Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Nevt i Jastes. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Nevt i Jastes. Pokaż wszystkie posty

czwartek, 14 października 2021

Od Jastesa CD. Nevt

Nevt coraz bardziej mnie zaskakiwała. Jej nieposkromiona energia, słowa wylatujące jak z karabinu maszynowego, niezachwiany optymizm. Bogowie, gdybym tylko ja taki miał... Niestety na tym świecie potrzebne jest zróżnicowanie, a mi w udziale przypadło nadmierne zrzędzenie plus upodobanie do użalania się nad sobą. Cóż, taki mój urok. Ale wracając do poznanej zaledwie dwie godziny wcześniej wadery: gdy tylko zobaczyłem sposób w jaki patrzyła na książkę- przeraziłem się. To spojrzenie było bardziej napełnione uczuciem niż szczenię, które w końcu dostało prezent na który czekało przez lata. Ah, chciałbym żeby ktoś kiedyś patrzył na mnie jak ta wilczyca na woluminy... 
Już jakiś czas temu wyszliśmy z biblioteki i zmierzaliśmy w kierunku poczty. Sam nie wiedziałem czy chcę usłyszeć niewątpliwie czekającą mnie burę od szefostwa czy nie.W końcu przez moje niedopatrzenie ktoś mógł albo zostać kaleką do końca swoich dni, albo stracić życie. Mojego poczucia winy wcale nie osłabiała myśl, że mogłaby to być taka sympatyczna dusza jak Nevt, więc po części pragnąłem by dostać jakąś karę, może nawet zostać zwolnionym. Znalazłoby się coś innego... Z drugiej jednak strony nie lubiłem być objeżdżany z góry do dołu. Kto lubił? W dodatku przy obcych, przy waderze. Nie, już lepiej być opieprzonym w samotności, duma zbyt mocno by ucierpiała. Lepiej by góra dowiedziała się nieco później, gdy problemowi się zaradzi. A jeżeli wadera od razu postanowi wyjawić prawdę, nie będę jej winił, w końcu na to zasługuję.
Westchnąłem ciężko przeklinając w duszy mój los. Ciągle coś musi się dziać. Dlaczego nie mogę mieć chociaż chwili spokoju, w samotności i bez uczucia nieustannego zagrożenia? Może powinienem rzucić to wszystko w cholerę i w ogóle nie wychodzić z domu. Chociaż znając moje szczęście, nawet tam spotkałaby mnie przygoda, a co za tym idzie- kłopoty. Ciekawe czy na starość będę mieć problemy z sercem. Niewykluczone. Nawet prawdopodobne. Chyba, że coś mnie po drodze zabije. To też by mnie nie zaskoczyło. 
-Najpierw trzeba będzie przejrzeć wszystko, co znajduje się na miejscu. Listy, paczki, raporty, kwitki, warto też popytać pracujących. Jak znajdziemy coś na miejscu- rekwirujemy. Jak znajdziemy coś w papierach- ruszamy w pościg, modląc się by nie było za późno. Jeżeli nie znajdziemy nic- dobra nasza. Chociaż chyba nie tego określenia powinnam użyć.- zaśmiała się krótko.- Wtedy trzeba będzie mieć na oku placówkę, masz może jakichś znajomych, którzy mógłby sprawdzać kto co przynosi, jak kto się zachowuje?-po niedługim zastanowieniu skinąłem głową. Nie miałem tam co prawda żadnych przyjaciół, ale było kilka wilków którym wyświadczyłem przysługę i większość wyraziła chęci odwdzięczenia się. Oczywiście nie poznaliby wszystkich szczegółów, tylko tyle by wiedzieli na co zwracać uwagę.
-Świetnie. Można by też poczytać o jakichś specjalnych zaklęciach do tego celu... ale to potem. Myślę, że jeśli na nic tu nie trafimy powinniśmy skierować się w stronę sklepów z magicznymi przedmiotami bądź eliksirami. Popytać sprzedawców, dobrze by było też mieć tam jakieś trzecie oko.- w milczeniu przysłuchiwałem się wywodowi wadery, od czasu do czasu kiwając głową w geście zgody. 
W polu widzenia pojawił się budynek głównej poczty, niezbyt ciekawy i zdecydowanie nie powalający pięknem. No ale spełniał swoją powinność i to się liczyło.
-Powinniśmy być na baczności.- po długim okresie nie odzywania się w końcu rzuciłem.- Ktoś musiał obserwować któreś z nas. Pewnie dalej to robi.- nie musiałem mówić nic więcej, wadera na pewno zdawała sobie z tego sprawę i nie omyliłem się.
-Tak, to prawda. Jednak nie możemy wykluczyć, że robi to za pomocą magii. A jeśli nawet, to pieruńsko dobrej, skoro nie mogę jej wykryć.
-Szpieg też musi być niezły, ponieważ jak dotąd mój wiatr niczego nie wykrył.- wymamrotałem trochę podupadły na duchu. 
-Może jest niewidzialny?- spytała, kierując na chwilę wzrok na mój pysk. 
-Usłyszałbym go, a węch też mam całkiem niezły. Chyba, że dosłownie rozpłynąłby się w nicość... 
-To także jest możliwe. Wolę sobie nie wyobrażać gdyby tak w istocie było, niematerialny potężny mag...brrr- otrząsnęła się.- Mógłby być bezkarny. Gdybym ja miała taką moc to no, nie wykorzystywałabym jej na innych wilkach w celu ich zabicia, ale miałabym o wiele więcej możliwości niż mam teraz. Oczywiście istnieją zaklęcia, które dematerializują, ale pochłaniają bardzo dużo energii, w dodatku nie zawsze udaje się pozbyć zapachu. Nie można wykluczyć, że nasz przyjaciel się takimi nie posługuje, jednak musiałby być mistrzem, absolutnym mistrzem, skoro nie potknął się ani raz. Albo się potknął, ale my tego nie wykryliśmy. Lecz to jest, wydaje mi się, mniej prawdopodobne. Tak czy inaczej, nie jest za wesoło. Szkoda, że musieliśmy się poznać w tak nieprzyjemnych warunkach, panie Jastesie. 
-Zgadzam się z panią. Jeżeli uda nam się przeżyć, musimy to nadrobić czymś bardziej przyjemnym.
-Trzymam pana za słowo!

<Nevt? ;*>


Słowa: 759= 43 KŁ 

niedziela, 3 października 2021

Od Nevt, CD. Jastesa

Gdy Jastes zaproponował, że zajmie się noszeniem moich książek byłam dość nieprzekonana do tego pomysłu. Po pierwsze, jestem naprawdę przywiązana do swoich książek. Większość z nich to unikaty, które kupiłam za pokaźne sumy, lub książki zawierające moje notatki, spisywane przeze mnie od lat szczenięcych. Poza tym oczywiście znajdują się tam też dzienniki mojego dziadka, a one są moimi jedynymi wskazówkami do rodziny. Wiele razy zdążyłam sobie już podziękować, za położenie ich w możliwie najbardziej oczywistym miejscu, by nie zwracały uwagi. Tylko to je uratowało przed całkowitą anihilacją. Zdecydowanie nie chciałabym, by jakimś cudem Pan Jastes dowiedział się o nich przez jakąś nieprzewidzianą sytuację po drodze. Po drugie, te książki to jedyne co zostało mi z całego mojego dobytku.
Spojrzałam ostatni raz na ruiny mojego domu i westchnęłam. Mimo wszystko wilk miał rację. Wiedziałam, że ma, oraz że próbuje mi tylko pomóc. Wszelka logika mówiła mi, że noszenie tych książek oraz trzymanie bariery na naszej ulubionej bombie podczas podróży do biblioteki nie jest najmądrzejsze. Szczególnie pamiętając o moim i tak już kiepskim stanie.  
Bez dalszego ociągania się zdjęłam pakunek z grzbietu i wymieniłam się nim z Jastesem, na co posłał mi delikatny uśmiech, który w jakiś sposób mnie uspokoił. Ruszyliśmy w drogę w ciszy, zamyśleni. Zdałam sobie sprawę, że przecież paczki, które mi oddał muszą być dla niego równie ważne co moje książki dla mnie, choć może w innym znaczeniu. Myśl ta zakotwiczyła mi się w umyśle i sprawiała, iż miałam wrażenie, że nagle torba na moich plecach zmieniła swoją wagę. Choć nie miałam pojęcia, czy stała się cięższa, czy nic nie ważyła... Stwierdziłam też, że Pan Jastes jest naprawdę miły. No... i może delikatnie szurnięty... Ale w dobrym sensie! Znaczy, jaki wilk z własnej woli zostałby pomagać osobie, która dosłownie przed sekundą w dobitny sposób pokazała, że jest na celowniku pewnego zabójcy, który nadal jest na wolności, a dodatkowo aktualnie podróżuje z żywą, mogącą wybuchnąć przy najlżejszym dotknięciu bombą. A jednak jest tu, pomaga mi i stara się jak może, dodatkowo podtrzymując mnie na duchu i troszcząc się o głupi ciężar mojej torby. Im dłużej o tym myślałam, tym bardziej podziwiałam tego wilka. Może dręczyło go poczucie winy, że to ona dostarczył mi paczkę? A może pomyślał o innych swoich dostawach? Co gdyby i w nich kryły się bomby? Oczywiście jest też opcja, że po prostu nie mógł zostawić mnie samej na pastwę jakiegoś niezrównoważonego wariata, który z nieznanych nam powodów postanowił nagle unicestwić połowę mojego domu i okna i...
Zaraz, co? Wróć... Co gdyby bomb było więcej w innych paczkach? Wolałabym o tym nie myśleć, ale... - Panie Jastesie, - zaczepiłam nie zatrzymując się i przerywając chwilową ciszę – czy jest Pan pewny, że nie widział Pan żadnych innych paczek bez adresata w swojej torbie?
Jastes zatrzymał się w miejscu. Widziałam po wyrazie jego pyska, że intensywnie myśli. Zatrzymałam się obok i najdelikatniej jak mogłam zdjęłam torbę z pleców. Bez zbędnych słów przejrzeliśmy inne paczki i po chwili mogliśmy odetchnąć z ulgą stwierdzając, że tajemnicza przesyłka była pojedynczym przypadkiem. Oczywiście Jastes nie był jedynym listonoszem w okolicy, więc nie mogliśmy mieć pewności, że ktoś inny nie biegał właśnie po całym Królestwie z bombą lub bombami na plecach. Z pewnych powodów myśl ta bardzo mnie zaniepokoiła.  
- Powinniśmy się pośpieszyć, nadal nie ma pewności, że to była jedyna. Ostatecznie nie wiemy jaki zamiar się za tym krył. Równie dobrze mogę nie być jedyną na celowniku. - Powiedziałam szybko znów zakładając torbę i ruszając w drogę. - Zakładam, że tak sympatyczny wilk jak Pan nie ma wrogów czyhających na Pańskie życie, prawda?
Jastes popatrzył na mnie z mieszaniną zdziwienia i zakłopotania. Powiedziałam coś nie tak? Zanim jednak zdążył się odezwać kontynuowałam.
- W sumie to nie istotne, mógłby Pan o nich nie wiedzieć. Nie możemy więc zakładać, że to ja byłam celem ataku. Prawdopodobnie jednak byłam, patrząc na fakt, iż nosił Pan ze sobą tę paczkę, a nic się
nie stało. Jednakże nie możemy odrzucić opcji iż prześladowca chciał dosięgnąć nas obojga. Jeśli jest więcej bomb, jest to jednak wysoce nieprawdopodobne i w takim wypadku musielibyśmy wrócić do myślenia o mnie jako celu. Oczywiście zawsze zabójca może mieć na celowniku wszystkich kurierów... a to już było by coś! - Zorientowałam się, że mówię jednak na głos, zamiast zastanawiać się w myślach więc szybko dodałam by wybrnąć z niezręcznej sytuacji – Nie sądzi Pan?
- Ale jaki mógłby w tym mieć cel? - Zapytał basior jakby cały mój wywód faktycznie był skierowany do niego. Uf.
Dyskutowaliśmy na ten temat przez całą drogę do biblioteki, lecz nie mogliśmy wymyślić niczego sensownego. Rozbieżności było zbyt wiele, opcje były zbyt rozległe, a implikacje zbyt pogmatwane. Potrzebowaliśmy większej ilości informacji.  
Gdy w końcu dotarliśmy do biblioteki szybko podeszłam do dobrze znanego mi już bibliotekarza. Wymieniliśmy parę zdań, jak zwykle i doszłam z nim do porozumienia, bym mogła przechować tu swoje księgi w jednej z szafek obsługi. Tam będą bezpieczne i nikt ich nie dotknie. Bardzo mi ulżyło. Zostawiłam więc dobytek i wróciłam do Jastesa, który rozglądał się po wielkim holu głównym. Skinęłam na niego głową sygnalizując by szedł za mną i szybkim krokiem skierowałam się do odpowiedniego działu, lawirując między meandrami korytarzy i labiryntem półek ogromnej biblioteki. Znałam ją jak własną kieszeń, więc chodzenie po niej nie sprawiało mi najmniejszego problemu, choć wiem, że większość wilków używała przewodników, lub po prostu prosiła o przyniesienie sobie ksiąg. Skierowaliśmy się do działu magicznego, później do magicznych rośli, gdzie zebrałam odpowiednie książki i przeszliśmy do magii niebezpiecznej, tam do magii ognia, stamtąd do magii wybuchów, gdzie znów wzięłam parę woluminów, a następnie do magicznych urządzeń i artefaktów, przeszukaliśmy dział przyrządów niebezpiecznych pod kątem urządzeń powodującym wybuch i opóźniony start, a także inicjowany zapłon przyrządem trzecim.  
Miałam wrażenie, że tańczę wśród regałów i proszę do tego tańca te wszystkie książki. Natychmiast pochwyciła mnie tak znajoma ekscytacja prowadzeniem badań. Oh, jak ja kochałam to uczucie. Natychmiast zapomniałam o całym zmęczeniu i stresie tego dnia. Przez chwilę zapomniałam nawet, że jestem tu z towarzystwem, co zaowocowało rozpromienionym uśmiechem i nuceniem pod nosem do pracy. Jednak nie ma to jak dobra biblioteka po ciężkim przeżyciu.  
Gdy zebraliśmy wszystkie potrzebne mi woluminy przeszłam do mojego ulubionego miejsca do czytania i studiowania, które było ukryte w najgłębszej i najciemniejszej części magicznego działu biblioteki, do której nie wiele osób docierało. Rozsiadłam się wygodnie, upuszczając na swój stolik wiele nowych grubych woluminów. Kolejny stukot na biurku przywołał mnie do rzeczywistości, uświadamiając mi o obecności Jastesa. Natychmiast przestałam się szczerzyć jak szczeniak na widok pierwszego płatka śniegu i odchrząknęłam głośno, a na moim pysku pojawił się znaczny rumieniec.  
- Em... - wyjątkowo zabrakło mi słów, ale po chwili się otrząsnęłam, postanawiając grać jakby nic się nie stało – przeszukanie tych ksiąg może zając mi trochę czasu, może mi Pan pomóc, lub rozejrzeć się za czymś bardziej w Pańskiej tematyce. Oczywiście o tylko kilka z opcji...
Nie dokończyłam zdania, bo jeden z woluminów bardzo przyciągnął moją uwagę i postanowiłam od niego właśnie zacząć. Nieświadomie przyświecałam sobie blaskiem bomby, by móc czytać, zamiast przyzywać jak zwykle małe źródło światła. Otworzyłam wolumin i zagłębiłam się w lekturze. Nie mam pojęcia co robił basior w czasie, gdy ja czytałam. Całkowicie pochłonęły mnie badania. Nie słyszałam, ani nie widziałam nic poza książkami. Gdy coraz bardziej rozkładałam się na moim stole, zauważyłam kolejne dwa stosy stojące smętnie na rogu blatu. Przypomniałam sobie o badaniach na które tak się niecierpliwiłam jeszcze dziś rano. Zdawało się, że od tamtego czasu minęły już całe wieki.
Westchnęłam ciężko i wróciłam do aktualnego tematu zestawiając zawadzające książki na podłogę. Są rzeczy ważne i ważniejsze. Do tego wrócę później.  
Nie wiem ile czasu minęło, gdy w końcu udało mi się zebrać wszystkie informacje jakie mogłam wyczytać z tych tomów. Sporządziłam szybką mapę myśli, by dokładnie sobie poukładać nowe wnioski i podniosłam głowę. Rozejrzałam się i zauważyłam Jastesa w jednym z kątów przy regałach delikatnie oddalonych ode mnie.  
- Panie Jastesie, myślę że mam wszystko co chciałam. - Oznajmiłam nie tyle dumnie co zdecydowanie. Zaciekawiony wilk podszedł do mnie i usiadł naprzeciwko, a ja zaczęłam mu opowiadać, czego się dowiedziałam.
- Bomba była zrobiona z niebieskiego mchu, odkrytego jakiś czas temu w ruinach pewnego zamku. Jest silnie łatwopalny, lecz do zapłonu potrzebuje energii, może to być silne uderzenie lub wstrząs... Myślę, że możesz wpisać to do swojego CV, przeniesienie takiego mchu w paczce na plecach tak by nie wybuchł to naprawdę duże osiągnięcie. - zaśmiałam się ze swojego stwierdzenia - Pomyślałam, że w naszej sytuacji nie wydarzyło się nic, co mogłoby zainicjować tę eksplozję, więc zagłębiłam się też w obiekty, które mogłyby umożliwić opóźnienie go, lub rozpoczęcie zdalne. Dodatkowo niepokoił mnie fakt, że siłą wybuchu zupełnie nie maleje, mimo tak długiego czasu po aktywacji. Znalazłam więc kilka informacji na temat takich przyrządów bazując na swoich podejrzeniach i okazuje się, że istnieją pewne sposoby.
Przełożyłam kilka ksiąg i wskazałam na niektóre wersy w odpowiednich miejscach gdy o nich opowiadałam.  
- Pierwszym z nich jest zaklęcie, które mogłoby zostać nałożone na mech. Zależnie od siły maga, czy to kumulujące uderzenia i wyzwalające ich siłę w jednym momencie, czy zwykła magia uderzeniowa, zależałoby to od dystansu i siły maga. Drugim jest mikstura, którą można polać mech, by wybuchł w określonej sytuacji. Do tego ktoś musiałby mieć głowę na karku i przewidzieć bieg wydarzeń do niewiarygodnego stopnia. Obie te opcje nie wyglądają za ciekawie. Mielibyśmy do czynienia albo z potężnym magiem, albo alchemistą-strategiem. Trzecią opcją jest magiczny przedmiot, ale to z kolei jest niesamowicie ciężkie do zdobycia... - przetarłam oczy łapą – Oczywiście każdy z tych sposobów ma też możliwość utrzymywania siły wybuchu do wygaśnięcia życia celu. Co niestety wiąże się z pewną niedogodnością. Jeśli wybuch jest powiązany z siłą życiową celu, to nie wygaśnie puki ten cel żyje. Żeby tego dokonać... Nawet ja musiałabym się napracować nad takim zaklęciem. Dlatego skłaniam się do magicznego przedmiotu mimo wszystko. Nie rozumiem tylko jaki cel miała w tym wszystkim ta strzała... Nie miała ona żadnego kontaktu z buteleczką, ani z nami, teoretycznie nic nie wniosła, chyba że była potrzebna jako element sytuacji określającej warunki wybuchu?
Przerwałam na chwilę, by zastanowić się nad tym na spokojnie.
- Chodźmy dalej, mam bardzo złe przeczucia, jeśli ktokolwiek inny odpakuje taką bombę, nie sądzę by wyszedł z tego bez szwanku. Trochę odpoczęłam przy okazji więc możemy ruszać nawet teraz. Odłożeniem tego zajmę się później...

<Jas? I'm back baby>  

Słowa: 1713= 131 KŁ

wtorek, 5 stycznia 2021

Od Jastesa CD. Nevt

Po kolejnym długim, nieufnym spojrzeniu na trzymaną w ochronnej bańce kulę kotłującej się ogromnej energii skierowałem oczy na stojącą po drugiej stronie tego, co jeszcze dziesięć minut temu można by nazwać pokojem Nevt, której wyczekująca odpowiedzi postawa wyraźnie ukazywała spore oznaki zmęczenia. Miałem szczerą nadzieję, że pomimo wykończenia wadera zdoła utrzymać kontrolę nad zagrażającą naszym życiom chwilowo opanowaną siłą eksplozji. Inaczej byłoby... no, nieciekawie.
Zastanawiając się nad wypunktowanymi przez adresata niebezpiecznej przesyłki opcjami przekrzywiłem lekko głowę i ponownie przerzuciłem wzrok na źródło zagrożenia. Czułem się w obowiązku jakoś pomóc i być może zaradzić kolejnym atakom, lecz nie bardzo wiedziałem jak mógłbym się przydać. W końcu taki rodzaj magii to nie moja rzecz i angażowanie się w tego rodzaju afery może okazać się nieprzyjemne w skutkach nie tylko dla mnie, ale również dla uczestników rozgrywki, w tym także sojuszników. Z drugiej jednak strony, kto wie co przyniesie los? Może zamachowiec najął kogoś do brudnej roboty, a sam chowa się za zasłoniętą kurtyną z umiejętnościami magicznymi o zupełnie innej naturze? Powiedziałbym, że to nawet całkiem prawdopodobne, chociaż z pewnością bardziej uciążliwe i dla niego i dla nas. Chyba, że specjalista od posyłania strzały z groźnym ładunkiem przez okna wsypałby pracodawcę i dałby nam trop. Niedoszły zabójca w takim scenariuszu musiałby grać ryzykownie, jednak nie należy od razu skreślać z listy takiego scenariusza.
-Proponuję wspólnie przeszukać najbliższą okolicę w poszukiwaniu śladów. Jeżeli nic nie znajdziemy, udanie się do Wielkiej Biblioteki, by jednocześnie móc znaleźć przydatne informacje i odkryć sposoby na zduszenie energii oraz poznanie tożsamości sprawcy, a także dać pani sposobność do odzyskania sił. A potem...
-Przejść się do pańskiej pracy i popytać kogo się da, to pan chciała powiedzieć, prawda?- skinąłem głową na potwierdzenie, ciesząc się że wadera dokończyła za mnie wyjątkowo długą wypowiedź. Dzisiaj nie miałem szczególnie ochoty na odzywanie się, lecz czy świat może to uszanować? Nie. Wrzucimy cię do epicentrum nieudanego zamachu i zapoznamy z waderą o ciekawym sposobie myślenia, która wymaga od ciebie odpowiedzi. Westchnąłem w duchu. A jeszcze wczoraj byłem w całkiem towarzyskim nastroju...
Obrzuciłem Nevt pytającym spojrzeniem, chcąc upewnić się czy nie ma zastrzeżeń do wymyślonego na szybko planu. W końcu nie byłem pewien czy nie lepiej najpierw zająć się magiczną kulą energii przy obecnym stanie nowo poznanej, bo naprawdę wolałbym dożyć wieczora. Z drugiej strony sprawca mógł w pośpiechu zapomnieć ukryć ślady lub po prostu o tym zapomniał, a to bardzo pomogłoby sprawie.
Chyba, że by nagle wyparował. Albo doszedł do choćby najmniejszego strumienia i miał na tyle oleju w głowie by próbować nas zmylić poprzez chwilowe podróżowanie wodą.
-Myślę, że tak będzie najlepiej. Szukanie śladów nie powinno chyba zająć aż tak dużo czasu...Przynajmniej aż tyle, by zapora pękła.- ostatnie zdanie wymamrotała pod nosem, lecz wystarczająco głośno bym był w stanie ją usłyszeć. Miałem niejasne wrażenie, że oboje zdajemy sobie sprawę, że takie poszukiwania mogą trwać przez dziesiątki minut, w ekstremalnych przypadkach setki. Zaufałem więc Nevt w nadziei, że wie co robi i zdaje sobie sprawę jak dużą ma kontrolę nad bańką, po czym nie tracąc więcej czasu skierowałem się do w miarę przystępnego wyjścia z pobojowiska, ostrożnie mijając potrzaskane przedmioty i zdradziecko wystające ku górze kawałki drewna. Za sobą słyszałem ciche westchnięcia wyrażające zapewne pogodzenie z losem z powodu utraty dachu nad głową i nagle zalała mnie fala współczucia do wadery, która została postawiona w tak trudnej sytuacji, w tym prawie zabita, a mimo to była w stanie utrzymać optymizm na budzącym podziw poziomie i nie żałować, jak wielu by z pewnością robiło. 
W tym pewnie i ja.
Wyszedłem na śnieg i rozejrzałem się po okolicy, posyłając wiatr na poszukiwanie interesujących dźwięków, takich jak dźwięk kroków czy rytmicznie wypuszczany w powietrze oddech, nakazując by po przeszpiegach powrócił do mnie, po czym kilka razy zachłysnąłem się otaczającymi woniami. Po kilku chwilach Nevt stanęła obok mnie i przeczesała wzrokiem połacie śniegu, a gdy nic nie wypatrzyła odwróciła się ku mnie i zmarszczyła brwi, patrząc na dalej kotłującą się w kuli energię kilka metrów za moimi plecami.
-Sprawdzę za domem.- kiwnąłem głową na zgodę, a ona odeszła we wskazanym kierunku, przysuwając nos do ziemi i poruszając wargami, jakby coś do siebie mówiła. Nie usłyszałem jednak co to było, więc zniżyłem głowę i żwawym krokiem ruszyłem w swoją stronę, przywołując otrzymaną w genach naturę łowcy, która pozwoliła mi na uwrażliwienie się nie czynniki naturalne i jednocześnie przystopowała gonitwę myśli i bezsensownych wyobrażeń zaprzątające umysł. Wiatr raz po raz czochrał sierść, szepcząc do ucha nie swoje słowa zebrane po drodze, lecz nic naprawdę wartego uwagi. Głos odlatującego ptaka. Skrzypienie pnia. Plusk wody gdzieś w pobliżu i znane mi już odgłosy poruszania się Nevt. 
Prychnąłem, gdy przez chwilową nieuwagę odrobinę śniegu dostało mi się do nosa, jednak już zaraz wznowiłem poszukiwanie czując zwiększające się wrażenie szukania wiatru w polu. Szkoda że nawet wiatr miałem na swoje zawołanie a cholernego zamachowca już niestety nie. 
Po dłuższym czasie kręcenia się po okolicy, zbierania odgłosów i wypatrywania oczu bez skutecznie, wróciłem pod zniszczony dom wadery i posłałem w powietrze niskie wycie, sygnalizujące powrót.  Dodajmy, że z niczym. Miałem nadzieję, że Nevt miała więcej szczęścia, chociaż jakiś upierdliwy, trudny do przeoczenia głosik podpowiadał mi, iż od samego początku byliśmy na tym polu skazani na porażkę. I nie mylił się, bowiem już z daleka ujrzałem kręcącą głową na zaprzeczenie domysłów powracającą zza drzew towarzyszkę, której w większości białe ciało nieco zlewało się z wszechobecnym wokół śniegiem.
-Warto było spróbować.- rzuciła, gdy znalazła się przy moim boku, wyraźnie zmęczona, lecz za wszelką cechę próbująca pokazać kontrolę nad sytuacją. Uniosłem brew na tę postawę lecz milczałem, w duchu zgadzając się z jej słowami.
-Myślę, że nie ma co czekać.- wymruczałem, oglądając się na pozostałości budynku i owinąłem ogon wokół tylnych łap, wzbijając w powietrze parę kryształków białego puchu.
-A zatem do Biblioteki.- uśmiechnęła się bez zbytniej wesołości, kierując ostatnie spojrzenia na jej zniszczony dom.
-Do Biblioteki.- odpowiedziałem cicho, pochylając się lekko i luzując zębami wbijający mi się w ciało pasek torby poselskiej, po czym silnie go łapiąc i pewnym ruchem zdejmując z grzbietu.
- Co pan robi?- spytała skonsternowana wadera, przeskakując z trzymanego w zębach przedmiotu na moje oczy z jedną łapą w górze. 
-Niech pani weźmie to, a mi poda książki.- powiedziałem wyciągając w jej stronę pysk ze zwisającą luźno torbą.- Tylko na bogów, niech pani nie upuści.
-Skoro się pan tak martwi, niech sam pan ją niesie.- chociaż słowa wydawały się zabarwione nutką irytacji głos wilczycy był jedynie mieszanką zdziwienia oraz pewności. Westchnąłem.
-Proszę. Nie chcę pani urazić w żaden sposób i jestem pewien, że z pewnością dałaby pani radę, ale zawsze lepiej męczyć się mniej niż potrzeba, zwłaszcza gdy ktoś chce panią zabić.- odparłem, czując nagłą niezręczność, która spowodowała że uciekłem oczami w bok. Nevt zastanawiała się chwilę, lecz po rzuceniu okiem na pozostałości po swoim domu wypuściła głośno powietrze i zdjęła z grzbietu pakunek z książkami. Gdy był on już na moim ciele, a moja torba na wadery posłałem jej ledwo widoczny, wdzięczny uśmiech, mający na celu przekazać choć odrobinę wsparcia.


<Nevt?>


Słowa: 1158 = 77 KŁ

niedziela, 25 października 2020

Od Nevt CD. Jastesa

Wszystko działo się tak szybko... Jakimś cudem udało mi się postawić przed sobą barierę, która wytrzymała niesamowicie destrukcyjną falę uderzeniową niebieskiej bomby, ale nie miałam pewności czy wytrzyma też resztę uderzenia. Skupiłam więc całą swoją moc jaką tylko miałam pod ręką i wepchnęłam ją w zaklęcie. Światło oślepiło mnie całkowicie więc nie widziałam co robię mimo szeroko otwartych oczu. Zastanawiałam się czy udało mi się objąć choć w części biednego, bogom winnego posłańca. Chciałam odwrócić się i sprawdzić, ale wiedziałam, że choć chwila nieuwagi mogła kosztować życia nas obojga. Moc była przytłaczająca, jęknęłam gdy zorientowałam się co musiało stać się z moim domem. Przynajmniej książki były za moimi plecami. Z tego co pamiętałam pan Jastes także stał wtedy koło nich, podszedł do okna gdy wleciała przez nie strzała. Istniała więc możliwość, że faktycznie został on objęty zaklęciem. Ta iskierka nadziei wypełniła mnie silnym postanowieniem powstrzymania tego wybuchu. Natężyłam wszystkie siły i z krzykiem na ustach spróbowałam odgiąć barierę w drugą stronę tak, by zaczęła obejmować środek bomby i zamknęła epicentrum wybuchu. Później zastanowię się co go tak właściwie wywołało, musiał istnieć jakiś katalizator. Zapisałam to sobie w myślach po czym skupiłam się już tylko na siłowaniu z eksplozją.
Po sekundach, które trwały wieki, w końcu udało mi się zamknąć epicentrum wybuchu w bańce zbudowanej z zewnętrznej strony bariery. Niestety zaklęcie które rzuciłam w pośpiechu tworzyło barierę bardzo wytrzymałą od zewnątrz, lecz kruchą od środka, więc jako że bańka była zrobiona z odwróconej bariery najlżejsza trauma i cóż... bum! Wiedziałam, że muszę nałożyć drugą barierę na tę aktualną by zrobić dobrze chronioną i szczelną bańkę, ale naprawdę nie miałam na to siły. Ledwo utrzymywałam aktualną barierę. To nie była jedna z moich podstawowych mocy, ale wyuczone do kości zaklęcie, więc pobierało więcej magii niż zaklęcia żywiołowe. Na nogach utrzymywało mnie właściwie tylko wspomnienie o basiorze przy oknie. Gdy przestało mi piszczeć w uszach, postanowiłam sprawdzić co się z nim dzieje.
- Panie Jastesie? - zawołałam dysząc z wysiłku – Żyje pan tam mam nadzieję, prawda?
Chwila ciszy przeraziła mnie, ale po chwili usłyszałam kaszel i kilka spadających kamyczków. Odetchnęłam z ulgą. Nie wiem czy mnie słyszał, ale prawdopodobnie jeszcze żyje. Jakimś cudem oboje żyjemy.
Postanowiłam więc odpuścić sobie stanie, czy raczej grawitacja postanowiła to za mnie. Rozkraczyłam się na płaskim kawałku podłogi pode mną. To kolejny plus ustawiania bariery również w ziemi a nie tylko nad nią, nie musisz łapać równowagi gdy ziemia ucieka ci spod stóp i możesz spokojnie wywalić się na płasko gdy jest już po wszystkim. Uważałam tylko żeby eksplozja pozostawała niezmiennie w kuli. W myślach powtarzałam sobie, że za chwilę ją dokończę, za sekundkę... Tylko złapię oddech. Zamknęłam oczy, bo całe moje pole widzenia wypełniała biel. Czułam jak serce wyrywa mi się z piersi. O bogowie, to było straszne. Komu mam dziękować za te setki godzin spędzonych na udoskonalaniu tej reakcji?
Gdy tak leżałam dysząc i gratulując sobie nawet nie usłyszałam jak Jastes wstaje i zaczyna rozglądać się po pobojowisku. Po chwili poczułam ruch powietrza na pysku, a gdy otworzyłam oczy zobaczyłam pochylające się nade mną trzy czy cztery powidoki wilka. Gdyby nie fakt, że byłam wykończona ktoś oberwałby zaklęciem po pyszczku, bez znaczenia który z nich. Przestraszył mnie niemiłosiernie tak się skradając. Podwójnym zaskoczeniem był sam jego widok. Przez chwilę mrugałam powiekami upewniając się, że naprawdę go widzę. Zaraz zorientowałam się, że to co wcześniej wzięłam za ślepotę po wybuchu wcale nią nie było. Patrzyłam wtedy na niebo spowite jasnymi, ciężkimi chmurami. Zbierało się na śnieg. Pomyślałam, że powinnam zamknąć okna w domu, ale dotarło do mnie, że patrzę na niebo. Nieb... gdy leżę na podłodze w moim domu... Z jękiem zamknęłam oczy i przekręciłam ociężale głowę na bok. Nie chciałam patrzeć na to, co mogło zostać z mojego domu, skoro sama leżę pod gołym niebem, ale otworzyłam najpierw jedno oko, potem drugie i westchnęłam smętnie. Kamienie, wszędzie jakieś kamienie. Musiałbym wstać żeby zobaczyć więcej.
- Jak dobrze, Pani też nic nie jest. - Przywołał mnie na ziemię znajomy już głos.
Z kolejnym jękiem wróciłam do poprzedniej pozycji i popatrzyłam na basiora z wyrzutem. Jastes delikatne się skrzywił, bo przecież to tylko figura retoryczna i miał na myśli ciut co innego. Westchnęłam rozumiejąc go bez dalszej potrzeby tłumaczenia i spróbowałam się podnieść klnąc w duchu na wszystkich zamachowców tego świata. Poczułam delikatny wiatr na plecach i miałam wrażenie jakby mi pomagał, podtrzymywał przed upadkiem. Zaraz zrozumiałam, że to drobna pomoc od nowego znajomego więc uśmiechnęłam się do niego niemrawo w podzięce.
Gdy już stanęłam o własnych łapach, mimo że zakręciło mi się w głowie zmusiłam się do obrócenia się w miejscu i rozejrzenia się. Cóż, to co zostało z mojego domu można było zawęzić do jednej ściany, która właściwie się i tak rozpadła od góry, półki z książkami, połowy fotela i połowy okna. Książki całe! Bogom dzięki! Niby nie jestem za bardzo w te tematy, ale ubóstwiam was za ten łut szczęścia. Przyjrzałam się linii która wyraźnie zaznaczała miejsce, w którym stanęła moja bariera. Wyglądała jakbym zamiotła ręką wszystko wkoło po łuku.
- Osłoniłam cię? - zwróciłam się bardziej w powietrze niż bezpośrednio do basiora, zastanawiając się nad połową okna.
Basior skinął głową, co widziałam tylko kontem oka i dodał:
- Tak, mniej więcej.
- A sufit? Kiedy zniknął nam sufit?
- Zająłem się nim gdy spadał. - usłyszałam krótką i niezbyt barwnie opisującą wydarzenia odpowiedź.
Zaśmiałam się ponuro na tę jakże zwięzłą wiadomość.
- Więc zdaje mi się, że jesteśmy kwita w kwestiach ratowania życia.
Zdawało mi się, że coś ważnego wiązało się z tym oknem, czy raczej połową tego okna. Coś o nim notowałam, pamiętam... Zaczęłam rozglądać się po podłodze i kamieniach w gruzowisku za czymś o czym powinnam pamiętać i rzuciłam mimochodem do nowego znajomego:
- Nie sądzisz że pół okna to dość dziwne podejście do modernistycznej sztuki budowlanej?
- Słucham? - mogłabym przysiąc, że w jego głosie usłyszałam delikatną nutę zdziwienia. To faktycznie nie jest chyba zdanie, którego można by się spodziewać w tej sytuacji, ale miałam jakąś myśl i nie chciałam jej stracić.
- No bo widzisz, takie okno, czy raczej jego połowa byłaby potwornie nieprzydatna. Gdyby powiedzmy tak jak dzisiaj zbierało się na śnieg nie można by było go całkowicie zamknąć i śnieg mógłby... Wlecieć do środka! Tak! O to mi chodzi! Do środka, przez te pół okna! Pamiętasz? Strzała, tu była strzała, muszę się jej przyjrzeć.
Nawet jeśli basior chciał, nie skomentował mojego dziwnego toku myślenia. Zamiast tego zaczął szukać ze mną. Zanim ją znaleźliśmy minęła chwila i była całkowicie połamana, ale jakoś udało nam się odnaleźć wszystkie części.
- Dobrze, w takim razie, możemy z całą pewnością wykluczyć możliwość pomylenia adresów. Raczej nie był to przypadek, że ta strzała, zawierająca notkę „żegnajcie przegrani” wylądowała akurat w moim salonie i nagle bomba, wcześniej zupełnie nieaktywna, zdetonowała. Są plusy i minusy tej sytuacji. Plusem jest to, że przynajmniej wiemy, że ktoś obrał sobie na cel moje nic nieznaczące lub nasze życia, minusem jest to, że ktoś obrał sobie na cel moje nic nieznaczące lub nasze życia. Za plus możemy też uznać to, że nikt postronny nie jest w to wplątany i nie mamy nieznanego celu mordercy wymagającego odnalezienia i obrony na głowach. Za minus natomiast wezmę nagłą potrzebę przeprowadzki. Przynajmniej nie mam zbyt wiele do noszenia prawda? Biorąc to wszystko pod uwagę widzę więcej plusów niż minusów tej sytuacji. Dodatkowo mamy parę poszlak i możemy od czegoś zacząć. Podsumowując jest całkiem nieźle, nie sądzi Pan, Panie Jastesie?
Basior tylko przyglądał mi się z kamienną twarzą, więc wzruszyłam ramionami i otrzepałam futro z kurzu. Rozejrzałam się jeszcze raz czy czegoś nie przegapiłam. W oko wpadł mi jakiś większy kawałek materiału, który walał się między kamieniami i drewnem. Wyciągnęłam go więc ostrożnie i złożyłam w nim moje książki oraz inne przedmioty z jedynej ocalałej szafki w moim domu. Zarzuciłam sobie to na plecy, ponieważ mój nowy znajomy miał swój bagaż i spojrzałam po raz pierwszy na lśniącą kulę nadal unoszącą się w powietrzu, jakby dopiero sobie o niej przypominając.
Zmrużyłam oczy patrząc na nią i przyciągnęłam ją do siebie, by przyjrzeć się jej lepiej. Z jakiegoś powodu eksplozja nie chciała się wygasić. Zastanawiałam się nad nią oglądając ją ze wszystkich stron i rozważając wszelkie opcje. Przeglądałam w głowie przeczytane przeze mnie książki o magicznych eksplozjach i bombach inkantacyjnych. Wydawało mi się, że kojarzę książkę w której mogłabym znaleźć jakieś informacje na temat tej tajemniczej bomby, ale musiałabym zajść do Wielkiej Biblioteki i przeczytać to ponownie, by mieć pewność. Po zbadaniu kuli przyjrzałam się też strzale i zaczął rysować mi się jakiś pomysł.
Poszukałam wzrokiem posłańca, który jak się okazało przyglądał mi się z pewnej odległości. Popatrzyłam na niego chwilę w milczeniu próbując zebrać do kupy wszystkie swoje myśli i przekazać mu je w jednym prostym i zrozumiałym przekazie bez żadnych dygresji. Było to trudne zwłaszcza patrząc na poziom mojego zmęczenia. Nie mogłam jednak odpocząć, bo mogłabym wypuścić eksplozję, a zbyt mało o niej wiedzieliśmy by móc bezpiecznie to zrobić. Musiałam wyglądać potwornie jakby się nad tym zastanowić...
- Pane Jastesie. - Zaczęłam w końcu. - Mamy teraz trzy... nie, cztery opcje. Są one następujące:
Jeśli chce pan pomóc to możemy:
    a) Pójść poszukać śladów tego kto strzelał do nas przez okno, lecz mam podejrzenia, że strzała jest magiczna i nie znajdziemy za dużo. Z drugiej strony później śnieg mógłby zasypać ewentualne ślady.
    b) Przejść się do Wielkiej Biblioteki, w której złożę tymczasowo mój dobytek i spróbuję dowiedzieć się czegoś więcej o tej niewygasającej eksplozji. Bo śmiem twierdzić, że skoro jeszcze nie wygasła tli się w niej jakaś magia, a jeśli tak w istocie jest, jestem przekonana, że mogę ja zidentyfikować i czegoś się o niej dowiedzieć. To samo tyczy się samej strzały. Może udałoby mi się ją odtworzyć lub naprawić.
    c) Zajść do Pańskiej pracy i popytamy o tę paczkę odpowiednie osoby.
Natomiast jeśli ma Pan już dość wrażeń to rozstaniemy się tu i teraz i nie będzie Pan już więcej zobowiązany do żadnej współpracy czy pomocy w tej sprawie.
Basior zamyślił się chwilę, podszedł do kuli i przyjrzał jej się bacznie. Miałam wrażenie, że znów o czymś zapomniałam.
- A tak, tylko niech Pan na nią uważa i pod żadnym pozorem na razie nie dotyka, bo wybuch się uwolni. Nie mogę teraz założyć warstwy izolacyjnej traum więc bariera od zewnątrz jest dość krucha i może wybuchnąć przez najmniejszy wstrząs. - Rzuciłam jakby było to mało istotne. Basior cofnął się bacznie od kuli i popatrzył na nią nieufnie, po czym spojrzał na mnie. - To jaka jest pańska decyzja?

<Jasiu? Wybierz sobie opcję XD>

Słowa: 1747 = 132 KŁ

sobota, 12 września 2020

Od Jastesa CD. Nevt

Ostrzegawczy krzyk wadery wywołał natychmiastowe spięcie w całym moim ciele i szybsze bicie serca, jednak nie zdołał omotać mojego umysłu paniką która, choć miała na to duże zakusy, została szybko wypchnięta i zastąpiona ostrożnością oraz adrenaliną. Nie tracąc sekundy doskoczyłem do Nevt, która skupiwszy uwagę na niebezpiecznym obiekcie, nie zareagowała w żaden sposób na mój ruch, tylko intensywnie i niemal bez mrugania wpatrywała się w buteleczkę. Już chciałem chwycić kolbę wiatrem i wyrzucić ją jak najdalej od nas, lecz moja "piąta łapa" nagle natrafiła na jakiś silny opór, barierę odgradzającą ją od mogącego w każdej chwili wybuchnąć przedmiotu. Wiatr kierowany mą wolą zaatakował tę ekscentryczną granicę ze wszystkich stron, lecz nie miała ona żadnego słabego punktu, żadnej usterki, jakiejkolwiek dziury. Otworzyłem pysk, by ostrzec waderę, lecz świadomość sytuacji dopadła mnie zanim zdążyłem wyrzec choćby słowo. Byłem pewny, że tajemnicza bariera była sprawką stojącej obok mnie Nevt. Jak bowiem inaczej wytłumaczyć jej nieruchomą postawę, skupiony w jednym punkcie wzrok, nagłe milczenie  i względny spokój?
-Wydaje się, że póki co nie ma zamiaru wybuchnąć.- powiedziała, po czym buteleczka jakby sama z siebie obróciła się w powietrzu, będąc jedynym obiektem zainteresowania nowo poznanej wadery. Teraz byłem już pewien, że to ona jest sprawcą tego dziwnego widoku, lecz przyjąłem to z chłodną akceptacją, nie pozwalając by jakakolwiek oznaka emocji ukazała się na profesjonalnej masce posłońca, który z braku poważniejszych zadań został listonoszem.
To nie tak, że nie lubiłem swojej pracy, po prostu...Byłem nią zmęczony. Dziesiątki wilczych obliczy przewijających się nieustannie niemal każdego dnia przed moimi oczami. Ostre słowa, które jak osad zalegały na dnie mojego serca, jak resztki zapychające rurę spokoju powstrzymywały przepływ pewności siebie. Przeniesienie ważnego poselstwa z miejsca A do B było wybawieniem od nieustannej rutyny zmuszania się do pukania do czyichś drzwi oraz interakcji z tyloma członkami Królestwa prawie każdego dnia przy szaleńczo tłuczącym się, podjudzanym przez lęk sercu.
-Bardzo, bardzo dziwne- moje smętne myśli, nie mające większego sensu żale i powolny opad świadomości, że zdecydowanie zbyt często i zbyt długo narzekam na wcale niezłą, dobrze płatną pracę, którą przecież sam wybrałem przerwało głośnie, lekko zaniepokojone i zdezorientowane stwierdzenie nowo poznanej wadery, która z przekrzywioną głową i zmarszczonymi brwiami nieustannie przyglądała się trzymanej w jej niewidzialnej mocy buteleczce o dziwnej i jednocześnie bardzo tajemniczej zawartości.
-Jest pan w stu procentach pewny, że to nie pomyłka? Oczywiście nie chcę negować pańskiej uwagi, jednak...-w duchu westchnąłem pod wpływem fali lekkiej irytacji. Jednak nie wywołały jej same słowa wadery, gdyż wiedziałem że ona sama zapewne była w szoku, tak samo jak ja. Nawet jeżeli paczka nie miała w pierwotnym założeniu trafić do zapisanego adresata, a więc wadery w której domu się znajdowałem, to otworzyć ją mógłby ktoś zupełnie inny i nie mieć tyle szczęścia co nasza dwójka. Nie ulegało bowiem wątpliwości, że jeżeli buteleczka rzeczywiście jest bombą, której wybuch mógłby być spowodowany przez najmniej znaczący czynnik, to zamysłem nadawcy mogłaby być próba, brzydki psikus, sprawdzenie umiejętności, zemsta, a nawet dalej idąc- morderstwo. Sama ta myśl wywołała zimny dreszcz w moim ciele, lecz nie odrzuciłem jej. W końcu trzeba być przygotowanym na wszystko.
Byłem zły na siebie. Ta sytuacja nie powinna, nie mogła się zdarzyć. Nie dzisiaj i zdecydowanie nie przy moim udziale. Aż strach pomyśleć co by się stało, gdyby bomba wybuchła i wymazała naszą egzystencję z księgi żywych albo, co gorsza, była przyczyną śmierci samej Nevt. Lepiej byłoby samemu umrzeć niż do końca swych dni obwiniać się za spowodowany nieuwagą zgon adresata, być wytykanym palcami, z pewnością wyrzuconym ze stanowiska i być może nawet wykluczonym ze społeczeństwa. Gdyby to się stało z pewnością większość winy wziąłbym na siebie, jednak teraz w mojej głowie pojawiła się jasna, paląca myśl, że ktoś dzieli ją wraz ze mną, w o wiele większym stopniu. Ktoś przecież paczkę przepuścił przez swoje łapy bez zgłoszenia żadnych zastrzeżeń i puścił ją w obieg. Kim mogłaby być ta osoba która, być może, chciała przyczynić się do morderstwa? Jaki był jej cel? A wracając do swojej osoby, dlaczego sam nie zauważyłem, że paczka nie ma nadawcy? Przecież zawsze upewniam się, czy wszystkie ważne informacje są na miejscu.
Jednakże największa część winy należała bezdyskusyjnie do nadawcy. Nawet gdyby był to jakiś głupi bachor, któremu przyszedł do głowy idiotyczny pomysł.
-Nie jestem w stanie powiedzieć czy jest to pomyłka, jednak sądząc z zawartości i pani reakcji zapewne to jest przyczyną...Lecz nie możemy wykluczyć opcji, że paczka została specjalnie nadana na pani adres, by...-tu przerwałem, niepewny czy powinienem dzielić się swoimi spekulacjami. Jeżeli wadera jeszcze nie zaczęła zastanawiać się nad przyczyną mogłaby wpaść w panikę? Złość? Jakim prawem mógłbym sugerować coś tak okropnego, nie będąc pewnym swych słów?
-Być może się mnie pozbyć. Albo z jakiegokolwiek innego, nieznanego nam powodu.- całe szczęście Nevt była na tyle świadoma, że wybawiła mnie z kłopotu i niezręczności, co od razu uspokoiło nieco moje szaleńczo bijące serce.
-Nie wiem jak pan, lecz mnie bardzo intryguje ta sprawa. Nadawca sam prosi się o odkrycie jego tajemniczej tożsamości... - determinacja wypełniła jej oblicze wyraźnym światłem żelaznego postanowienia, a ja automatycznie zacząłem kręcić głową z niedowierzaniem.
-Pani Nevt. Czy naprawdę w pani głowie pojawiła się myśl rozwiązania na własną rękę? - spytałem, każde słowo przeciągając tak, by jak najlepiej ukazać niedorzeczność takiego postanowienia. Wadera jednak nie dała się zbyć.
-Jeżeli ta paczka została wysłana to nadawca albo miał wtyki, albo posłużył się swoją mocą, by zamącić niektórym w głowach. Co jeżeli zrobiłby to samo ze strażnikami lub wojskowymi? Uszłoby mu na sucho, a ktoś inny lub nawet my sami moglibyśmy ucierpieć.
-Skąd jednak mamy pewność, że nie jest to jakiś głupi żart?- drążyłem, niezbyt pewny co mam począć.
-Jeżeli to kawał, to naszym obowiązkiem jest upomnieć problematycznego obywatela i może gdzieś go zgłosić, by ktoś miał na niego oko.
-Czyli zakłada pani, że pomogę?
-W końcu tkwimy w tym razem- uśmiechnęła się lekko. - zrozumiem jeżeli się wycofasz, Jastesie. - westchnąłem. Jak miałbym ją zostawić samą sobie?
-A jeżeli to morderca? - rzuciłem ostatnią, najmocniejszą kartę. Nevt przekręciła głowę i poważnym wzrokiem wpatrzyła się w moje oczy.
-Wtedy zawiadomimy odpowiednie służby albo postąpimy według własnego uznania. Jednak najpierw musielibyśmy wytropić go, by nie zdradzić się i nie spowodować jego ucieczki. - zapadła chwila ciszy. Powolnym krokiem podszedłem do okna i niewidzącym spojrzeniem zapatrzyłem się w dal, starając się poukładać to wszystko w głowie.
-Pomoże mi pan? - w końcu milczenie zostało przerwane przez niemal niesłyszalne pytanie Nevt, a ja odwróciłem się w jej stronę i przez parę chwil jedynie przyglądałem. W końcu otworzyłem pysk i już miałem zgodzić się, co prawda z niewielkim bólem, gdy nagle przez okno wleciał długi patyk, który wywołał podmuch powietrza tuż przy moim lewym uchu i z łoskotem wylądował na podłodze, rozsypując wokół kawałki suchej kory.
-A to co? - spytała zdezorientowana wadera i oboje ostrożnie podeszliśmy do źródła zamieszania.
-Tu jest coś napisane- wymruczałem pod nosem, łapą wskazując na kawałek papieru, który zerwawszy się z patyka pod wpływem jego uderzenia o podłogę leżał w niedalekiej odległości, bijąc po oczach zapisanymi na nim krzywymi, dużymi literami.
Nevt ostrożnie uniosła go swoją mocą i wyprostowała na tyle, byśmy bez problemów mogli odczytać wiadomość.
-"Żegnajcie przegrani" - przeczytałem, po czym mój zszokowany wzrok spotkał się z szeroko otwartymi oczami mojej towarzyszki, która czym prędzej odwróciła się w stronę, tym razem dymiącej buteleczki. Krzyk "uwaga!" zamarł mi na pysku, gdy jasne światło oślepiło mnie, a po domu Nevt przetoczył się ogłuszający huk wybuchającej bomby, tak głośny że miałem wrażenie iż moje uszy krwawią.


<Nevt? Dokończyłam na telefonie w tym szpitalu, bo i tak już o wiele za długo czekasz>

Słowa: 1233 = 81 KŁ

piątek, 3 lipca 2020

Od Nevt

Czekałam. Wiecie co jest najgorsze w nieskończenie dłużącym się okresie wysyłania czegoś przez kogoś do ciebie? Czekanie. Zanim zamówi się upragnioną rzecz mijają lata, ale zanim ona przyjdzie mijają wręcz milenia. Szczególnie, jeśli bardzo się owej rzeczy pragnie, a ja niczego w tej chwili nie pragnę bardziej od moich magicznych ksiąg. Zdążyłam sprawdzić dziś skrzynkę już chyba z trzynaście razy, a nie wybiła nawet dziewiąta. To samo zrobiłam też wczoraj i przedwczoraj... zdaje się że przed przedwczoraj też mi się to zdarzyło. Próbowałam już się czymś zająć, czytałam inne książki, ćwiczyłam zaklęcia, nawet zajrzałam do biblioteki, a także na coś zapolowałam, ale wciąż wszystko o czym potrafię myśleć to te księgi. Gdy jestem poza domem zastanawiam się czy już na mnie czekają, gdy jestem w domu czy już do mnie idą oraz gdzie mogą być w tym momencie. Nie mogę usiedzieć w miejscu. Zamówiłam je już cztery dni temu i teraz z każdym kolejnym dniem oczekiwania moja niecierpliwość tylko narasta. Szczególnie dręczy mnie fakt, że według przewidywanej daty dostarczenia paczki powinny tu być już wczoraj! No dobrze, może była jakaś wzmianka, że nie pracowali przedwczoraj, ale przecież trzy dni na dostarczenie to trzy dni, a nie trzy dni oraz ewentualny dzień niepracujący. Kręciłam się niespokojnie po pomieszczeniu przechodząc z jednego końca na drugi. Po jakichś dwóch minutach, które zdawały się trwać przynajmniej dziesięć razy tyle stwierdziłam, że zaraz wydrepczę dziurę w podłodze i postanowiłam podejść do mojego regału, by wybrać sobie jakąś łatwo wciągającą lekturę. Nie mogłam przecież cały dzień dreptać w miejscu bo czekam na jakąś paczkę. Przeleciałam wzrokiem po grzbietach moich kochanych woluminów, gdy mój wzrok prześlizgnął się po kwiatowym naszyjniku leżącym na jednym z rzędów mniej używanych przeze mnie tomów poczułam delikatne ukłucie żalu. Zatrzymałam się na chwilę na tym przedmiocie, wspominając. To już prawie dwa lata. Szybko jednak otrząsnęłam się z tego uczucia, powtórzyłam sobie jak mantrę moje słowo „naprzód” i przeszłam do kolejnego rzędu książek.
Orientując się, że wszystkie czytałam już przynajmniej dwa razy wzięłam jedną na chybił trafił i usiadłam na środku pokoju kartkując książkę prawie się na niej nie skupiając. Niby czytałam słowa, które były w niej zapisane, ale moja głowa wciąż uciekała w chmury i znaczenie zdań jakoś mi umykało. Zastanawiałam się ile czasu minęło od mojego ostatniego sprawdzenia skrzynki i czy posłaniec jakimś cudem mógł się już pojawić i zostawić mi moją paczkę gdy nie patrzyłam. Potrzebowałam tych książek do dalszych badań nad sprawą którą właśnie się zajmowałam i naprawdę nie mogłam się doczekać dalszego zgłębienia tematu. Gdy tylko pomyślę o brnięciu coraz głębiej w zawiłe meandry magii opisanej w tych księgach aż przebiega mnie dreszcz ekscytacji. Z impetem zamknęłam „czytaną” właśnie książkę i postanowiłam sprawdzić jeszcze raz, czy nie umknął mi żaden niesamowicie cichy, szybki i niezauważalny kurier. Z przyzwyczajenia więc wzięłam trzymaną książkę i wyszłam się rozejrzeć. Po krótkiej chwili przyzwyczajenia się moich oczu do porannego światła odbijającego się od śniegu sprawdziłam, czy na pewno nic się tu nie zmieniło przez ostatnie dwadzieścia minut. Po upewnieniu się, że naprawdę wszystko jest dokładnie tak jak było przed chwilą odwróciłam się i z westchnieniem poczłapałam do wejścia. Zanim jednak do niego dotarłam cichy dźwięk dobiegł mych uszu. Zastrzygłam nimi natychmiastowo kamieniejąc. Dźwięk ów był tak znajomy, że rozpoznałam go natychmiast. Skrzypienie śniegu pod łapami. Ktoś zmierzał w moim kierunku. Odwróciłam się w stronę dźwięku i faktycznie, zobaczyłam w oddali zbliżającą się postać. Na myśl, że to kurier zadreptałam parę razy w miejscu po czym usiadłam i czekałam w ekscytacji aż do mnie podejdzie. Mój ogon samoczynnie zaczął delikatnie zamiatać śnieg za mną, lecz nie zwróciłam na to najmniejszej uwagi. Skupiłam się na poruszającej się kropce i czekałam.
Nie trwało to długo. Już po paru chwilach mały punkcik zmienił się w długonogiego posłańca, który zwolnił kroku gdy tylko zbliżył się na tyle, że moglibyśmy się sobie nawzajem przyjrzeć. Posłałam mu jeden z największych i najszczerszych uśmiechów na jaki mogłam sobie pozwolić bez ryzyka, że przez przypadek wypadnie mi szczęka. Tak jakimś cudem. Zawsze trzeba dmuchać na zimne. Wilk podchodząc otworzył zawieszoną na boku torbę i zaczął przeglądać jej zawartość. Nie mogąc się doczekać zaczęłam delikatnie przebierać przednimi łapkami na śniegu. Wilk odgarnął z góry swojej torby parę listów i wyjął moją upragnioną paczkę. Wreszcie się doczekałam! Przyjrzał się jej uważnie, odczytując ponownie zaadresowane dane.
- Nevt Z Rodu Avirative? - Spytał po chwili studiowania paczki i potwierdzania miejsca z adresem.
Jako że bardziej byłam zapatrzona w paczkę niż zasłuchana w cokolwiek co się do mnie mówiło odpowiedziałam wręcz automatycznie:
- Wystarczy Nevt, a ty jesteś...?
Chwila konsternacji lub może bardziej zaskoczenia zawisła na moment w powietrzu dla nas obu, bo ja także zrozumiałam co właśnie powiedziałam, zamiast normalnie odpowiedzieć, ale na szczęście basior był na tyle opanowany, że moment ulotnił się tak szybko jak powstał.
- Nazywam się Jastes, miło mi panią poznać.
Uśmiechnęłam się do niego wdzięcznie, a gdy podawał mi paczkę poczułam się wręcz jak naelektryzowana. Słowa same popłynęły choć nie planowałam wypowiadać ich na głos.
- Nareszcie! Czekałam na nią jak na szpilkach. - Wilk jak gdyby mnie nie słyszał zaczął ponownie szperać w swojej torbie w poszukiwaniu innych przesyłek czy listów do doręczenia mi. - Już nie mogę się doczekać aż usiądę z tymi książkami i w końcu będę mogła kontynuować badania nad...
Nie dokończyłam myśli, bo Jastes wyciągnął ze swojej torby kolejną paczkę i po jednym spojrzeniu na adres podał mi ją. Zdziwienie, które mnie tknęło gdy ją zobaczyłam zatrzymało na chwilę moje myśli już pędzące w stronę nowych nabytków mej prywatnej biblioteczki i ich możliwej wiedzy. Zawahałam się przed przyjęciem paczki i zmarszczyłam czoło.
- Hym, dziwne, nie zamawiałam nic innego. - Powiedziałam biorąc do łap paczkę.
Była mniejsza niż standardowe książki więc zgadywałam, że książką być nie może. Właściwie rozmiarem nie dorównywała nawet większemu kubkowi. Powiedziałabym, że mógłby to być rozmiar filiżanki, gdyby nie fakt, że była odrobinę za długa na filiżankę.
- Zaczekasz tu chwilę ze mną Jastesie? - Zapytałam właściwie nie oczekując odpowiedzi skupiona już całkiem na paczce, którą obracałam w dłoniach.
- Może sprawdź czy to na pewno do ciebie? - Powiedział bez przekonania Jastes.
Poszłam za jego radą i przeczytałam uważnie adres, ale nie zauważyłam żadnego błędu. Pokręciłam głową na znak, że wszystko jest jak powinno być. Paczka z pewnością była zaadresowana właśnie do mnie. Jednak coś przykuło moją uwagę.
- Nie ma nadawcy... - zastanawiałam się na głos – Dziwne.
Spojrzałam niepewnie na czekającego wciąż w tym samym miejscu basiora, który obserwował me poczynania z niezmiennie poważną miną. Zastanowiłam się, czy nie potrząsnąć paczką, ale szybko odrzuciłam ten pomysł. Niby nie była w żaden sposób oznaczona, ale też nie miałam pojęcia co może w niej być, a patrząc na to, jakie rzeczy czasem do mnie przychodzą wolałam niczym nie ryzykować. W końcu jeśli był to jakiś magiczny przedmiot wszystko mogło się stać. Rzuciłam podejrzliwe spojrzenie paczce i podjęłam decyzję, że ja otworzę i sprawdzę co to może być. Zastanawiał mnie ten brak nadawcy. Nawet naprawdę podejrzane przedmioty magiczne z podejrzanych źródeł mają jakiegoś nadawcę, choćby i zmyślonego, by adresat mógł się domyślić jak się obchodzić z taką paczką.
- Otworzę ją i sprawdzę co to, poczekaj jeszcze chwilę. Może pomylili adresata i wpisali mnie zamiast... kogokolwiek? Nie mogę stwierdzić co to skoro nie wiem kto to nadał. - odwróciłam się i na chwilę zniknęłam w swoim domu - Przy okazji wiesz coś o tej paczce? - Spytałam mówiąc odrobinę głośniej i przez otwarte drzwi zobaczyłam tylko jak basior kręci głową.
- Ja je tylko dostarczam do adresata.
- Hyyyyym... - Mruknęłam pod nosem wyłaniając się z domu z nożykiem do otwierania listów i paczek. Kilkoma wprawnymi ruchami otworzyłam paczkę tak jak zawsze otwieram inne zawierające książki czy przedmioty magiczne.
Przybliżyłam się do Jastesa, by on też mógł zajrzeć do paczki. W środku karton został wyłożony słomą. Odgarnęłam ją delikatnie zdecydowanym ruchem nie mogąc już powstrzymać ciekawości. Pierwsze co zobaczyłam to sznurek wystający z jakiegoś metalu. Chwyciłam za metal i ostrożnie pociągnęłam do góry, by go wyjąć. Metal ów okazał się zaślepką zgrzaną na szyjce kolby. W środku znajdowało się coś niebieskiego. Na początku pomyślałam że to jakaś dziwaczna świeczka w kolbie, jednak coś zastanowiło mnie w jej zawartości. Nie wyglądało to na wosk. Przyjrzałam się więc dokładniej i zobaczyłam, że tak naprawdę kolba była wypełniona niebieską rośliną, która została w niej wręcz upchana, by zmieściło się jak najwięcej. Spojrzałam na listki i zorientowałam się, że to bardziej ulistnione łodyżki niż zwykłe liście. Mech. Niebieski mech. Spojrzałam jeszcze raz na trzymane w drugiej ręce pudełeczko wypełnione zabezpieczającą słomą i znów na buteleczkę pełną środka wybuchowego, a moje oczy rozszerzyły się w zrozumieniu. Cała ta scena trwała mniej niż sekundę zanim krzyknęłam w olśnieniu o mało nie upuszczając flakonika:
- To bomba!
Moje myśli popędziły przed siebie, liczyły się tu sekundy. Stwierdziłam, że bomba nie ma zapalnika więc sznurek może być zamoczony w czymś co podczas kontaktu z dowolną rzeczą eksploduje. Postanowiłam więc otoczyć kolbę barierą próżniową, a gdy tylko zaczęłam to robić kontem oka dostrzegłam ruch Jastesa, na który nie zdążyłam już zareagować skupiona na barierze.

<Jas?>

Słowa: 1505 = 120 KŁ
Layout by Netka Sidereum Graphics