Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Członkowie. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Członkowie. Pokaż wszystkie posty

środa, 21 grudnia 2022

Van Wenus the Muff

√Delta#1337
„Jeśli z jakiegoś powodu świat zapłonie albo pochłonie go całkowity chaos są dwie możliwości. Albo bogowie nas karzą, albo to była moja wina.”

Imię: Van Wenus the Muff [gdzie Muff jest pseudonimem]
Ród: Fluff
Wiek: 1,5 roku
Płeć: Basior♂
Rasa: Malisabis.
po matce Zerdin/Sivarius i ojcu Folix/Malisabis
Stan: Mieszkaniec
Stanowisko: Uczeń [sprawy państwowe]
Upomnienia: 0
Charakter: Ciężko ująć tego diabełka w proste słowa. Otóż, to rodzaj słodkiej kuleczki, którą podejrzewać można o dziecięca naiwność czy pełną miłości duszyczkę. Otóż, jest w nim miłość, ale nie do świata, a jego destrukcji. Ilość wolności jaką dają mu i siostrze rodzice sprawia, że jego charakter jest nieco… odbiegający od wymagań społeczeństwa. Ta słodka kuleczka puchu doskonale zna swój urok i umie go używać wedle swojego uznania. Basior jest przebiegły i sprytny. Jego oczka błyszczą wewnętrznymi demonami, skryte za murem zewnętrznego wyglądu. Jest taki młody, a już zaczyna wykazywać mocno psychopatyczne tendencje. Uwielbia cierpienie innych, chociaż się do tego otwarcie nie przyzna. Sprawuje się manipulacją, umysłową przede wszystkim. Jego oprawa w białe futerko ułatwia mu to niesamowicie. Jest dość mściwy, zwłaszcza kiedy przychodzi do jego siostry. Skrzywdź „młodszą” siostrzyczkę tego chłopaczka a pożałujesz. Czy to klej zamiast miodu na kanapkach czy łapki na myszy w pościeli z samego ranka. I do tego nie znajdziesz na niego dowodu. W końcu jego siostra to cały jego świat. Może być młody i niekiedy nierozważny, ale te oczy wyciągną ich z każdego zamieszania. Oczywiście zaczyna się od małych wybryków, kończy na… cóż. Myślę, że nie zawahałby się zabić drugiej osoby w chwili momentu. Ciężej niż z sumieniem byłoby mu zamazać ślady, ale wszystko da się zrobić prawda? Do celu dąży po trupach i wszystkimi siłami. Dodatkowo łatwo się ekscytuje i może w tym widać odrobinę jego prawdziwej szczenięcości. W takiej naiwnej radości z małych rzeczy i sukcesów.
Wygląd: Co tu dużo mówić, to mała, urocza, przypominająca watę cukrową, biało - miętowa kulka futra, o wielkich oczach, która jest z pozoru najsłodszą żyjącą i nie żyjącą istotą, jaką dane ci było zobaczyć. Ciemne, perełkowe oczy, błyszczące jak koraliki, skrywają demony, lecz słodkość ich małych iskierek przerasta pojmowanie wpatrującego się w nie. Gdy biega przypomina pompon, gdy leży wygląda jak chmurka. Na śniegu ledwo się odznacza. Różowy nosek i wnętrza uszek tylko pogarszają sytuację. To ten typ szczeniaka, przy którym nawet najtwardszy wojownik nie da rady powstrzymać się przed donośnym Aww, albo raczej Aff.
Żywioł: Umysł, Ogień, Iluzja
Moce: 
— Telepatia (z wyłącznie bliźniakiem) – zwane także tleff
— Telekineza – zwane także tluff 
— Iluff - potrafi tworzyć dokładne odwzorowanie wyglądu danego przedmiotu: mapy, owocka, wilka. Jedynym minusem jest to że przedmioty te zazwyczaj są łatwo rozpoznawalne, gdyż mają niebieskawy kolor oraz nie są materialne, a zatem przez takiego wilka z iluzji można po prostu przejść.
— Muff - otóż Wenus potrafi przemówić językiem, który potrafi wprowadzić rozumne stworzenia w trans. Innymi słowy używa hipnozy pod postacią manipulatywnych fraz. Nigdy nie ma dokładnego panowania nad czynami zahipnotyzowanego, może mu tylko nasuwać idee, które pragnie spełnić. Przykładowo: podpowiedź: przynieś mi to „coś”, może zakończyć się po drodze śmiercią 3 strażników, bo zahipnotyzowany wilk tak postanowił. Albo śmiercią samego wilka. Minusem tej wady jest fakt, że łatwo przerwać dość długi proces wpędzania w trans, gdyż wystarczy średnia dywersja lub rozproszenie aby trzeba było zacząć od nowa. [trans da się zerwać na dwa sposoby. Sprawić aby Muff zapomniał czego chciał lub przestał tego pragnąć, albo wykonać cel]
— Viuff - otóż. Jest to deus ex machina odnajdowania zaginionych, chcianych, poszukiwanych lub ciał. Jednak do tej potężnych mocy jest haczyk prawda? Oi tak. Jest. I to jaki. Otóż moc ta wiąże się ze spełnieniem paru warunków. Po pierwsze Wenus musi być w pełni wypoczęty i najedzony. Po drugie, w jego łapy ma zostać dostarczona krew nieszczęśnika [kropla wystarczy] , jego włos, oraz element zawierający silny zapach poszukiwanego. Po trzecie, musi panować noc. Dodatkowo wskazane miejsce jest przebłyskiem teraźniejszości. Nigdy nie trwa za długo i jeśli postać żyje lub się porusza może zmienić położenie z łatwością. Po wykonaniu Wenus traci zazwyczaj wiele sił, gdyż jest to wybryk, który nie dość że ciężko wyćwiczyć to jeszcze zużywa niewiarygodną ilość energii, a zwłaszcza jeśli poszukiwany znajduje się pół państwa dalej. Zazwyczaj doprowadza do omdlenia, w wyjątkowych przypadkach do krwotoków wewnętrznych, śpiączki czy śmierci, zwłaszcza kiedy proces przygotowania i wykonywania mocy zostaje przerwany. [wykonanie przypomina rytuał i trwa przeważnie od 30 minut do godziny, wymagając braku zakłóceń i skupienia]
— Wuff - Gdy ktoś bez zgody próbuje naruszyć przestrzeń osobistą bliźniaków moc ta działa niczym mechanizm obronny i sprawia, że stają one w niebieskich płomieniach, które są jednak tylko znakiem ostrzegawczym, ponieważ ku ich niezadowoleniu nie są gorące. Bliźniaki natomiast mogą skupiając się na przedmiocie w tym stanie podpalić jakąś rzecz, na którą patrzą.
Partnerstwo z: brak
Potomstwo: brak
Miejsce Zamieszkania: Niedaleko Jeziora Eleonory - Dystrykt I
Patron: Relza – bliźniaczka Alzera
Umiejętności: 

Intelekt: 25 | Siła: 3 | Zwinność: 6 | Szybkość: 6 | Latanie: 0 | Pływanie: 2 | Magia: 4
Wzrok: 3| Węch: 3 | Słuch: 3

Historia: Urodzeni przez wpadkę swojej matki, niespodziewani bliźniacy mieszkający w dystrykcie I. Matka Mars i ojciec Pluton dają im dużo radości i co ważniejsze, wolności. Czują się na tyle swobodnie, by bez większych zmartwień od szczeniaka wyzyskiwać naiwnego starszego brata i wymyślać najróżniejsze numery wszystkim wokół. Ich obsypane przedziwnym rodzajem miłości życie sprawiło, że ich charaktery stały się delikatnie wypaczone, ale czy to tak źle? Dobry chaos nie jest zły... prawda?
Inne: 
— Używają slangu, mówiąc o swoich mocach, by nikt nie wiedział jak okropne i niecne plany szykują  pod tą otoczką dziecinnego, uroczego bełkotu o wacie cukrowej
— Muff uważa że jest starszym bliźniakiem i tak też się odrobinę zachowuje. Otacza siostrę
największą miłością i może trochę się wywyższa
— Gdy coś jest urocze, zamiast Aw, mówią Aff i poprawiają wszystkich dookoła, a gdy mówią do siebie, że się kochają, mówią viuff you.
— Ich przezwiska są nazwami mocy z których najczęściej korzystają i po których łatwo rozpoznać, które szczenię jest które. Nie żeby Puff i Muff łatwo dawali innym to rozpoznać.
Autor: √Delta#1337

Van Halley the Puff

 

√Delta#1337
"Absurdem jest dzielić na dobrych lub złych. Są tylko czarujący lub nudni. Ja jestem czarująca, a ty... no cóż."

Imię: Van Halley the Puff [gdzie Puff jest pseudonimem]
Ród: Z rodu Fluff
Wiek: 1,5 roku
Płeć: Wadera♀
Rasa: Malisabis
po matce Zerdin/Sivarius i ojcu Folix/Malisabis
Stan: Mieszkaniec
Stanowisko: Uczeń [Sprawy Państwowe]
Upomnienia: 0
Charakter: Halley jest szczeniakiem pełnym śmiechu (nie zawsze uroczego i niewinnego) i niekończoncych się pokładów energii. Jej ulubionym zajęciem na pożytkowanie jej jest bieganie za swoim bratem bliźniakiem lub wykonywanie jakichś ich złowieszczych planów. Bardzo lubi udawać "cień" Wenus, zarówno w pracy, jako jego jednostka wykonawcza, jak i w życiu, a nawet w bardzo dosłownym znaczeniu tego słowa. Naprawdę nieznosi być z dala od Muffa i czuje się niekomfortowo, gdy długo go przy niej nie ma. W końcu bliźniak jest dla niej światem. Bez jego wpływu robi się dość leniwa. Sama z siebie Halley jest na pozór bardzo słodką, niewinną dziewczynką i bardzo dobrze zdaje sobie z tego sprawę. Jej charakter, wykształcony przez tak dużą swobodę pozwolił jej rozwinąć pewne ciekawe nawyki, jak na przykład wykorzystywanie swej słodkości dla własnych zysków i oczywiście strat innych. Ma delikatne zapędy sadystyczne i uwielbia swoją brudną robotę, szczególnie jeśli zleca ją jej Muff. Na jego słowo zrobiłaby wszystko. Absolutnie wszystko. Nawet nie próbuj jej powstrzymywać, a jeśli sprawisz, że plany jej brata nie wypalą, szykuj się na słodką, krwawą zemstę. Nie zawsze informuje brata o wszystkim co robi, szczególnie jeśli robi coś szczególnie brutalnego, ale zawsze ma w myślach dobro Wenus. Podobnie do brata, łatwo się ekscytuje i cieszy z małych rzeczy. Uczy się zachowywać absolutny spokój w sytuacjach kryzysowych. Dąży do absolutnej perfekcji w wykonywaniu swoich obowiązków za wszelką cenę. Jest wilkiem, który gdy coś postanowi, nigdy, przenigdy nie odpuszcza. Nie ważne jak ciężkie zadanie by przed nią nie stało.
Wygląd: Co tu dużo mówić, to mała, urocza, przypominająca watę cukrową, biało - miętowa kulka futra, o wielkich oczach, która jest z pozoru najsłodszą żyjącą i nie żyjącą istotą, jaką dane ci było zobaczyć. Ciemne, perełkowe oczy, błyszczące jak koraliki, skrywają demony, lecz słodkość ich małych iskierek przerasta pojmowanie wpatrującego się w nie. Gdy biega przypomina pompon, gdy leży wygląda jak chmurka. Na śniegu ledwo się odznacza. Różowy nosek i wnętrza uszek tylko pogarszają sytuację. To ten typ szczeniaka, przy kórym nawet najtwardszy wojownik nie da rady powstrzymać się przed donośnym Aww, albo raczej Aff.
Żywioł: Umysł, Ogień, Cień
Moce:
- Telepatia (wyłacznie z bliźniakiem) – zwane także tleff
- Telekineza – zwane takze tluff
- Puff – Halley potrafi zniknąć w cieniach, ukrywać się i przechodzić nimi. Przechodzenie jest jednak bardzo wyczerpujące, do granic wytrzymałości. Dodatkowo Halley musi widzieć cień, by się do niego przenieść i nie może pozostawać w środku cienia długo. Ukrywanie się jest mniej męczące od poruszania się, ale sprawia jedynie, że ciężej ją dostrzec, niż całkowicie maskuje.
- Wuff - Gdy ktoś bez zgody próbuje naruszyć przestrzeń osobistą bliźniaków moc ta działa niczym mechanizm obronny i sprawia, że stają one w niebieskich płomieniach, które są jednak tylko znakiem ostrzegawczym, ponieważ ku ich niezadowoleniu nie są gorące. Bliżniaki natomiast mogą skupiając się na przedmiocie w tym stanie podpalić jakąś rzecz, na którą patrzą.
- Eff – Eff to mały trylobito-podobny metalowy stworek, którego Halley potrafi kontrolować. Jest mało precyzyjny i działa na niewielkie odległości, ale można przez niego zobaczyć i usłyszeć rzeczy, które są wokół niego. Jako że jego rozmiary są malutkie, potrafi się on przeciskać przez najmniejsze szpary i docierać do trudnodostępnych miejsc.
- Aff – Jeśli Muff i Eff są obok, panuje noc i cienie są głębokie, a Halley jest wypoczęta, najedzona i w bardzo, bardzo złym humorze, może zmienić Effa w Aff. Aff jest gigantyczną wersją Effa - 6 metrowy, metalowy trylobit ubrany w cienistą powłokę, przypomina demona z piekła rodem. Jeśli Halley w trakcie używania Aff jest w formie Wuff, Aff moze ziać ogniem. Oczywiście to wszystko ma swoją cenę. Postać Aff może wytrzymać dosłownie sekundę lub dwie, a zużywa tak dużo energii, że po jednorazowym użyciu pozostawia Halley w stanie krytycznym, na długi okres czasu. Tylko dzięki wsparciu mentalnemu brata nie ląduje na granicy śmierci. Dodatkowo Halley zupełnie nie kontroluje działań Affa.
Rodzina:
- Mars - matka, pełna rygoru, wymagań i złości samica. Wrazem jej największej miłości są oczekiwania i gotowość do poświęcenia za ciebie życia. Ciężko się czasami z nią żyje, jednak dostała imię wojny nie bez powodu.
- Pluton - ojciec. Słynie ze swojego kompleksu niższości, pantofelstwa i posłuszeństwa matce. Kocha ją i dzieci całym sercem, ale może trochę się jej obawia. Zazwyczaj nic nie robi i jest tym śmiesznym rodzicem co to bardziej jak ziomek z podwórka niż ojciec. Jedyne kiedy stawia na swoim to kiedy przychodzi do pieniędzy i odzywa się w nim jego skąpość.
- Jowisz - „szycha” rodziny. Otóż to bardzo łagodny i kulturalny wilczek, którego matka ubóstwia. Jest jej synem z poprzedniego związku Mars, „wpadką”, która okazała się zbyć zbawieniem. Jest przemiły i to właściwie taka klucha, zupełnie niepodobny do rasy którą wyglądem przypomina: Sivarius. Wzrostowo przerósł matkę, więc można go nazwać łagodnym gigantem. Dodatkowo to taki trochu naiwny idiota, którego łatwo zmanipulować. Poczuwa się też do opieki nad każdym szczeniakiem, zatem obrał stanowisko opiekuna szczeniąt.
- Wenus - kuleczka destrukcji podobna do niej samej. Brak bliźniak, „partner in crime”, najlepszy przyjaciel i największy koszmar. Wraz z nią tworzy mieszankę wybuchową.
Partnerstwo z: Brak.
Potomstwo: Brak.
Miejsce Zamieszkania: Niedaleko Jeziora Eleonory - Dystrykt I
Patron: Alzer – bliźniak Rezly
Umiejętności:
Intelekt: 11 | Siła: 2 | Zwinność: 10 | Szybkość: 10 | Latanie: 0 | Pływanie: 2 | Magia: 6
Wzrok: 3 | Węch: 2 | Słuch: 4
Historia: Urodzeni przez wpadkę swojej matki, niespodziewani bliźniacy mieszkający w dystrykcie I. Matka Mars i ojciec Pluton dają im dużo radości i co ważniejsze, wolności. Czują się na tyle swobodnie, by bez większych zmartwień od szczeniaka wyzyskiwać naiwnego starszego brata i wymyślać najróżniejsze numery wszystkim wokół. Ich obsypane przedziwnym rodzajem miłości życie sprawiło, że ich charaktery stały się delikatnie wypaczone, ale czy to tak źle? Dobry chaos nie jest zły... prawda?
Inne:
- Wenus urodził się pierwszy i z tego względu Halley jest absolutnie przekonana, że zrobiłaby dla niego wszystko. Bardzo podziwia swojego brata. Dla Halley Wenus jest niczym jej małe ciepłe słońce, na którym wie, że zawsze może polegać, nawet jeśli czasem mu dokucza.
- Mówiąc o swoich mocach używają slangu, by nikt nie wiedział jak okropne i niecne plany szykują pod tą otoczką dziecinnego, uroczego bełkotu o wacie cukrowej.
- Gdy coś jest urocze, zamiast Aw, mówią Aff i poprawiają wszystkich dookoła, a gdy mówią do siebie, że się kochają, mówią viuff you.
- Muff i Puff często zamieniają się miejscami. Lubią to robić, gdyż miny wilków kiedy nie mogą się połapać, które szczenię jest które, są bezcenne. Daje im to też wielkie pole do popisu w ich dowcipach.
- Ich przezwiska są nazwami mocy z których najczęściej korzystają i po których łatwo rozpoznać, które szczenię jest które. Nie żeby Puff i Muff łatwo dawali innym to rozpoznać.
Zakupione przedmioty: Brak.
Autor: Zander#1732 / zuzik915@gmail.com

poniedziałek, 7 listopada 2022

Asmoday, Degenerat Miesiąca

autor: Remarin

Bestowing sins is the work of God. If God does not exist, I’ll become him.

Imię: Asmoday; w niektórych opowieściach: Wendigo
Ród: Z rodu Buer. Jednak został oficjalnie wydziedziczony.
Wiek: 5 lat
Płeć: Basior
Rasa: Xynth
Stan: Polutia
Stanowisko: Dawny potencjalny Uczony; obecnie w teorii Medyk.
Upomnienia: 0
Charakter: Głównym celem basiora jest zbawienie, jednak ten szczytny cel dostrzega tylko on sam. Chce oczyścić cały świat ze zła, pozbywając się wszystkich, których postrzega za „grzeszników”. Nie ma nikogo i niczego, czego Asmoday nie wykorzysta do osiągnięcia swojego celu, co w przeszłości spowodowało jego nieunikniony upadek.
Nie posiada wyrzutów sumienia ani poczucia winy, jest gotów poświęcić się i pozwolić sobie na okrutne czyny, aby uczynić świat lepszym miejscem. Postrzega siebie jako istotę bliżej Bogów lub ich moralne przeciwieństwo, akceptując swoją rolę jako zbawca. W jego oczach działa on wbrew własnemu interesowi, a jego ścieżka jest świadomie naznaczona samozniszczeniem. Żyje, by ratować cały świat, i dlatego musi skazać się na zło i stać się najgorszą wersją samego siebie. Jeśli to, do czego dąży, jest rajem, całkowicie sensowne jest, że uważa za konieczne stać się Bogiem, by to osiągnąć. Stąd wzięły się jego eksperymenty, które stały się jego najgorszą domeną, źródłem jego korupcji. W swoim dążeniu do przekroczenia śmiertelnych granic wykazał się wielokrotnym brakiem uznania do wilczego życia. Stara się znaleźć w wilkach Boskość, elementy wyższych istot i dzięki nim stać się równym Bogom. Ma taką obsesję na punkcie szerszego obrazu, zapewnienia wszystkim zbawienia, że przestał postrzegać wilki jako jednostki. Jego „pacjenci” czy pomocnicy są wręcz niewolnikami, w skrajnych przypadkach wręcz wyznawcami. Jest bezwstydnym i doskonałym manipulatorem, jednak to również robi z dobrej woli. Styl jego manipulacji sam w sobie jest paradoksem, jako że kontroluje każdy ruch danej osoby, często posuwając się wręcz do bezwstydnej kontroli umysłem, i dzięki temu uwalnia ich spod ciężaru podejmowania własnych decyzji. Wszyscy bezpośredni podwładni basiora zostali przez niego wyzwoleni, bo sam podejmuje za nich wszystkie decyzje, bierze na siebie całą odpowiedzialność.
Aby zrobić to, co musi zrobić, aby zmienić świat, musi stać się nieczułym potworem i to samo robi ze swoimi pacjentami, często faktycznie modyfikując ich i usuwając ich emocje. Dzięki temu uważają się za całkowicie wolnych w swoim oddaniu, jednak Asmoday, zamiast pozostawiać to wyborowi i zaufaniu, usuwa ich zdolność wyboru, usuwa ich zdolność do nieposłuszeństwa.
Asmoday celowo bierze na siebie ciężar ratowania całego świata, ponieważ nie może sobie pozwolić na postrzeganie innych jako równych sobie. Aby dalej się usprawiedliwiać, musi wierzyć, że jest jedynym wilkiem zdolnym do robienia tych rzeczy i dlatego wie lepiej niż ktokolwiek inny. Jest na tyle sprytny, by zdawać sobie sprawę nie tylko z pustki życia, jego braku celu, jego bezsensownego okrucieństwa, a także własnej gotowości, by dyktować to znaczenie innym.
Wygląd: Asmoday dla wielu wilków już na pierwszy rzut oka jest wybrykiem natury. Przerastający nawet najwyższe basiory nawet o łeb, cały nieproporcjonalny i momentami wręcz przerażający. Ma smukłą sylwetkę, w niektórych miejscach wygląda nawet na wygłodzonego. Cała masa basiora opiera się na patyczkowatych nogach zakończonych nienaturalnie ogromnymi łapami o długich i ostrych szponach. Jego sierść również jest dziwne rozłożona, na szyi gruba, puszysta i gęsta, a wszędzie indziej szorstka i krótka. Na jego sierści widnieją również czerwone znaczenia, które okazjonalnie zdają się świecić. Punktem kulminacyjnym całej dziwności jest jego pysk, zastąpiony czaszką. Nie jest to maska, nie jest również pewne czy to jego czaszka. Jego język jest nienaturalnie długi i cienki, przypomina bardziej język gada lub węża niż ten wilka. W oczodołach widnieją dziwne, czerwone ślepia. Nie są one oczami, nie da się ich wyciągnąć, skrzywdzić, nie da się nimi nawet mrugać, jednak jakimś cudem basior wciąż widzi. Łeb ozdabia para szpiczastych, dużych uszu, które zawsze sterczą w tej samej pozycji. Jego ciało zakończone jest chudym ogonem, długości równej niemal całej reszcie, który wręcz nigdy nie działa, jak powinien. Zamiast merdać i poruszać się jak u normalnego wilka, jego ogon bardziej się wije niczym wąż lub ciągnie za nim.
Żywioł: Grawitacja, Cień
Moce:
- Telekineza
- Jest w stanie dowolnie manipulować grawitacją. Moc ta pozwala mu na zwiększenie lub zmniejszenie grawitacji czy to środowiska, czy poszczególnych obiektów. Jest przez to w stanie całkowicie ignorować prawa grawitacji, pozwalając sobie na chodzenie po ścianach czy sufitach, czy nawet na lewitację. Jest to niesamowicie wszechstronne narzędzie, choć Asmoday nie odkrył jeszcze jej całkowitego potencjału. Wciąż trenuje, aby lepiej wykorzystywać te umiejętności w walce.
- Jest w stanie wtopić się w cień, całkowicie znikając z pola widzenia innych wilków. Może również przemieszczać się między widzianymi przez siebie cieniami, jednak takowy przeskok wywołuje u niego potworne zawroty głowy.
Rodzina:
Jedyny syn Marchosiasa i Leraje. Leraje, matka basiora, zaginęła w niewyjaśnionych okolicznościach i jej ciała nigdy nie odnaleziono. Marchosias dalej żyje w małej wiosce w Dystrykcie III.
Ostatnia rodzina, która mu pozostała to dwójka pomagierów, Eden oraz Benares. Oboje są basiorami w wieku około 4 lat. Odrzuceni przez świat i własnych pobratymców, zostali przygarnięci przez Asmodaya. Traktują go wręcz Boga i bez wahania zrobią wszystko, o co poprosi.
Partnerstwo z: Brak
Potomstwo: Brak
Miejsce Zamieszkania: Posiada kryjówki w każdym Dystrykcie oraz nawet na ziemiach niezamieszkanych. Obecnie kręci się w Dystrykcie I.
Umiejętności:

Intelekt: 100 | Siła: 80 | Zwinność: 41 | Szybkość: 50 | Latanie: 0 | Pływanie: 5 | Magia: 75 | Wzrok: 15 | Węch: 15 | Słuch: 15 |

Historia: Od młodości Asmoday miał obsesję na punkcie tworzenia istot, które mogłyby dorównywać nawet Bogom. Właśnie ta ambicja sprawiła, że został wypędzony z rodzinnej wioski i oskarżony o bycie potworem oraz wariatem. Niedługo później został przyjęty jako potencjalny przyszły Uczony, ze względu na swoją niesamowitą inteligencję i determinację. Był wybitnym uczniem, choć jego obsesja na punkcie niektórych starożytnych cywilizacji była dla wielu nieco ekscentryczna. Pomimo nieco chłodnych relacji z większością rówieśników, udało mu się szybko zaprzyjaźnić z własnym Mistrzem. Pod koniec jego szkolenia, razem z rówieśnikami i Mistrzami wyruszyli na ekspedycję, z której jedynie Asmoday wrócił żywy. Nie do końca wiadomo, co stało się w trakcie podróży, jednak przez reputację basiora, został on uznany za mordercę i z miejsca wydalony ze szkolenia. Raporty z sekcji zwłok pozostałych wilków były podobno tak makabryczne, że niemal od razu zakończono dochodzenie.
Stał się członkiem polutii, zamieszkując między byłymi kryminalistami i innymi odrzutkami. Ze względu na brak nadzoru i konsekwencji, poświęcił się w całości swoim eksperymentom. Po drodze został zakwalifikowany do podziemnych programów leczenia rzadkich chorób, jednak ze względu na swoje wątpliwe metody, został wyrzucony nawet z nich.
Obecnie dalej ucieka przed prawem, co rusz zmieniając miejsce swoich badań.
Inne:
- Parę części jego ciała nie należy do niego lub zostały one w jakiś sposób zmienione. Przykładowo, jego prawa przednia łapa wygląda jak zlepek kilku czyichś, z wieloma bliznami wyglądającymi jak przyszycia i łatkami sierści w innych odcieniach czy o innej gęstości futra.
- Pomimo twierdzenia, że jest całkowicie nieustraszony, ma lekką klaustrofobię.
- Mocno kuleje na prawą łapę.
- Asmoday całkowicie nie odczuwa bólu. To często prowadzi do jego głupich wypadków jak podpalenie własnego ogona, co zdarza mu się przynajmniej raz w tygodniu.
- W jego wszystkich kryjówkach i laboratoriach panuje ogromny chaos. Wszystko jest porozrzucane i nieuporządkowane, jednak jakimś cudem zawsze może znaleźć wszystko, co potrzebuje.
- Jest kastratem.
- Niewerbalna komunikacja jest u niego niemożliwa. Nie poruszają się ani jego uszy, ani pysk, a mimika jego ogona jest niezrozumiała dla innych wilków.
- Wierząc doniesieniom, jego zapach jest nadzwyczaj dziwny. Pomijając, że pachnie jak kilka różnych wilków, jego zapach jest również strasznie mdły, choć nie jest to zły zapach.
Autor: Slake#6414 [discord]

środa, 2 listopada 2022

Oda

√Delta#1337

Barba non facit philosophum

Imię: Oda
Ród: Z ojca Vezuviusa i matki Verony.
Wiek: 8 lat
Płeć: Wadera♀
Rasa: Mieszaniec.
Po ojcu Sivarius i matce Rasmith
Stan: Mieszkaniec
Stanowisko: Bibliotekarz
Upomnienia: 0
Charakter:  Oda wydaje się być odzwierciedleniem rasy swojej matki. Jest spokojna i wyrachowana w swoich wypowiedziach. Z pozoru wydaje się być niezwykle małomówna i flegmatyczna, gdyż wypowiada się powoli, wyraźnie i wyłącznie kiedy ma coś do powiedzenia. W przeciwnym wypadku zdaje się być cieniem, obserwatorem. Wyjątek stanowią tematy, które wadera uwielbia. Wtedy mogłaby rozwodzić się nad nimi godzinami. Jest bystra, widać to po błysku w jej oku, jednak nie jest mądra. Brakuje jej zmysłu społecznego. Często krępuje się w dużych grupach, bywa niemiła bezrefleksyjnie, rzuca kąśliwymi komentarzami, opanowując się dopiero po paru sekundach. Nie jest jednak osobą, która by nie przeprosiła za swoje zachowanie. Ciężko jej utrzymać relacje z innymi osobami. Cechuje ją ograniczony egoizm, który to powoduje, że stawia na pierwszym miejscu swoje zdrowie, ponad innych. Stąd też postawa negatywnie nastawiona do poświęceń za kogokolwiek i niechęć do przysług. Łatwo przyjmuje porażkę, jednak łatwo się podaje, jeśli cos jej nie podchodzi. Stąd bardzo zawężone zainteresowania i hobby. Filozofia, psychologia, astrologia to jej koniki, ale historia już nie, więc jej nie tknie za mocno. Bywa uparta, ale wyłącznie dla siebie, stąd osiągnie to czego pragnie o ile nie kosztem kogoś innego. Aż tak zapatrzona we własny nos nie jest. Ceni sobie w otoczeniu lojalne osoby i sama taka bywa, aczkolwiek nigdy nie robi rzeczy wbrew swojej moralności i nie idzie jej do tego zmusić.
Wygląd: Oda to długonoga, zwinna i żwawa samica. Jest nieproporcjonalnie wysoka, względem innych wilków, często delikatnie przewyższając niektóre basiory. Jej chude i kościste ciało przykryte jest grubą warstwą sierści. Te patyki robiące za podporę ciężaru ciała, są idealne do sprintów, a minimalna waga pozwala na utrzymywanie się ponad warstwami nieprzebytego śniegu. Oda posiada także w swoim asortymencie skrzydła, z czego jedno jest całkowicie niesprawne, stracone prawie w całości w niefortunnym wypadku. Dodatkowo ma niemiłosiernie długi ogon, a jakby złości losu było mało, Oda musi nosić okulary, gdyż bez nich wszystko staje się niewyraźnym obrazem.
Żywioł: Wiatr
Moce: 
—Defensywnie Oda potrafi stworzyć intensywny, ale krótki powiew wiatru, oddychający jej przeciwnika, jednak niezdolny do zadania ran
— Jest w stanie wyostrzyć swój słuch i węch o ile wiatr wieje jej prosto w pysk. Nie jest też to jakoś bardzo potężne.
—Posiadanie jednego sprawnego skrzydła nie pozwala jej latać, jednak drugie jest całkowicie sprawne. Wypracowała w sobie więc umiejętność wsparcia swojego skoku, mocą i skrzydłem. Silne uderzenie nim z rozmachem oraz odpowiedni czas użycia niewielkiego podmuchu, pozwala jej skoczyć nawet dwukrotnie wyżej niż normalnie byłaby w stanie.
—Oda posługuje się także telekinezą, chociaż nie jest to tak płynne jakby sobie tego życzyła
Rodzina: Oda pochodzi ze sporego stadka nomadów, zbitego we własną, ciasną kupę. Dlatego pozwoli sobie przytoczyć tylko parę najważniejszych osób:
—Vesuvius — jej jakże rasowy i cudowny ojciec. Surowy wojownik, całkowicie biały, doskonały przykład osobnika swojej rasy.
—Janiera — macocha, gdyż Oda pochodzi z nieprawego łoża. Kolejny rasowy sivarius. Biała, ciężka do zniesienia i różnie surowa, aczkolwiek kochająca na swój własny sposób.
—Verona — jej prawdziwa matka, której nigdy właściwie nie poznała, bardziej niż poprzez opowieści. Podobno była prostytutką i ojciec” nie miał zamiaru zostawić małej Ody z takim parszystwem”
—Kioko i Doko — jej bracia, przyrodni bracia. Tylko jeden z nich [Doko] otrzymał skrzydła tak jak ona, jednak oba są niedorozwinięte z powodu choroby macochy kiedy była w ciąży
Partnerstwo z: brak
Potomstwo: brak
Miejsce Zamieszkania: Centrum – małe, ciasne mieszkanko niedaleko rynku, aczkolwiek częściej spotka się ją w bibliotece
Patron: brak
Umiejętności: 

Intelekt: 35 | Siła: 6 | Zwinność: 12 | Szybkość: 12 | Latanie: 1 | Pływanie: 9 | Magia: 10 | Wzrok: 5 |Węch: 10 | Słuch: 10

Historia: Urodzona została podobno w centrum, jednak wieści o niej dotarły do jej ojca, zniknęła stamtąd kiedy tylko przybył. Jej życiem były nieprzebyte śnieżne tundry, polany i góry. Nieustannie w biegu, gdyż tak od zawsze wyglądało życie je przodków. Przywykła do ciężkich do zniesienia temperatur. Wychowana przez surowych rodziców, w zżytym społeczeństwie, pełnym niezapisanych zasad i restrykcji. Dodatkowo za młodu spotkał ją parszywy wypadek, przez co straciła skrzydło zanim właściwie dorosła, co zmieniło jej życie całkowicie.
Inne: 
—Jako najstarsza z rodzeństwa, praktycznie wychowała swoich braci
—Jej sierść jest na tyle długa, że może pleść z niej warkoczyki, co często robi na ogonie.
—Nie toleruje laktozy, chociaż uwielbia jeść jajka.
—Okulary otrzymała dopiero kiedy dotarła do centrum, jako dorosła wadera, co sprawia, że przez większość życia poruszała się „na czuja” i nie do końca wie jak dokładnie wygląda jej rodzina. [ma astygmatyzm]
—Głośne dźwięki i krzyki wprawiają ją w niezwykle silny dyskomfort, a niekiedy w ataki paniki
Zakupione przedmioty: 
Autor: √Delta#1337

piątek, 19 sierpnia 2022

Mordimer


Autor arta: Adulara
,,Ten, kto raz nie złamie w sobie tchórzostwa, będzie umierał ze strachu do końca swoich dni."
Imię: Mordimer. W skrócie - Morty
Ród: Skarabeusza
Wiek: 7 lat i 8 miesięcy
Płeć: Basior♂
Rasa: Mieszanka Fenris, Folix i Rasmith
Stan: Mieszkaniec
Stanowisko: Grabarz
Upomnienia: 0
Charakter: Morty to bardzo miły i towarzyski basior. Każdy czuje się przy nim, jakby znali się od małego. Charyzmatyczny wilk, często trzymający w dłoni pałeczkę i prowadzący swoje owieczki do celu. Troszczy się o innych i wierzy w lepszy świat. Wyobraża sobie świat, w którym wszyscy są równi i nikt nie czuje się zagrożony. Marzyciel, jednak stara się stąpać twardo po ziemi. Nie wierzy w taki idealny świat, dlatego pozostaje przy obronie swoich przyjaciół. Wierny jak pies, ale nie głupi. Nie łatwo jest zdobyć jego zaufanie. Można powiedzieć, że jest zbyt szczery oraz zbyt miły. Nie sprawia mu kłopot komplementowanie innych, kiedy jednak słyszy dobre słowa w swoim kierunku, nie wie, jak się zachować. Ma problem z opisaniem swoich uczuć i często po prostu zmienia temat.
Skoro jest taki sympatyczny i wierzy w lepszy świat bez bólu i cierpienia, jak może być członkiem gangu? Otóż wszystko ma drugie dno. Tak samo jak jest bardzo optymistyczną osobą, która zarzuci żartem i która wesprze w gorszych chwilach, potrafi być bezlitosny i okrutny. Pracuje w mafii i nie raz robił okropne rzeczy: sprzedał narkotyki małoletniemu i oglądał, jak się zatacza, sprzedał na czarnym rynku porwane niemowlę i oglądał żałobę prawdziwych rodziców, wywiózł z miasta zbrodniarza i oglądał jak szuka go sprawiedliwość. Ma to jednak swoja tajemnicę. Chce pozostać członkiem gangu, aby móc ratować wilki. Wielu wilkom grozi śmierć, dlatego w nocy potajemnie przekazuje im wiadomości o zbliżając się zagrożeniu. Aby pozostać członkiem gangu i ratować niektóre wilki, musi wykonywać rozkazy. Nie zawsze mu się to podoba. Są rzeczy, których żałuje, są rzeczy, które chciałby cofnąć, ale zamiast tego brnie dalej. Jak sobie z tym radzi? Wyzbył się wszystkich uczuć. Nie odczuwa już szczęścia ani smutku, żalu i bólu. Jedyne, czego nie może się pozbyć ze swojego umysłu, to złości. Ma w sobie ogromne pokłady nienawiści i każdego dnia ma ochotę kogoś zabić, a wszystkie pozytywne emocje, jakie ukazuje, są wyuczone.
Nie brzydzi się krwi ani bólu, niektórzy nazwali by go szaleńcem, ponieważ strach i ból popędza go do działania. Im większy, tym bardziej uparty. Nie potrafi odpuścić, ma ogromnego ducha walki i nienawidzi się ani poddawać, ani przegrywać. To drugie znosi z ciężkim bólem.
Jeśli go lepiej poznasz, a on otworzy się przed tobą jako prawdziwy Morty, a nie jako członek gangu bądź fałszywie optymistyczny grabarz, okażę się, że jest bardzo kruchy i delikatny. Boi się odrzucenia, jest słaby psychicznie i niestabilny emocjonalnie. Stara się to ukrywać, aby być wzorcem dla innych, jako silny i niezależny wilk. Wierzy, że kiedyś będzie lepiej.
Wygląd: Duży wilk o krótkiej, czarnej sierści. Jego całe ciało jest ciemne, nie odziedziczył po matce żadnych jaśniejszych plam. Wygląda jak jego dziadek, z ta różnicą, że oczy odziedziczył po obu rodzicach: jedno oko jest granatowe, a drugie jasnoniebieskie. Ma długi, wąski ogon, którego długość można porównać do połowy długości basiora. Samiec jest silny, ma atletyczną budowę ciała, ale jest smukły. Jego budowa ciała pozwala mu na zwinne i szybkie poruszanie się. Tylne łapy są szersze od przednich, co pozwala mu na wysokie i długie skoki. Długość sierści nie chroni go przed zimnem, na szczęście naturalnie jest przyzwyczajony do niższych temperatur. Plusem są małe uszy i krótki pysk.
Żywioł: Cień, Percepcja, Energia
Moce:
- Telekineza,
- Zamiana w cień. Wilk może ukryć się w cieniu. Na pierwszy rzut oka jest niewidoczny, ale wystarczy trochę uwagi i można go zauważyć, jeśli cień, w którym zniknie, jest mały. W nocy może poruszać się w ciemności, będąc niewidoczny. Ponad to samiec może przeniknąć przez ściany, jeśli są skąpane w ciemności. Gdy Morty przebywa w cieniu dłużej niż trzy minuty oraz przeskakuje przez ściany więcej niż dwa razy na noc, zaczyna tracić siebie; jego ciało ulega rozkładowi a umysł zatraca się w ciemnościach. Używając mocy jest podatny na obrażenia,
- Zaginanie rzeczywistości. Działa podobnie jak iluzja, jednak zamiast tworzenia iluzji, którą wszyscy widzą, moc działa na umyśle jednego osobnika. Ofiara widzi świat inaczej, może widzieć coś innego niż pozostali, a nawet robić: może jej się wydawać, że biegnie lub walczy, a w rzeczywistości stać w miejscu. Moc trochę ryzykowna, ponieważ zdarza się, że wilk nie może opanować całkowicie umysłu ofiary, która zamiast widzieć to, co on chce, widzi to, co ona chce; więc jeśli jego ofiara jest w głębi duszy wojownikiem i będzie chciała walczyć ze zbirem, jej umysł wykreuje taką rzeczywistość. Co jest w tym ryzykownego? Ofiara nie otrzymuje żadnych ran z wymyślonego świata, w przeciwieństwie do posiadacza mocy, który przyjmuje na siebie wszystkie ataki,
- Wpływanie na zmysły. Moc bezpieczniejsza od wcześniejszej. Wilk może panować nad zmysłami drugiego wilka lub panować nad bodźcami, które do niego dochodzą. Może sprawić, że wilk poczuje inny zapach, usłyszy krzyk, którego nikt nie wydał albo poczuje ciepło,
- Panowanie nad cieniami. Wilk może zmieniać swój cień oraz poruszać nim, bez zmieniania swojej pozy. To samo dotyczy się innych wilków: może poruszać ich cieniami. Z tą różnicą, że jeśli poruszy czyimś cieniem, poruszy również czyimś ciałem. Nie może nikogo zranić, moc bardziej się nadaje, gdy chce kogoś zatrzymać w miejscu. Umiejętność działa tylko wtedy, gdy cienie są wynikiem światła naturalnego, czyli słońca. Co ciekawsze, im częściej przejmuje kontrolę nad czyimś cieniem, tym mniej potrafi kontrolować swój własny cień,
- Wszystkie moce związane z cieniem zabierają mu dużo sił. Aby się „doładować” może pobierać energię z innego cienia np. budynku. Wilk wtedy śpi w cieniu, a w czasie snu pobiera energię, potrzebną mu do dalszego wykorzystywania mocy. Morty wykorzystuje cienie przedmiotów stałych i niematerialnych. Energia z nich jest słabsza i wilk musi więcej czasu poświęcić na regeneracje. Nie pobiera energii z istot żywych, w których energia płynie trzy razy szybciej, chociaż może; jednak wtedy jego dawca cienia powoli traci energię, a jeśli energia jest pobierana zbyt wiele razy, osobnik umiera.
Rodzina:
- Matka Eurella (Folix). Kochana żona i opiekuńcza matka. W każdym widzi dobro i nie ma pojęcia o działaniu syna i męża w gangu,
- Ojciec Helvin (Fenris). Dbający o żonę mąż i ceniący życie dzieci ponad wszystko. Dołączył do Krwistych gdy miał 5 lat. Aktualnie emerytowany komendant,
- Siostra Ruth. Diabeł w domu, ale aniołek w szkole. Wredna i uparta jak osioł. Ma 2 lata i jest okropnie wścibska,
- Brat Roggie. Cichy bibliotekarz, żonaty z krawcową. Ma 10 lat i domyśla się, gdzie działają jego ojciec i młodszy brat.
Partnerstwo z: -
Potomstwo: Prawdopodobnie bezpłodny
Miejsce Zamieszkania: Centrum. Wilk nie ma mieszkania, ani jaskini. Przez swoje moce stara się co wieczór pobierać energię z cieni budynków, a ponieważ pobieranie energii z rzeczy niematerialnych trwa dłużej, wilk przesypia całe noce na zewnątrz. Wyjątki stanowią deszczowe lub śnieżne noce, podczas których wraca do rodziców, mających mieszkanie blisko rynku.
Patron: Brak
Umiejętności:
 
Intelekt: 10 | Siła: 20 | Zwinność: 11 | Szybkość: 10 | Latanie: 0 | Pływanie: 5 | Magia: 15 | Wzrok: 12 | Węch: 7 | Słuch: 10 |

Historia:
Matka zawsze poświęcała mu dużo uwagi, jak pozostałym swoim dzieciom. Wyjątkiem był wiecznie zapracowany ojciec. Samiec od zawsze był pełen energii i wszędzie go było pełno. Często miał styczność z krwią czy śmiercią, ponieważ jego ojciec był komendantem. Łatwo to znosił, o wiele lepiej niż jego starszy brat. To sprawiło, że jego ojciec postanowił mu pokazać znaczenie słowa 'gang' oraz jego sekretne życie, mając nadzieję, że Morty przyjmie ofertę wstąpienia do Krwistych, tak samo jak to zrobił jego ojciec, przyjmując ofertę od swojego ojca. Mimo, że Morty'emu nie podobała się ukryta praca ojca, chcąc zyskać jego aprobatę i uwagę, zgodził się. W wieku 5 lat dołączył do gangu. Widząc ile krzywdy jeden wilk może wyrządzić drugiemu, jego charakter zmienił się na bardziej opanowany i zdystansowany. Po 8 miesiącach działalności w Krwistych samiec stwierdził, że uwaga ojca nie była tego warta i dlatego chcąc zadośćuczynić swoje czyny, zaczął sabotażować gang wysyłając informacje wilkom, którym grozi niebezpieczeństwo. Jednak aby nie zostać zdemaskowanym, w dalszym ciągu wykonuje zadania gangu.
Inne:
- Wilk ostatnimi czasy dostrzega, że jego cień samoistnie się zmienia i porusza. Tłumaczy sobie, że to wynik jego żywiołu i mocy i nie musi się tym przejmować,
- Często śnią mu się czarne postacie o różnych kształtach. Bywa, że ma sny na jawie, wtedy czarne postacie również są obok niego,
- Ma uczulenie na ryby; drętwieją mu kończyny,
Autor: Pande.#5497

czwartek, 11 sierpnia 2022

Hauro

 

 ,,Nie myśl o swoich zmartwieniach, uśmiechnij się! Nie ważne jak zły będzie ten dzień, świat jest piękny z odpowiedniej perspektywy!"
Imię: Moje imię to Hauro, bardzo je lubię i nigdy bym go nie zmienił, przyjaciele mogą mówić do mnie Haur lub Hauruś.
Ród: Pochodzę z mało znanego, rodu Petru
Wiek:  Mam 5 Lat, nie jestem już dzieckiem, ale mocno stary też nie jestem.
Płeć: Basior♂  
Rasa: Jestem Lerdisem, co od razu widać. Moja Matka i Ojciec też byli Lerdisami.
Stan: Mieszkaniec
Stanowisko: Treser
Upomnienia: 0
Charakter: Hauro to energiczny, wesoły młody wilk, który lubi towarzystwo innych. Przez większość czasu wydaje się być dziecinny i raczej zwracający na siebie uwagę, choć ma swoje mądre i dojrzałe chwile. Pomimo tego, że nie chce walczyć, chce chronić wszystkich przed niebezpieczeństwem. Może łatwo rozpoznać, co dzieje się z daną osobą, a nawet ma dalekowzroczność. Wydaje się również, że wie więcej niż jest w stanie powiedzieć i może z tego powodu wydawać się kłamliwym. Jednak w rzeczywistości czeka na odpowiedni czas, aby powiedzieć rzeczy, ponieważ nie może łatwo pokazać lub wyrazić tego innym, biorąc pod uwagę okoliczności. Basior potrafi być bardzo sympatyczny i czasami próbuje przełamać kłótnie innych. Szczególnie uwielbia zwierzęta i książki. Kocha się bawić i imprezować, zawsze ma w zanadrzu świetne żarty.
Wygląd: Jestem naprawdę duży, mam 93 cm w kłębie. Nie mam zbyt wyrobionych mięśni, moja sylwetka jest szczupła i żylasta, ale też zwinna. Mam krótkie futro, w szarym kolorze. Mam białą dupę, lewą tylną łapę, pysk, szyję i brzuch. Nie mam normalnego, wilczego ogona, mój ogon jest długi (Prawie półtora metra!) i zielony, pokryty łuskami. Czyli w skrócie jaszczurzy. Moje przednie łapy są chude, takie jakby ptasie.  Z przodu mam dwa palce, zakończone ostrymi szponami, a z tyłu jeden, też zakończony szponem. Mój pysk jest średniej długości, a moje oczy mają kolor zielony. Mam również porożę jelenia. Ma ono 57 cm. Mam bliznę na nosie i na lewym oku, ale to wyjaśnię gdzie indziej. Nosze… mnóstwo błyskotek. W futro mam wplątane kolorowe piórka, a na porożu mam porozwieszane złote łańcuszki i złote obręcze. Na łańcuszkach, które noszę również na łapach i ogonie, są kryształki. Przy każdej łapie noszę po dwa dzwoneczki, więc wiadomo kiedy idę. Mam też trzy obręcze na prawej przedniej łapie, jedną na lewej przedniej, jedną na prawej tylnej i dwie na ogonie. Nigdy nie zdejmuję swojej biżuterii.
Żywioł: Myśli, Zwierzęta, Cień
Moce:
- Telekineza - Umiem dowolnie podnosić i przesuwać przedmioty za pomocą umysłu
- Kõne - Umiem się porozumieć z wybraną istotą (inną niż wilk).
- Niitmine - Potrafię wytworzyć wilczy cień. Jest on bardzo pomocny w trudnych chwilach. Walczy za mnie, więc mogę uciekać. Umie dowolnie zmieniać swoje rozmiary. Znika po 10 minutach, jednak może to trwać krócej. Używam tej mocy bardzo rzadko, gdyż jest strasznie męcząca.
- Raz dziennie widzę kilkusekundowe przebłyski przyszłości, odległość czasu jest losowa i nie mogę tego kontrolować. 
 
Świetnie się wspina, nie tylko po skałach, ale dzięki ptasim kończynom również po drzewach. 
 
Rodzina:
Matka: Moją matką jest Lasuchita, jest ona Lerdisem. Ciągle żyje, jednak nie w Królestwie. Odeszła razem z moją dawną Watahą.
Ojciec: Moim ojcem jest Charles, jest on Lerdisem. Ciągle żyje, jednak nie w Królestwie. Odszedł razem z moją dawną Watahą.
Partnerstwo z: -
Potomstwo: -
Miejsce Zamieszkania: Mieszkam w małym, acz przytulnym mieszkaniu niedaleko świątyni. Jest ono dwupiętrowe. Na dole jest moja sypialnia i salon, a na górze… Mój azyl. Gdy wchodzi się do mojego domku, jest się w salonie. Jest on nieduży, pomieści maksymalnie 10 wilków. Jest tam kanapa i dwa fotele, są one koloru beżowego. Na ścianach są obrazy, przedstawiające naturę. Pomiędzy fotelami jest ceglany kominek, a na środku stolik. Po dwóch stronach drzwi, są okna, widać z nich ulicę. Przed drzwiami jest wycieraczka z napisem: ,,Zapraszam!’’. Pod schodami jest wejście do mojej sypialni. Przy oknie mam łóżko, a okno jest naprzeciwko drzwi. Obok łóżka mam szafkę nocną. Mam też małą szafeczkę na futra a obok lustro. Gdy wejdzie się na górę zobaczy się…. bibliotekę. Jest to spory pokoik, na od góry do dołu, na wszystkich ścianach stoją szafki z książkami. Panuje tam porządek. Na środku pokoju stoi moje biurko. Jest na nim kałamarz z piórem i książki potrzebne do mojej pracy. W biurku są zapiski na temat tresowania zwierząt. Za mną jest okno.  Za domkiem mam plac przystosowany do tresury zwierząt.
Patron: Nemphir
Umiejętności: 
 
Intelekt: 25 | Siła: 15 | Zwinność: 15 | Szybkość: 20 | Latanie: 0 | Pływanie: 0 | Magia: 20 | Wzrok: 10 | Węch: 10 | Słuch: 10 |
 
Historia: Urodziłem się w małej, wędrownej watasze, zwanej Watahą Słońca. Byłem wychowywany, nie tylko przez swoją matkę, ale również przez inne wadery z watahy. Gdy skończyłem rok, zacząłem moje szkolenie. Uczyli mnie jak walczyć, polować i przetrwać. Nie przepadałem za treningami, wolałem czytać książki zakupione od wędrownych kupców i spędzać czas z niegroźnymi zwierzątkami. W wieku 2,3 lat odkryłem swoją pierwszą umiejętność, Kõne, gdy szedłem za jakimś zającem, powiedziałem, żeby nie uciekał, a ten się zatrzymał. Zacząłem z nim konwersację, ale po chwili uciekł. Uradowany swoim odkryciem, popędziłem do Wilczej Mamy. Była tak samo zachwycona jak ja. Była to moc po dziadku. Następna moc nie pojawiała się dość długo. Gdy skończyłem 3 lata, zobaczyłem, jak zajadam ryby. Zignorowałem to. Gdy nadszedł czas kolacji. Powiedziałem, że widziałem jak jemy ryby. I naprawdę na kolację były ryby! Okazało się, że była to kolejna moc. Przez następny rok nic się nie działo. Gdy miałem 4 lata, przechodziliśmy blisko granicy z Królestwem Północy. Akurat przechodziła tamtędy grupa zwiadowców. Ten najmłodszy rzucił się na mnie i zaczął mnie atakować, trójka pozostałych rzuciła się na resztę watahy. Tylko jedna wilczyca próbowała ich powstrzymać. Gdy myślałem o tym, co się teraz z nami stanie, ucisk zniknął. Otworzyłem oczy i zobaczyłem wielkiego cienistego wilka. Krążył on wokół mojej watahy i nie dopuszczał zwiadowców do nich. Zrobiło mi się słabo. Kręciło mi się w głowie i wszystko mnie bolało. Po chwili straciłem przytomność. Obudziłem się chyba… w jakieś klinice. Wilcza Mama była uradowana moim wybudzeniem. Byłem ciekaw gdzie jestem, jedna z pielęgniarek, wytłumaczyła mi wszystko. Kilka dni po wybudzeniu, moja wataha chciała ruszać. Ja chciałem tu zostać. Nikt mnie nie namawiał. Pożegnałem się i ruszyli w dalszą drogę. Powiedzieli mi, że muszę przejść Próbę Śniegu i wytłumaczyli co to jest. Za kilka dni zaczęła się. Na szczęście udało mi się ją przejść. Mijały miesiące, a ja zadomowiłem się w Królestwie i zostałem Treserem.
 
Inne:
- Nie przeszkadza mi dzwonienie moich dzwonków
- Uwielbiam przebywać ze zwierzętami
- Uwielbiam wszystkie gatunki książek od romansów po encyklopedię
- Nie przepadam za kąpielami w zimnej wodzie
Autor: 🐲🐉Smoczek aka Wiosenka 🐉🐲#6927

 

 

Layout by Netka Sidereum Graphics