Zielonooki patrzył na znajomego z szokiem w oczach, który z każdym kolejnym słowem lwa stawał się coraz bardziej wyraźny. W głowie zaświeciła mu się lampka. Może Valerian nie był wojownikiem? Zmarszczył brwi i zasępił się. Przecież doskonale pamiętał, jak opowiadał mu o swoich treningach, dowódcy i misjach! A może to był tylko sen? Tylko dlaczego zapamiętał to tak wyraźnie? Wilk potrząsnął głową.
- Coś nie tak? - zaniepokoił się lew. Aarved spojrzał na niego uważnie. 
- Powiedz mi proszę, czy pytałem cię już o stanowisko?
- Co? Przed chwilą powiedziałem, że jeszcze ci o tym nie mówiłem. - Niebieskie oczy zmrużyły się podejrzliwie. - Dobrze się czujesz? Może zawołać pielęgniarkę?
- Nie, nie rób tego. Mam problemy z pamięcią. Myślałem, że jesteś wojownikiem - zaczął tłumaczyć się cętkowany osobnik, nadal mocno skonsternowany.
- Nie, daleko mi do takowego - zaśmiał się mieszaniec.
- Przepraszam - mruknął wilk, nie mogąc nic więcej wykrztusić. Czuł na swoim ciele niespokojny wzrok gościa. Poczucie niepokoju, wywołane przez to fałszywe wspomnienie, nie chciało go opuścić. Może coś mu się przesłyszało, jak lew go niósł? Sam nie wiedział, ale postanowił zignorować złe przeczucia i skupić się znowu na głównym temacie. Przynajmniej na razie. Spojrzenie lwa go krępowało. Nie chciał, aby myślał, że jest słaby i potrzebuje pomocy lub, co było jeszcze gorsze, litości, dlatego ukrył swoje obawy.
- Nie szkodzi - powiedział kot. - Szczerze mówiąc, chętnie poszukam z tobą tej bestii, brzmi to jak dobra zabawa. Oczywiście jeśli dowództwo na to pozwoli.
Zielonooki zmarszczył brwi, zdziwiony błahością powodów, które skłoniły towarzysza do podjęcia takiej, a nie innej decyzji, ale postanowił pozostawić ową wypowiedź bez komentarza.
Samce porozmawiały jeszcze przez chwilę, ustalając szczegóły następnego spotkania, ale pielęgniarka przerwała im ciekawą dyskusję i wygoniła Valeriana z pokoju.
Gdy drzwi zatrzasnęły się za białym, znikającym w korytarzu ogonem, Aarved westchnął i opadł na poduszki. Zauważył, że jego sąsiadka, wadera, która padła ofiarą tego samego stwora, przygląda mu się z konsternacją. Podniósł głowę.
- Przepraszam panią bardzo, gorzej się pani poczuła?
- Nie, nie, dziękuję, ale... My się jeszcze chyba nie poznaliśmy? Musiał pan przybyć, kiedy spałam. Proszę, aby mi pan wybaczył mój brak manier, nazywam się Xincella z rodu Fallal. A pan?
Rogacz spojrzał na nią z niemałym zdumieniem. Przez chwilę myślał, że wilczyca robi sobie z niego żarty. Po jej twarzy poznał jednak, że wyraźnie była zaskoczona i mówiła szczerze. ,,Ale... jak?", pomyślał wojownik. ,,Przecież rozmawialiśmy ze sobą dosłownie godzinę temu!".
- Jestem Aarved, wojownik lądowy - odparł z wymuszonym uśmiechem, którym nieudolnie próbował zamaskować swoją konsternację. - Bardzo miło mi panią poznać.
Resztę popołudnia spędzili na uprzejmej dyskusji ze sobą nawzajem. Basior jeszcze raz opowiedział sąsiadce o swoim wypadku i wysłuchał jej egzaltowanej opowieści o swoim przeżyciu, mimo że znał ją już na pamięć. W końcu jednak rozmowa się urwała i wilki do końca pobytu rogatego w szpitalu nie nawiązały już dłuższego kontaktu ze sobą, ograniczając się jedynie do wymiany kilku grzecznościowych zwrotów.
Dwa dni później, gdy już w pełni wypoczęty Aarved i jak zawsze tryskający pozytywną energią kot składali zeznania w gabinecie przełożonego, umysł zielonookiego basiora znów skupił się na polowaniu na potwora. Nie opuścił go jednak niepokój i dziwne poczucie dyskomfortu. Z jakiegoś powodu nie potrafił przestać myśleć o tych dziwnych zdarzeniach związanych zarówno z pamięcią jego, jak i sąsiadki ze szpitalnej sali.
Przełożony udzielił im zgody na przeszukanie miejsca wydarzeń. Widać było, że informacje o trwających napadach na obywateli Królestwa bardzo go niepokoją. Obiecał poprosić o wydanie zarządzenia zabraniającego wchodzenie szczeniakom do lasów bez opieki, jak i dołożyć wszelkich starań, aby bestię pochwycić. Zobowiązał się też zlecić uświadomienie społeczeństwa o niebezpieczeństwie czającym się między drzewami.
Usatysfakcjonowany tą odpowiedzią Ved pożegnał się z przełożonym i wyszedł razem ze swoim towarzyszem z biura.
- Kierunek las? - zapytał Valerian. Wilk kiwnął głową.
- Tylko miej się na baczności - rzekł basior, ruszając żwawym krokiem na zachód. - I nie patrz temu czemuś w oczy - dodał, czując, jak w gardle rośnie mu gula.
- Czyli jednak coś pamiętasz? - ucieszył się biały samiec.
- Jedną rzecz. - Wojownik przełknął z trudem ślinę. - Przerażające, mlecznobiałe ślepia, które śnią mi się po nocach. Cokolwiek się stanie, nie patrz na to.
- Jasne - przytaknął lew.
W końcu doszli do celu. Aarved dostrzegł dziurę, do której wpadła poprzednia ofiara. Nie pamiętał jednak tego miejsca. Gdyby nie Valerian, który zatrzymał się przy linii drzew, basior poszedłby dalej.
- To tutaj? - spytał wojownik. Kot rozejrzał się
- Tak, ciebie znalazłem nieco dalej. Chodźmy tam.
Wilk bez słowa ruszył za towarzyszem. Oba samce weszły na polanę leśną. Za ich plecami prześwitywało słońce przedzierające się przez płytką warstwę drzew, która odgradzała poszukiwaczy od nieszczęsnego dołu.
Rogacz rozejrzał się z niedowierzaniem. Lew rzeczywiście mówił prawdę. Miejsce to wyglądało tak, jakby nigdy nie było świadkiem żadnej walki. Ptaki ćwierkały w wiecznie zielonych gałęziach, a śnieg leżący na zamarzniętej ziemi błyszczał w promieniach gwiazdy na nieboskłonie, przypominając dywan stworzony z drogocennych kryształków. Sceneria sprawiała wrażenie wyjątkowo delikatnej i otoczonej przez niezmącony niczym spokój - zupełnie jakby nikt nie walczył wśród tych drzew o życie.
- Dobra, rozdzielmy się - powiedział Aarved, nieco zbity z tropu. Kot kiwnął mu głową i skierował się na prawo, co spowodowało, że wojownik poszedł w lewo. Zaczął oglądać pnie sosen i kamienie, szukając jakichkolwiek śladów pazurów czy zębów. Czegokolwiek, co mogłoby skierować ich na właściwy trop. Z każdą mijającą na bezcelowym poszukiwaniu minutą, basior coraz bardziej tracił nadzieję na znalezienie śladów. Bestia rozpłynęła się w powietrzu. Powodowało to nie tylko frustrację, ale też niepokój i przerażenie. Jeśli nie da się go wytropić, a ofiary nie pamiętają spotkania z nią, to jak, na bogów, mają ją powstrzymać?
Nagle jednak zatrzymał się. Coś przykuło jego oko. Z początku nie wiedział, co zwróciło jego uwagę, potem jednak zdał sobie sprawę, że był to dziwny błysk na korze jednego ze świerków. Podszedł bliżej, ostrożnie zbliżając się do czarnej cieszy, która wypełniała zagłębienie w drewnie. Była gęsta i lśniła niczym rtęć - jednak o wiele ciemniejsza od niej, kolorem przypominała smołę. Stał przez chwilę jakiś metr od niej, po czym uważnie przybliżył do drzewa swój pysk, gotów w każdym momencie odskoczyć. Zauważył, że na powierzchni dziwnej substancji pojawiły się niewielkie kolce. Przypominały mu reakcję ferrafluidu na magnes, z tym że ta dziwna rzecz ciągnęła najwyraźniej do jego ciała. Gdy się odsunął, wypustki zniknęły.
- Val... - zaczął, odwracając się, tylko po to, aby ujrzeć, jak lew wywraca się na prostej drodze.
- Szlag! - krzyknął biały samiec. Aarved pobiegł do niego.
- Valerian? Co ty wyprawiasz? - zapytał zaskoczony wojownik. Kot spojrzał na niego ze zdziwieniem.
- Potknąłem się o coś - odparł zszokowany zwiadowca, przewracając się na bok, aby spojrzeć za siebie.
- Ale nic tu nie ma - zielonooki wypowiedział głośno to, co im obu chodziło po głowie.
- Na pewno jest. Poczułem to.
I zanim Ved zdążył zaprotestować, jasnooki poderwał się z ziemi i zaczął macać przestrzeń przed sobą. Wilk patrzył na niego z dziwny, grymasem na pysku, zastanawiając się, co jego towarzyszowi się stało, ale jednocześnie czując narastającą ciekawość. W końcu przeszukująca powietrze kocia kończyna zatrzymała się nagle. Valerian spojrzał na cętkowanego osobnika spojrzeniem ,,a nie mówiłem?".
- Chodź, zobacz. To drewno.
Aarved natychmiast znalazł się koło niego. Położył swoją kończynę obok łapy towarzysza. Rzeczywiście, poczuł chropowatą powierzchnię pnia drzewa.
- Iluzja - mruknął wojownik, gładząc niewidzialną korę. - Ktoś musiał zakryć miejsce walki. Pewnie gdybyśmy się uparli, znaleźlibyśmy pniak, z którego to się oberwało.
- To musiała być ta bestia - powiedział Valerian. - Nikt inny nie zdążyłby tu przyjść.
- Masz rację. Poza tym, muszę ci coś pokazać. Znalazłem ślady, których temu potworowi nie udało się zakryć.

<Valerian?>

Słowa: 1363

sobota, 9 maja 2020

Od Valeriana CD. Aarveda

Po powrocie do domu, czasami słyszałem o jakimś potworze z lasu i jego ostatnich ofiarach (które akurat sam przyniosłem do szpitala). Moje życie specjalnie się nie zmieniło, chociaż często się zastanawiałem, jak może wyglądać ów potwór. Wilk, lew, lis, czy może inne zwierzę? A może to była zwykła zgraja zbójców? Niestety nie ważne, co bym wymyślił, nic nie pasowało do sytuacji, w której zobaczyłem wojownika. Zero śladów, zero krwi, jakby istota była niematerialna, była duchem, zjawą. Może coś takiego wałęsało się po lesie? W końcu istnieją legendy, w których dusze istot, które zostały niesprawiedliwie zamordowane, oszukane, mieszkają w miejscach swojej śmierci i szukają zemsty, sprawiedliwości. 
Po dwóch dniach postanowiłem odwiedzić te dwa wilki. Byłem ciekawy, jak się miewa ich zdrowie, a szczególnie tego basiora, ponieważ on walczył z tym czymś. Wybrałem się do szpitala po południu, kiedy skończyłem pracę, w której śledziłem grupę lisów, którzy byli podejrzani o nielegalny handel. Krótko mówiąc, znalazłem ich kryjówkę, niestety do niej nie wszedłem, zamykali się od środka, a na zewnątrz pilnowało wejścia dobre pięć rudych kit. Nie chcąc ryzykować, wróciłem do dowództwa i złożyłem tylko miejsce ich pobytu. Resztą mieli zająć się inne wilki, o wiele mniejsze ode mnie, które mogły się wcisnąć przez ukryte przejścia. 
Po wejściu do szpitala, okazało się, że oba wilki były przytomne. Podszedłem do basiora.
- Jak się czujesz? - zapytałem, siadając kawałek od niego. Wyglądał na zmęczonego, miał podłączoną kroplówkę.
- Nie jest najgorzej, bywałem w cięższych sytuacjach – delikatnie przekrzywiłem łeb w bok. Chociaż odpowiedział uprzejmie, jego oczy były chłodne.
- Pamiętasz coś?
- Nie za wiele. Praktycznie nic - powiedział basior. - Mam mgliste wspomnienia tego, jak mnie niosłeś, ale nic nie pamiętam z walki – uśmiechnąłem się delikatnie. Te niesienie wojownika było dość zabawne, ponieważ chciał zejść z moich pleców, a nawet nie potrafił spiąć swych mięśni. Czasami zapominam, jak dla niektórych wilków duma jest ważna; może i lepiej, dzięki temu mam się z czego śmiać w głębi duszy.
- To będzie wam ciężko znaleźć to coś z lasu, jak nie pamiętasz walki - powiedziałem spokojnie. - A pani sobie coś przypomniała? - skierowałem się do samicy, leżącej obok i przyglądającej się nam kątem oka. Samica niestety pokiwała głową.
- Nic nowego – spojrzałem ponownie na samca.
- Zawsze możemy przejść się w miejsce, gdzie mnie znalazłeś. Może tam coś znajdziemy? - uśmiechnąłem się.
- Po pierwsze, dopiero się obudziłeś, lepiej nie ryzykować. Po drugie, tam nic nie było. Nie mam pojęcia jakim cudem, ale jak cię znalazłem, to nie było żadnych śladów, żadnej krwi, nic. Ale wiesz, tylko przeleciałem wzrokiem, może jest coś ukryte – wstałem i się rozciągnąłem. - Jeśli na pewno będziesz chciał tam pójść ze mną, a nie z jakimś innym strażnikiem, to mieszkam na obrzeżach, akurat po drodze do lasu. Jednak radziłbym ci chociaż poleżeć jeden dzień – oznajmiłem przed wyjściem.

<Aarved?>

Słowa: 451

wtorek, 24 marca 2020

Od Aarveda CD. Valeriana

Aarved nie wiedział, ile już tak szli. Odzyskiwał przytomność, by chwilę później znów ją stracić. Przez większość czasu tkwił w stanie pomiędzy tym a tym, nie wiedząc, co się dzieje i nie mogąc odróżnić snu od jawy. W końcu doszło jednak do niego, że ktoś go niesie, a chwilę później - że jego duma może przez to ucierpieć. A do tego nie mógł dopuścić, nawet jakby miało to oznaczać zamarznięcie w nocy.
- Postaw mnie - wymamrotał niewyraźnie, czując, jak sierść lwa pcha mu się do paszczy. Nie wiedział, co się z nim dzieje. Głowa mu pulsowała, a przed oczami tańczyły mgliste koszmary. Gdy lekko rozchylił powieki, ujrzał na śniegu przed sobą zwłoki swojej matki, idące koło białego boku Valeriana. Miała złamany kark. Wykręciła głowę w jego stronę i spojrzała w jego oczy pustymi oczodołami, a potem zniknęła. Albo to on znów odpłynął? Ciężko było stwierdzić.
- Postaw mnie - rozkazał znów basior. Nie zdawał sobie sprawy, że poprzednim razem nie wypowiedział słów na głos, a z jego gardła wydobył się jedynie bełkotliwy jęk. Tym razem polecenie było na tyle wyraźne, że lew zareagował.
- Jak dotrzemy do szpitala - odparł lew. Aarved warknął cicho i powtórzył zdanie. Jego towarzysz jednak nie zareagował. Basior spróbował się zbuntować i ześlizgnął z szerokiego grzbietu, ale nie potrafił spiąć żadnego mięśnia w swoim ciele.
Mimo tego bogowie okazali się chociaż odrobinę litościwi i odebrali mu świadomość, kiedy lew przechodził przez miasto. Widok nietypowo wyglądającego osobnika i tak wzbudzał ciekawość tłumu, a co dopiero wilk na jego plecach. Część gapiów rozpoznała w nim Aarveda. On na szczęście miał nigdy się o tym nie dowiedzieć - i dobrze, bo pewnie spaliłby się ze wstydu.
Gdy Valerian wszedł do szpitala, od razu podbiegły do niego pielęgniarki.
- Czy to Aarved? - zapytała jedna z nich o imieniu Rossette. Druga wskazała salę i posłanie, na którym hybryda odłożyła rannego. - Co stało mu się tym razem?
Towarzysz wojownika opowiedział całą historię, a tym czasem lekarz oglądał znokautowanego rogatego. Przez pół godziny szalała wokół niego wrzawa, która jednak w końcu ucichła i basior został sam. Valerian również opuścił jego łóżko, a właściwie cały szpital. Nie wiedział, że wilk obudzi się dopiero po dwóch dniach. Gdy w końcu otworzył oczy i rozejrzał się wokół siebie, przez chwilę nie wiedział, co się dzieje, ani gdzie się znalazł. Kroplówka, którą mu podłączono, uświadomiła go, że był w szpitalu. Basior westchnął ciężko.
- O, obudził się pan! - usłyszał czyiś głos. Podniósł głowę, ale szybko tego pożałował. Wadera z łóżka obok uśmiechała się przyjaźnie.
- Co się stało? - zapytał. Głos miał ochrypnięty, a język suchy niczym kamień na pustyni. Sąsiadka szybko streściła mu całą historię, a przynajmniej tyle, ile wiedziała.
- Nic nie pamiętam - wymamrotał Aarved. Była to nie do końca prawda - w głębi duszy wiedział, że w jego pamięci czaił się jeden obraz. Obraz białych, pustych oczu. Nie chciał jednak przyznawać tego sam przed sobą, a co dopiero komuś o tym opowiadać.
- Nie szkodzi. Ja również.
- Nie rozumiem. - Zmarszczył brwi, na co wilczyca jedynie szerzej się uśmiechnęła.
- Chyba padliśmy ofiarą tej samej bestii, wie pan? Też nie wiem, jak wyglądała, ani jak się znalazłam w szpitalu. Ponoć przyprowadził mnie tu jakiś dziwny typ. Potem spałam przez trzy dni, przynajmniej tak twierdzą lekarze. Mam nadzieję, że wojsko szybko to załatwi, takie stworzenie nie może ganiać po lasach. Przecież tam dzieci uczą się polować!
Aarved nie słuchał jej. Przytakiwał od czas do czasu, ale wzrok wbity miał w biały opatrunek na łapie, a myśli błądziły zupełnie gdzie indziej. Nie wiedział nic. Film urywał mu się w momencie spotkania lwa w szpitalu. Potem najwyżej jakieś urywki drogi do miasta na plecach towarzysza. No i pamiętał koszmary, nawet za dobrze. Oraz...
- Czy panu też śnią się dziwne, białe oczy?
Wilk zadrżał i już miał odpowiadać, gdy nagle drzwi sali się otworzyły i stanął w nich lew oraz pielęgniarka.
- To ten pokój. Proszę jednak nie przemęczać pacjenta. Przyjdę za godzinę - oznajmiła i wyszła. Nowo przybyły samiec kiwnął głową waderze i przywitał się z nią, po czym podszedł do posłania Aarveda.

<Valerianie?>

Słowa: 660

niedziela, 15 marca 2020

Od Valeriana CD. Aarveda

Nie miał pojęcia, czy przybył na czas, czy nie. Zastał tylko leżącego na śniegu jasnego wilka. Szybko do niego podbiegł, gdy zobaczył otwarte oczy i parę wychodzącą z jego nozdrzy, był pewien, że żyje. Potem szybko przeleciał wzrokiem po całym tym miejscu i przez chwilę miał wrażenie, że oszalał. Słyszał wybuch, warczenie, odgłosy walki, ale na miejscu zastał tylko tego wilka. Tylko jego ślady. Zero innych, jakby tu się nic nie stało. Swój wzrok zatrzymał na chwilę na drzewie, które znajdowało się kilka kroków od nich. Na korzeniu były ledwo widoczne pręgi, ale gdy lew uważniej im się przyjrzał, zobaczył, jak delikatnie migocą czerwienią, a po chwili uciekają i to dosłownie: przez ułamek sekundy zaświeciły mocniej i ześlizgnęły się z drzewa, chowając się w śniegu z cichym sykiem. Została po nich tylko para.
Znowu spojrzał na wilka, który zamknął oczy. Wyglądał na wycieńczonego, więc zaczął się zastanawiać, co tu się wydarzyło. Zero śladów walki, nie licząc zmęczonego wilka, z dziwnym śladem na boku. Futro wyglądało, jakby coś je podpaliło, bo końcówki były czarne. Szturchnął samca nosem, ponieważ przestał reagować na bodźce. 
- Żyje – wyszeptał prawie niedosłyszalnie.
- Kamień z serca – odpowiedział obojętnie, po czym znowu się rozejrzał. Wydawało się, że w okolicy nikogo już nie było. Tylko co z tym wilkiem? Przecież nie mógł go od tak zostawić, tym bardziej w takim stanie. - Dasz radę się podnieść? - zapytał. Aarved przez chwilę nie reagował, aż w końcu powoli otworzył oczy i starał się wstać. Łapy mu się chwiały, a on sam wyglądał, jakby nie miał w ogóle siły, dlatego gdy samiec na sekundę stanął na równych łapach, Valerian wszedł pod niego, dzięki czemu zarzucił go sobie na plecy.
- Co ty…
- Jesteś strasznie ciężki – lew zmarszczył czoło i powoli zaczął człapać w stronę miasta.
- Dam radę… - jego głos był słaby, nie miał nawet siły opierać się pomocy.
- A ja nie wiem, aż taki silny nie jestem – stwierdził, starając się nie zwracać na jego ciężar. Tamta wadera, w porównaniu do niego, była leciutka niczym szczenie, czy kocię. Gdyby nie fakt, że Valerian był lwem, do tego większym od niego, na pewno nie dałby rady iść z nim na plecach, a tym bardziej go podnieść. Może powinien częściej ćwiczyć? - Byle do miasta, tam cię komuś podrzucę – dodał jeszcze i oboje zamilkli.
Droga do miasta wydawała się okropnie dłużyć, a lew opadał z sił. Powtarzał sobie „byle do miasta”, nie zwracał uwagi na nic, co się działo wokół niego, wilk na górze prawdopodobnie stracił przytomność, bo się nie odzywał, ani nie ruszał. Tylko dzięki temu, że czuł jego oddech na swoich uchy, był pewien, że jeszcze żył. Jego umysł ciągle zastanawiał się, co mogło się tam wydarzyć. Jeśli była walka, dlaczego nie było śladów? Może napastnik to skrzydlate zwierzę? A może poruszało się na drzewach?
Kiedy wreszcie dotarł do miasta, położył spokojnie wilka na ziemię, po czym poprosił o pomoc. Obce mu wilki zajęły się wojownikiem, który był niektórym znany. Valerian obserwował, jak zabierają go do lecznicy, tej samej, w której leżała ranna samica. Stał na środku drogi przez chwilę jak bałwan, obserwując znikającego mu z oczy wojownika, po czym ruszył w stronę karczmy. Musiał coś zjeść i czegoś się napić, był zmęczony, bo wilk, jak już wcześniej zostało to podkreślone, nie był najlżejszy.
- Później do niego zajrzę – powiedział wyłapując wzrokiem bar. Ruszył w jego stronę, marząc o porządnie przyrządzonym zającu. 

<Aarved?>
Słowa: 554

piątek, 13 marca 2020

Od Aarveda CD. Valeriana


Spodziewał się, że nieznajomy zostanie z nim jeszcze chwilę, ale najwyraźniej miał inne plany, bo szybko zniknął. Basior westchnął, patrząc za dziwną istotą z nieco mieszanymi uczuciami. Tak szybkie zmycie się z miejsca zdarzenia wydało mu się podejrzane, ale wiedział, że nie może wyciągać pochopnych wniosków - jeśli ranna wadera nie oskarży kotowatego osobnika, Aarved nie miał żadnych podstaw, aby dalej go zatrzymywać i zabierać mu czas.
Obszedł dół dookoła i obejrzał go z wszystkich stron. W końcu ułożył sobie wszystko w głowie. Ofiara musiała nadbiegać od strony lasu. Nie widział śladów, które wskazywałby na to, że była ranna - wszystkie zagłębienia w śniegu były identyczne i w równomiernych odstępach. Czyli zranić musiała się dopiero później, przez upadek. Odwrócił się i skupił na drugim tropie. Tym razem odciski były większe i o nieco innym kształcie. Te na pewno należały do tego tajemniczego jegomościa. Nadszedł od strony Królestwa.
- To chyba wyklucza go z puli podejrzanych - mruknął basior. Zawrócił nieco, aby dokładnie przyjrzeć się jego drodze. Można było dostrzec miejsce, w którym przystanął na chwilę, by zorientować się w sytuacji - dołki w białym puchu były bowiem o wiele głębsze od pozostałych. Potem krążył chwilę, aby znaleźć potrzebującą. Wcześniej szedł powoli, teraz jednak wyraźnie się spieszył - nieraz gwałtownie zawracał i robił ciasne skręty. Późniejszy przebieg wydarzeń był jasny - zeskoczył i wyniósł wilczycę na grzbiecie prawdopodobnie.
Ale co z tym potworem? Widział tylko dwa zestawy śladów, a już sam wykluczył, że obcy osobnik niczemu nie zawinił.
,,Pewnie spanikowała, głupia", pomyślał wojownik, zagłębiając się w las. ,,Może ma paranoję i zwykły zając ją przeraził. W sumie trudno się dziwić - po tym, co gadają w mieście nie oczekiwałem, że wszyscy będą spokojni. Musiało dojść do czegoś takiego".
Westchnął z irytacją. Tak jak się spodziewał. Głupie plotki oraz doszukiwanie się niebezpieczeństw tam, gdzie ich nie ma.
Usiadł i oparł się o drzewo, aby podrapać się po karku. Coś boleśnie zakuło go w bok. Próbował się poprawić, bo najwyraźniej krzywo się ułożył, ale przedmiot wbił się jeszcze mocniej. Syknął i zerwał się na równe nogi, oglądając się ze złością na pień.
Nie spodziewał się tego, co ujrzał.
Korę pokrywała ciemna maź, układająca się w ostre szpikulce. Patrzył ze zdziwieniem, jak obracają się w jego stronę. Zupełnie, jakby był magnesem, a one cieczą ferromagnetyczną. Właściwie wyglądały bardzo podobnie do takiego właśnie wynalazku. Były jednak twarde i duże. Zdziwił się, że ich nie zauważył, ale po chwili zrozumiał dlaczego. Gdy odsunął się kilka kroków, kolce zniknęły. Zmieniły się w czarną plamę, a potem zaczęły wnikać w szczeliny kory, tworząc prawie niewidoczne pręgi.
Nagle poczuł pieczenie w boku. Rzucił się na śnieg i zaczął panicznie wycierać sierść. Słyszał, jak syczy pod nim roztapiający się płyn, a para osiadła mu na pysku. Wciąż czuł ból, więc wciąż się tarzał. Robił to jeszcze długo po tym, jak sytuacja się uspokoiła. W końcu wstał, dysząc ciężko i spojrzał na miejsce, w którym leżał. Czarna maź pokrywała śnieg, który błyskawicznie sublimował.
Patrzył tak w niedowierzaniu. ,,Czym to kurwa jest?" przebiegło mu przez myśl. Nie dane mu jednak było odpocząć.
Instynkt zadziałał pierwszy. Spiął mięśnie i rzucił ciałem w bok. Czarna kula owej świsnęła koło jego głowy, paląc w oczy ciepłem. Natychmiast poleciała następna. Wilk runął do tyłu, szczekając i warcząc wściekle, a pocisk roztrzaskał pień za nim. Aarved nie zdążył nawet złapać równowagi. Dyszał ciężko, rozpaczliwie szukając wzrokiem przeciwnika.
Nagle usłyszał szelest za sobą i obejrzał się. Serce w nim stanęło i poczuł, jak strach odbiera mu dech.

~*~

Nie wiedział, ile tak wpatrywał się w białe, zimne oczy. Na jego szczęście, nie było to tak długo, jak mu się wydawało - ledwie bestii udało się go sparaliżować, a usłyszała, jak Valerian przedziera się przez pobliskie krzaki.
Aarved opadł na ziemię, gdy tylko lew stanął na skraju polany. Było mu przeraźliwie zimno, a z łap odpłynęła krew. Złapał łapczywie powietrze, które zapiekło go w gardło. Nie mógł się podnieść, jedynie z przerażeniem patrzył na podbiegającego towarzysza. Rozejrzał się po polanie, nie pamiętając nic oprócz pary jasnych ślepi. Ich wspomnienie wywołało w nim mdłości.
Było jednak coś, co przeraziło go jeszcze bardziej niż niedawna walka, bolesny chłód czy nawet ślepe źrenice, które nie chciały opuścić jego pamięci - na śniegu. oprócz jego własnych śladów i połamanego drzewa, nie było żadnych odcisków.

<Valerian?>


Słowa: 695

niedziela, 8 marca 2020

Od Valeriana CD. Aarveda

Rannym wilkiem była o połowę mniejsza ode mnie samica o zielonym futrze. Miała ranną nogę, dlatego gdy znalazła się poza pułapką, śnieg zabarwił się na czerwono. 
- Co ci się stało? - zapytałem. Podniosła powoli łeb i spojrzała na mnie półotwartymi oczami. Ciężko dyszała.
- Nie… nie wiem – wymamrotała i znowu położyła łeb na ziemi. Nie chcąc jej bardziej męczyć, jeszcze raz wziąłem ją na plecy, po czym ruszyłem do najbliższego miasta. Centrum nie znajdowało się aż tak daleko, dlatego nim samica całkowicie się wykrwawiła, zdążyłem ją zanieść do lecznicy. Tam zajęli się nią odpowiednie wilki. Zadali mi jedno czy dwa pytania, ale dużo się ode mnie nie dowiedzieli, dlatego szybko dali mi spokój. Byłem pewny, że dobrze się nią zaopiekują, dlatego miałem zamiar opuścić to miejsce i wrócić do siebie, odpocząć po podróży i wrócić do rutyny, w planach tych przeszkodził mi inny wilk. Równie dobrze zbudowany, tylko nieco niższy, posiadający, tak samo jak ja, rogi, w jasnym futrze w cętki, zapytał o zdarzenie z wilczycą. Cóż mogłem mu więcej powiedzieć? Zobaczyłem, pomogłem, przyprowadziłem i tyle. Jeszcze brakowało „odszedłem”, ale tego nie zdążyłem zrobić.
- Bardziej się przydam, jeśli pokaże panu miejsce zdarzenia, gdyż moje obserwacje na nic się panu zdadzą – powiedziałem szczerze.
- Można wiedzieć czemu? - zapytał wojownik.
- Bo nic nie widziałem. Samica leżała w dole, to jej pomogłem i tyle. Chodźmy, pokażę panu miejsce – odwrócił się w stronę wyjścia, odkładając powrót do domu na później. W końcu zajęcie się tą sprawą było na razie najważniejsze; przynajmniej dla wilków, dla niego ta sytuacja była odległą rzeczywistością, którą nie musiał się martwić. Jeśli rzeczywiście coś było w tym lesie i to coś go zaatakuje, wtedy zacznie się poważnie zastanawiać nad swoim życiem.

Droga na to miejsce przebiegła jeszcze szybciej, niż z ranną na plecach. Dobrze zapamiętałem drogę, dlatego po nie całych dwudziestu minutach byliśmy na miejscu. Dziura się nie zmieniła, śnieg dalej w niej leżał, wokół niej znajdowały się nasze ślady. Aarved zaczął się przyglądać pułapce, po chwili dziękując mi za uwagę i pozwalając odejść. Skinąłem głową, życzyłem mu udanego śledztwa i ruszyłem do domu. Mój plan powrotu do rutyny znowu stał się aktualny, jednak gdy wracałem przez las, czułem na sobie czyjś wzrok. Gdy się zatrzymywałem i odwracałem, nikogo nie widziałem. Raz nawet dłużej stałem i się rozglądałem wokół, uczucie obserwacji nie minęło, ale nigdzie nie zauważyłem wroga. Tak jakby był niewidzialny, jakby stał dosłownie przede mną, ale był dla mych oczu niezauważalny. W końcu postanowiłem to całkowicie zignorować i kontynuowałem drogę, kładąc po sobie uszy, aby nic mnie już nie rozpraszało. Jednak jeden dźwięk doszedł do mnie bez problemu.
Był od nie daleko, przypominał dźwięk spadającego drzewa, coś jak niewielki wybuch, po którym zostaje tylko masa dymu, który aktualnie unosił się nad koronami drzew, w miejscu, w którym zostawiłem basiora samego. Przez chwilę stałem w miejscu jak wryty, nie wiedząc o co chodzi, ale gdy pojawił się hałas walki, warczenie i szczekanie, wróciłem na miejsce zdarzenia. To co, że był wojownikiem. Jeśli to większa grupa, może nie mieć szans. A jeśli to jakiś dziwny stwór...

<Aarved?>
Słowa: 503

sobota, 7 marca 2020

Od Aarveda CD. Valeriana


Aarved nie spodziewał się, że tego dnia zdarzy się coś ciekawego. Miał w planach udanie się do szpitala na okresowe badania, które co pół roku zlecano każdemu wojownikowi. Gdy jednak czekał na wyniki w poczekalni, do budynku weszła nietypowa istota. Z początku basior był pewien, że widzi coś, o czym matka opowiadała mu legendy, gdy był mały. W jego umyśle pojawił się obraz potężnego zwierzęcia, często o wiele większego od wilka. Pamiętał, że samce - tak jak osobnik przed nim - posiadały grzywę długiej sierści na karku. Na zdrowy rozum wydawało mu się, że takie futro przydaje się w chłodnym klimacie, jednak Silence twierdziła, że pochodzą z gorących stepów i sawann. Próbował przywołać z odmętów pamięci nazwę tej niesamowitej rasy. W końcu doznał olśnienia - lwy. Tylko co on robił w tej pokrytej śniegiem krainie? Czy mama Aarveda zmyślała, czy to jednak nie jest stworzenie, o którym tak lubiła mu opowiadać?
I tak siedział, i patrzył na, jak mu się wydawało, najprawdziwszego lwa. Nie wiedział, że ów osobnik był hybrydą - w końcu nigdy nie widział wielkiego kota na własne oczy i nie był w stanie odróżnić mieszanki od osobnika czystej krwi. Zaintrygował go jednak nieznajomy - szczególnie, że nie zjawił się w szpitalu bez powodu. U jego boku szła wyraźnie ranna, kulejąca wadera. Z sali wybiegła inna wilczyca, najprawdopodobniej pielęgniarka, i zaczęła wypytywać o szczegóły zdarzenia.
- N... Nie wiem - odparła poszkodowana, kręcąc głową. - Uciekałam przed czymś i wpadłam do dziury. Tylko tyle pamiętam.
Aarved zmarszczył brwi. Ostatnio coraz więcej mieszkańców Królestwa uskarżało się na tajemnicze istoty przesiadujące w lasach i prześladujące podróżnych. Wojsko i oddział zwiadowczy już się tym zajęli. Niektórzy powiadali, że to Saltus Mortem, inni podejrzewali szajki rzezimieszków, a rogatemu wojownikowi raz obiła się o uszy rozmowa dwóch babć, w której przewinęli się Diatroni. Sam Ved z początku wątpił, by było to coś poważnego, ba - podejrzewał, że znakomita część świadków zmyśla i próbują wyciągnąć odszkodowania. Skargi jednak wciąż napływały, a nikt nie znalazł żadnych śladów.
Teraz basior nie wiedział już, co myśleć.
Dlatego tak bardzo zaintrygowały go słowa wadery. Zaciekawił się sprawą do tego stopnia, że porzucił bierne czekanie na wyniki, wstał i podszedł do nietypowo wyglądającego przybysza, aby wypytać o szczegóły. Zauważył, że biała istota jest wyższa od niego, ale ten fakt go nie zniechęcił.
- Przepraszam, czy mogę panu zająć chwilę?
Lew odwrócił się i spojrzał na niego, po czym kiwnął głową.
- Oczywiście.
- Nazywam się Aarved i służę jako wojownik lądowy. - Tutaj skłonił się lekko. - Przypadkiem usłyszałem, jak pańska towarzyszka rozmawia z pielęgniarką. Niestety coraz częściej dochodzą nas słuchy o podobnych przypadkach i każda informacja jst bardzo cenna. Czy miałby pan coś przeciwko opowiedzeniu mi o tej sytuacji i ewentualnym wskazaniu miejsca zdarzenia?

<Valerian?>

Słowa: 443
Layout by Netka Sidereum Graphics