Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Wenus the Muff. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Wenus the Muff. Pokaż wszystkie posty

środa, 10 lipca 2024

Od Wenus, CD. Halley

 Budynki centrum piętrzyły się niczym wieże Babilonu, ponad nimi, jak mity zapisane w starych zakurzonych książkach o mętnym prawdopodobieństwie bycia prawdą. Ale jednak. Byli tutaj, piękne chodniki i wspaniałe budowle przed nimi. No i oczywiście.
„Jak myślisz, gdzie będą te podziemia?” Wenus zagadnął do siostry, która tylko uniosła ucho.
„Musimy popytać” Prawda. Nie znajdą ich tak prosto! „Na razie wypadałoby się pozbyć naszej niani!”
„Prawda.” Wenus zmierzył wzrokiem swojego brata. Jowisz rozglądał się nieco panicznie po szyldach sklepów, jakby nieco zagubiony. „On zupełnie nie jest w swoim żywiole w tak dużym mieście” Wenus prychnął, jego małe łapki zeskakując na chodnik.
–EJEJ! Nie schodź. Nie chcę cię zgubić w tłumie! — Jowisz sapnął na swojego brata zatrzymując się w pół kroku.
„Może to jest właśnie najprostsze rozwiązanie? Zgubmy się!” Puff spojrzała na niego z góry jednym okiem, szeroki uśmiech rozciągłą się na jej pysku.
„Jak się znajdziemy?”
—Wskakuj powrotem, nie mamy na to czasu!— jego brat sapnął, schylając się aby chwycić go za futro, na co Wenus tylko prychnął, niebieskie płomienie buchając wokół niego.
„Weź Eff i jakoś się znajdziemy.” Mała pchełka zeskoczyła na nos Muffa, który od razu, z szerokim uśmiechem rzucił się między wilki powodując parę zaskoczonych krzyków.
—WENUS! — Jowisz mało się nie potknął, a zaraz potem oblał go zimny deszcz paniki. Jego plecy były lekkie. Za lekkie. Jego oddech stanął mu w gardle kiery spojrzał na swoją wyklepaną sierść. Wenus uciekł. Halley zniknęła, a on został pozostawiony sam na sam z zimnym porannym powietrzem i twardym chodnikiem.
Wenus musiał przyznać, że plan był dość prosty, ale na ten zbędny balast najprostsze plany były najlepsze. Najgorzej, że w trakcie tego ganiania, rozbiegli się z siostrą w różne kierunki, co stanowiło pewną dozę problemów i dodatkowych komplikacji w ich niesamowitym planie przejęcia władzy i zyskania sławy jako najgorsi na świecie. Albo coś w ten deseń. W każdym razie. Znalezienie siostry mogło stanowić pewien problem, zwłaszcza, że Wenus nie został obdarzony długimi nogami czy wzrostem. Nawet odrobina genów z tym elementem nie trafiła się im w tym niesprawiedliwym rozdaniu. Zalety zaletami, ale aktualnie, Wenus miał ochotę wymordować cały rynek wilków z frustracji.
Poranek zmienił się w południe, równie chłodne w tym przemarzniętym świecie. Niekontrolowane widzi mi się natury sprawiło, że i słońce zaszło za ciemne chmury. Zapowiadał się deszcz, a Wenus nadal nie znalazł się na tyle blisko siostry aby jej pchełka uruchomiła się.
„Czerwony dom. Widzę czerwony dom!” Ale to im nic nie dawało. Centrum, Centrum było pełne różnych kolorów cegieł i dachów.
„Wiesz co… znajdź jakąś karczmę!” Wenus w końcu sapnął głęboko. W jego głowie utworzył się chytry plan zabicia dwóch ptaków jednym kamieniem. Jeśli odnajdą wejście do podziemi, jakimś cudem, to odnajdą też siebie. Ich własna kryjówka… z dala od kontroli rodziców. O resztę pomartwią się potem. Teraz należało zadbać o informacje i unikanie Jowisza jak ognia, bo brońcie ich bogowie, jeszcze by ich zabrał sportem, a cała ta szopka poszłaby na marne. A jeszcze pewnie spod oka matki nie wyszliby do dorosłości, a to nudne. Teraz, kiedy są najmłodsi, najsłodsi i mają najwięcej mocy przekonywania mają największe szanse na realizację jakichkolwiek nikczemnych planów w ich głowach. Cóż za cudowne osiągnięcie, teraz trzeba tylko wprowadzić je w tą ponura i niebezpieczną rzeczywistość.
—Oh nie zgubiłeś się przypadkiem? — padło pytanie kiedy jego małe łapki stanęły całym ciałem na blacie baru. Wenus tylko przewrócił oczyma i spojrzał na barmana.
—Nie. — Specjalnie wyniósł się w bardziej podejrzane uliczki aby dojść w miejsce jak to. Szare od dymu ściany, podarte skóry na brudnej podłodze, która swoją światłość widziała ledwo jak ją wybudowano lata temu. Do tego zapach mocnego alkoholu i szyld, który ledwo trzymał się w całości.
„Znowu nic! Nikt nie chce mi nic powiedzieć, nawet jak się odgrażam. Do tego robię się głodna!”
„Zjemy jak znajdziemy siebie i kryjówkę. Jowisz nie może nas znaleźć, a z każdą sekundą coraz więcej osób nasz szuka” A to i były powody za które chcieliby być szukani. Szukać ich powinni za wszelkie katastrofy, które sprowadzą na ten biedny świat. Niechaj tylko najpierw zgubią z siebie trop.
—Chyba jednak tak. To nie miejsce dla małych dzieci. —
—Doprawdy… Ale widzisz… Jest pewna sprawa. — Wenus nigdy nie używał swoich mocy na nikim spoza swojego kręgu rodzinnego, a i to należało do rzadkich sytuacji. Ale parę słodkich słówek i barman patrzył na niego zamglonymi oczętami, śpiewając wszystko co wiedział. A wiedział niewiele. Ale jakiś trop był.
„Musimy znaleźć studnię niedaleko samego rynku!” Jego siostra pisnęła w jego głowie z ekscytacji. Cóż to był za dzień. A wypadałoby też znaleźć coś do jedzenia.
–Zanim pójdę. Daj i coś na wynos dla 4 osób. Raz dwa! — Bycie niewinnym dzieckiem czasami naprawdę się opłaca. Nikt nie podejrzewać cię będzie o okradnięcie niewinnego staruszka.
„Mam!” Halley mruknęła. „Jest między sklepem z czapkami i piekarnią, w tej uliczce, totalnie zakurzona i zamknięta na cztery spusty.”
„Niedługo tam będę… I mam trochę prowiantu!”
 
<Halley? Wybacz za zatrważającą długość , ale mój mózg ostatnio ma artbloka>
Słowa:807

niedziela, 30 kwietnia 2023

Od Wenusa

Wenus zamlaskał. Zatrząsł się. Jego siostra u jego boku coś do niego mówiła, ale nie był w stanie jej słuchać. Ich dnie ostatnimi czasy były tak dobijająco nudne, że nawet cisza była znacznie ciekawsza niż ich przygody. Zwłaszcza, że bratu Jowiszowi też się pysk nie zamykał. I rozmawiali  tak z jego siostrą i tylko „jap, jap, jap”. Głośno, nieprzyjemnie i nudno. Definicja piekła dla Wenusa. Przynajmniej na ten moment.
—Czy wy możecie już utkać mordy. Zwłaszcza ty. — prychnął w końcu w kierunku starszego brata. Nie lubił go, tego mięczaka. Prostego, kochanego, ale nie dla niego. Jego łagodny charakter irytował małą, brutalną kulkę puchu.
—Oh. Ale o co ci chodzi? — Jowisz poczuł się skonfundowany, a w tym momencie w głowie Wenusa zapaliła się lampka. A gdyby tak to właśnie z niego zrobić sobie zajęcie na ta nudną porę swojego życia?
—A nieważne. — przysiadł sobie nafochany. Starszak dawał się łatwo manipulować, zwłaszcza emocjonalnie. A jaki służebny się robił kiedy lały się łzy. Trzeba było tylko te łzy z siebie wycisnąć, ale maluch nie umiał tego robić. Dlatego szybko, w myślach oczywiście, porozumiał się z siostrą.
—Właśnie! Nic! — usiadła obok niego ledwo chowając szeroki uśmiech  i usilnie próbując zamienić go na poważną minę złego dziecka. Oboje tak siedzieli delikatnie plecami do skonfundowanego braciszka. Teraz trzeba było tylko czekać parę sekund na jego reakcję. I stało się. Tak jak przypuszczali najpierw obyło się stadium niedowierzania. W końcu jego maluchy się na niego złoszczą. Walił miny i mlaskał. Potem stadium myślenia. Czym zawinił? Co mógł zrobić nie tak, że oba malce tak nagle się na niego tyłkami odwróciły. Śmiesznie patrzyło się jak krąży w miejscu.  Potem było stadium pomysłów. Najbardziej śmiesznym było, że wszystkie te idee były wypowiadane na głos i to w donośny sposób. Jak by im to wynagrodzić? „Kwiaty! Jedzenie. Oni lubią słodkości!”. Aż na końcu doszło do momentu „poddania się”. Jowisz usiadł przy nich, położył potem łeb na łapach i zaskamlał.
—Co ja biedny zawiniłem. Jak ja mogę wam to wynagrodzić. — tym samym dawał Wenusowi i Halley pełne pole do popisu.

Więc zmusili go do wysprzątania łajna po dzikiej bestii i patrzyli jak ganiają go szerszenie, których ukłucie niezwykle bolało. Śmiali się po cichu z jego prób wspięcia się na skałki, na które kazali mu wejść po kwiatka, którego nawet tam nie było. Mniej im do śmiechu było jak ich matka na tym złapała. UPS.

<Koniec>
Słowa:395

czwartek, 30 marca 2023

Od Wenusa - Trening VIII

Wenus prychnął. Jego wyprawa odbywała się samotnie tym wyjątkowym razem. Szukał bowiem ładnego prezentu dla siostry bliźniaczki, która pewnie szukała takowego dla niego. Przemierzał sobie zaśnieżone błonia jakiegoś odludzia. Nie wiedział dokładnie co może się jej spodobać, ale obrał sobie za cel pobliskie jaskinie. Może jakiś kamień, równie piękny co oni. Przejście przez spore połacie zajmie mu chwilę. Już i tak musiał wyruszyć z samego ranka. Jego krótkie łapki pozwalały jedynie na powolny bieg. Przeklinał odrobinę swoje niewielkie gabaryty, jednak nie zaprzeczał też, że miały swoje zalety. Słodkość jest taka niedocenianym narzędziem zbrodni. W końcu kto posądzi niewinne szczenię o masowe morderstwo? W każdym razie Wenusowi nie to aktualnie siedziało w głowie. Zastanawiał się intensywnie co może znaleźć w jaskiniach. Tuptał po śniegu, na szczęście niezbyt lepkim, gdyż zimno odrobinę go utwardziło. Mimo to zostawiał za sobą niewielki ślad łapek wielkości małego króliczka. Powoli, rozglądając się z uwagą, szedł. Jego krok stawał się coraz to bardziej melodyjny, współgrając z jego umysłem, który był zadowolony z pojawiających się w nim wizji. Siostrzyczka trzymała w nich kamyk, który znajdzie, ucieszona z jego piękna. W końcu oboje lubili swoje błyskotki, kto by nie lubił? Droga dłużyła mu się, a był ledwie w połowie. Przejrzyste niebo błyszczało się błękitami nieskażone nawet jedną chmurką. Nie zapowiadało się na deszcz, ale gdzieś w oddali pojawił się cichy szum. Muff zatrzymał się wsłuchując w ten dźwięk. Może często udawał takiego niewzruszonego, ale przeciwko bestii miał niewielkie szanse, prawda? W końcu co może półtorej roczny dzieciak przeciwko wielkiemu niedźwiedziowi. Ale nic się nie działo. Szum był jednolity, kojący można powiedzieć. Szczenię ruszyło dalej. Szybko zrozumiało, że zmierza w kierunku tego dźwięku. Zaskoczony pomyślał, że to może być gniazdo jednych z tych lotnych parszywców przypominających pszczółki. Tylko nie tak łagodnych. Miał nadzieję, że to nie była prawda. W obrębie jego wzroku pojawiły się już wejścia do jaskiń, nadal oddalone, ale widoczne. Przyglądając się tak, nie widział żadnego gniazda. Wspiął się na niewielki pagórek, który dla niego był wzgórzem. Jeszcze nie górą, ale przy szczycie mało nie zjechał na tyłku w dół, potykając się o własne łapy w tym śniegu. Wstał szybko i otrzepał się. Jego oko spostrzegło, że niedaleko płynie nic innego jak rzeka. Szumiała i rwała się niezbyt intensywnie, smagając brzegi chłodną wodą. „Jednak czasami jestem idiotą.” Pomyślał. Pomylić dźwięki orzeźwienia z potworami było szczytem wszystkiego. Chcąc przyspieszyć sobie podróż przysiadł, podwijając ogon pod siebie i oplatając go przednimi łapami. Zjechał z pagórka bez najmniejszego problemu. Jego masa była niewielka, więc i ten wyczyn nie sprawił, że maluch zakopał się w zaspach. Na dole wstał otrzepując się porządnie z zebranego na sierści śniegu. Ledwo skończył zrozumiał coś o czym wcześniej nawet nie pomyślał. Na jego drodze stała rzeka. Szeroka rzeka. Głęboka, a on nie umie pływać. Przynajmniej nie za dobrze. Przysiadł sobie kawałek od brzegu cmokając. Dla dorosłego wilka, może to był ledwie niewielki, nieco wartki strumień. Wenus przypuszczał, że przekroczyli by go ze średnim trudem, mocząc się, ale utrzymując grzbiety ponad wodą. Jednak nie dla niego. To nie była sprawa prosta. Nie miał czasu obejść tego miejsca na około. Jeden dzień. Tylko tyle dostał od mamy, a i spędzenie nocy na zewnątrz nie będzie najlepszą opcją. Pokręcił głową. Potarł brodę łapą. Podrapał się po uchu. Zamlaskał niezadowolony. Co zrobić? Na jego drodze do szczęścia stało nic innego jak woda. Silny i nieprzewidywalny żywioł. Wokół żadnego mostu, zero kładek, żadnego znaku życia, poza… jakimś namiotem. Wyglądał jednak na zdewastowany przez czas. Wenus powoli podszedł do miejsca, w którym leżało rozwalone obozowisko. Zacmokał. Tanina namiotu była nienaruszona. To tylko belki wewnątrz poddały się zapadając do wnętrza.
—Można by…— zastanowił się. Pochwycił materiał w zęby i wyjął go spod śniegu. Naszarpał się przy tym, jednak mu się udało. Po chwili już rwał i splatał to znalezisko w prymitywny most. Na jego wagę odpowiedni. Przywiązał go telekinezą do krzaka po drugiej stronie i kamienia po swojej. Lina balansowała niewiele ponad nurtem. Niepewny szczeniak wszedł na swój twór. Ten zachwiał się niebezpiecznie. Wenus przełknął ślinę, jednak nie zamierzał się poddać. Co to, to nie! Znajdzie prezent dla siostry. Balansując nad zagładą dla jego małego ciała powoli sunął na drugą stronę.
Udało mu się. Drogę miał wolną, ale wrócić postanowił już inną drogą. Gdzieś pewnie jest most. Wyruszył, znaleźć kamień dla siostry!

Nagroda: 5 punktów inteligencji

piątek, 3 lutego 2023

Od Wenus, CD. Halley

Ogon Wenusa zadrżał z przeszywającego chłodu. Jednak jego determinacja i ekscytacja narastająca w sercu pomagały zachować jakieś pozory. Musiał się jednak nieźle starać aby nie próbować wyrwać się z objęć chłodnej pułapki.
„Więc jak się za to zabierzemy?”
„Wykorzystamy swój urok. Plan: Szczeniaki w potrzebie! Zrobimy tak, abyśmy wcale daleko do tego centrum iść nie musieli! Sami nas zaniosą. Wystarczy tylko, że ja poudaję wystarczająco rannego, a ty… musisz ich tylko dobłagać, żeby zabrali cię ze sobą”.
Plan był w końcu taki idealny. Chociaż Muff pewien nie był na ile jest w stanie wypalić. Ich rodzice nie byli tak naiwni, jak ich starszy brat. A przynajmniej matka miewała ciężką łapę. Ojciec jakoś oprzeć się tej kobiecie nie umiał, więc jeśli rodzicielka nie postanowi o wysłaniu ich do lekarza w centrum, niewiele się ich plan zda. Jednak, komu zaszkodzi spróbować.
—Pomocy! — szczenięce łapki ledwo powstrzymały się przed zaryciem w śniegu. Śmiech został zduszony w głębi płuc męczonych śniegiem. Jedynie paluszki u tylnych łapek poruszyły się z niepokojem. — Pomocy! Mój brat... Mojego brata przysypała lawina! Jest tu ktoś!? Pomóżcie! Błagam! Ktokolwiek...!—
Po chwili delikatna budowa lawinowego śniegu zatrzęsła się pod naciskiem łap wilków stanowczo większych niż dwójka zabójczych rozrabiaków. Jego siostra także poinformowała go o tej cudownej sytuacji. Wenus musiał głębiej odetchnąć, aby zatrzymać w sobie wszystkie te emocje, dobre i złe, ale głównie dobre. Jego ogon cudem nie drżał z całej tej radości. Poświęcał na to tak wiele skupienia, że poprzez warstwy śniegu słyszał jedynie stłumione, niezrozumiałe szczekanie. Miał wrażenie jakby ktoś niedaleko niego kopał. Bardzo się nie pomylił.
„Co robić dalej?” jego siostra zapytała zaskoczona.
„Przerażenie. Udawaj przerażenie. Ja… Em… Em… Nieprzytomny. Będę nieprzytomny!” odpowiedział żwawo. Do jego zamkniętych szybko powiek dotarła odrobina jasności. „Oh co za ból!" zaśmiał się do bliźniaczki.
Akcja ratunkowa trwała dłuższą chwilę. Głównie przez fakt, że świeża warstwa śniegu sypała się nieustannie i utrudniała wykopanie małego puszku z tej bieli. Jednak kiedy w końcu się udało, Wenus mógł usłyszeć jak wiele głosów zebrało się wokół.
—Wezwał ktoś lekarza? — jakiś basior sapnął nad jego ciałkiem. Oczywiście, muff starał się być nieruchomy jak skała. Pozwalał tylko aby jego klatka piersiowa unosiła się miarowo. Nie mógł też za bardzo rozmawiać z siostrą, aby jego powieki broń bożu nie zadrgały. Dlatego milczał. Jakby martwy. Jednak tego wymagał ich zgrabny plan przemieszczenia się w kierunku centrum szybciej niż ich małe nóżki by im na to pozwoliły. Ha! Plan był genialny. Potrzeba było im tylko odrobinę szczęścia.
—Uratujcie mojego braciszka! — jego siostra musiała najwyraźniej ronić łzy, gdyż wzbudziła niezłą panikę wśród dorosłych, którzy łagodnym głosem próbowali ją uspokajać. Ale ta przytuliła się do jego ciała. Zasłoniła jego twarz.
„Sprytnie.” Przyznał.
„Uczyłam się od najlepszych. Ale co dalej?”
Nie zdążył odpowiedzieć, gdyż niebo zesłało im znak i szczęście, jakiego nie mogli się spodziewać.
—Nie ma medyka! — jakiś wilk hamując sypnął w ich kierunku śnieżynkami, które opadły na ich nosy.
—Co znaczy, że nie ma medyka? — ten sam basior z początku warknął panicznie.
—No. Wszyscy medycy z okolicy… poszli do centrum na jakiś zlot. Zostawili tylko leki i książki!—
„Ha!”
„Ha!” oboje zgrali się reagując identycznie. Ich szanse wzrastały, z każdą sekundą.
—Jasna… — słuchać było ze ledwie powstrzymał się od przeklęcia, ale nie wypowiedział zdania do końca chyba tylko ze względu na obecność małej Puff. Mniej niewinnej niż myślał, ale lepiej, aby w ich oczach pozostawali aniołkami.
—Uratujcie gooo. — zawyła jego siostra. Na tyle głośno, żeby dorośli znowu się zmieszali.
—Eh. Powiedzcie Mars, że jej dziecko się porządnie poobijało i … ktoś musi wybrać się z nim do centrum. — odrzekł ten sam męski głos.
„Udało się!”
„To było prostrze niż przypuszczałem, że będzie. Myślałem, że będę musiał sfingować parę zemdleń po tym wypadku” przyznał Muff.
„Ten zlot oszczędził nam zachodu”.
Minęła dłuższa chwila, zanim Wenus usłyszał głos swojej matki i brata.
—Co się stało?— zawarczała. Jej ciężka łapa stanęła mocno na śnieg. Ten zbił się pod jej naciskiem i mało nie spowodował, że Wenus posunął ciałem w jej stronę.
—Lawina zasypała ci dziecko. —
— Cudownie… — wściekłość w jej głosie była w stanie uciszyć wszystkich szepczących i plotkujących dorosłych wokoło.— A gdzie medyk w takim razie? — zawołała.
—Na… Na zlocie psze pani! — jakiś młodszy ze stadka raczył ją o tym poinformować.
—Cudownie… — to cudownie było jeszcze ostrzejsze niż poprzednie. — Jeszcze powiedzcie mi ,że w centrum co? —
— T… tak. —
—Jowisz, synu. — samica westchnęła ciężko. — Bierz Muffa pod pachę i zpie… maszeruj do centrum. Jak wrócicie ma być zdrowy, zapłać ile będzie trzeba. — woreczek pieniążków zaszeleścił.
„Nie mogą mnie wziąć samego! …ym… błagaj! Panikuj! Cokolwiek!”
—Ja też chcę! Ja też chcę! Ja idę! IDĘ! — Puff tupała nogą.
—Nie. — matka warknęła.
—ALE TO MÓJ BRAAAAAT.— i zaczęło się przedstawienie. Płacz, łzy, szczekanie i wycie. Matka nie umiała odmówić ich cierpieniu.
—No dobrze. Już… już… możesz… O ile Jowisz się zgodzi. —
— Pewnie! Razem zawsze raźniej! —

<Halley?>
Słowa: 795 = 50 KŁ

czwartek, 22 grudnia 2022

Od Wenus, CD. Halley

 — Otóż… — Wenus uśmiechnął się szeroko. Jego ciemne oczka przesunęły po białym krajobrazie. Zmrużone i błyszczące tęczówki zalały się na chwilę zamyśleniem. Oddech uciekł w powietrze chmurką półprzeźroczystego dymku. — Wolisz opcję bardziej niebezpieczną czy grzeczniejszą? — zerknął na siostrę, przemieszczając się powoli po nieprzyjemnej powłoce śnieżnej. Jego łapki zostawiały za sobą śmiesznie niewielkie ślady.
—Oczywiście, że niebezpieczną! — odpowiedź padła prawie od razu. Więc Wenus zatrzymał się w miejscu i powoli odwrócił, w kierunku przeciwnym niż szedł.
—Więc idziemy pod górę! — zaczął przedzierać się przez niewielkie zaspy, które dla jego ciała były jak góry.
—Ale po co? — spytała wadera, posuwając się za nim.
—Jak to po co. — zaśmiał się wilk. Jego oko błysnęło zawadiacko. Zapłonęła w nim iskra dumy ze stworzonego planu. — Otóż. Widzisz ten śliczny kamyczek tam, u góry? — machnął głową w kierunku ich najbliższego celu.
—No widzę. I co z nim? — dogoniła go szybko. Puch pod łapami zachrupał, nawet jeśli ich ciałka ważyły mniej niż parę piórek.
—I powiedz mi… gdzie jest wilk? — zagadnął. Przeskoczył nad nieco większą zaspą, wpadając w śnieg pyskiem. Jego tylne łapy zamachały panicznie. Jego siostra przybyła na ratunek, wyjmując go za ogon. Otrzepał się szybko i spojrzał na nią.
—No wiesz. Siedzą przy ognisku na dole. — wskazała. Jej sierść była oklejona w lodowe zbitki śniegu, więc łapa unosiła się z wielkim trudem. Wenus pokiwał głową i uśmiechnął się od ucha do ucha.
—Otóż. Jak już tam dojdziemy, to go stoczymy! — powiedział.
—Ale to dość mały kamień. — samiczka miała wątpliwości, a byli coraz bliżej celu.
—Ale droga do dołu jest daleka. Może nie stroma, ale wystarczająca, aby kamyczek nasz nabrał śniegu, hihi. — podskoczył, a przy lądowaniu wbił się w śnieg po brzuszek. Zadrżał i zmarszczył nos. — Nigdy więcej przygód po takim śniegu. Zazwyczaj się nie zapadamy! — ponarzekał, próbując się wygrzebać. — do centrum idziemy po mrozie! — zagroził, tylko nie wiadomo do końca komu i po co. W końcu to byłoby dla nich wyłącznie ułatwienie.
— Oh. Czyli będziemy próbować kogoś zgładzić odrobiną śniegu? — spytała. Odrobina sarkazmu wdarła się w te słowa. Zmierzyli się nawzajem wzrokiem.
—Możemy ewentualnie tego śniegu ściągnąć na nich więcej niż tylko to, co na kamieniu… — odetchnął, zadzierając głowę na tereny położone jeszcze wyżej.
—Co masz na myśli? — szli dalej, zatrzymując się przy głaziku.
—No wiesz… śnieg jest dzisiaj mokry, luźny i nie potrzeba wiele, aby lawina stoczyła się wzdłuż zbocza.— uśmiechnął się szeroko.
—Tak! Chcę to! — zawołała Puff. Muff powoli przysiadł na śniegu. Musiał poważnie zastanowić się jak spuścić lawinę tak, aby nie zabrała ich ze sobą w dół i broń świecie nie zakończyła ich zabaw na amen.
—Wiem! — w końcu szczeknął. Jego ekscytacja poruszyła jego siostrę.— Potrzebujemy trochę drewna! — zawołał, zeskakując niżej. Widział jak samiczka wzdycha ciężko, bo przecież ledwo się wspięli!

Chwilę im się zeszło. Zwłaszcza że trzeba było wszystko przynieść, zebrać, położyć, obliczyć. Ale znalazło się miejsce idealne do wykonania ich słodkiej igraszki.
—Nadal tam siedzą? — w końcu Wenus zadał ważne pytanie, które powinno było zostać zadane godziny temu. Puff zastrzygła uszami i przywołała swojego robaczka. Ten przesunął po puchu zaraz w nim znikając.
—Nie, ale tak. To nie ci sami, ale nadal tam ktoś siedzi. Teraz jest ich więcej! — ucieszyła się.
—Cudownie. Będzie można pogrzebać ich w śniegu! – zaśmiał się mały diabeł ubrany w puchatą powłoczkę. — Dobra. Słuchaj. Stajemy tam, daleko! Podpalamy te patyki i pozwalamy im stopić śnieg podtrzymujący tę wielką zaspę. Jak stoczy się ta zaspa, za nią pójdzie następna i tak dalej. My tymczasem powinniśmy być bezpieczni, schowani tam pod kamieniem. Nawet jeśli śnieg spadnie to nas nie zasypie… tak od razu! — skrzywił się. Wszystko w końcu było możliwe. Natura to nieprzewidywalna siła.

Plan szedł po ich myśli tylko przez chwilę. Bo rzeczywiście, po chwili płonięcia śnieg zaczął staczać się z góry. Tyle że każda następna warstwa była coraz to szersza, więc dwie małe kulki musiały się ewakuować. TERAZ…

<Halley?>
Słowa:631 = 37 KŁ

środa, 21 grudnia 2022

Van Wenus the Muff

√Delta#1337
„Jeśli z jakiegoś powodu świat zapłonie albo pochłonie go całkowity chaos są dwie możliwości. Albo bogowie nas karzą, albo to była moja wina.”

Imię: Van Wenus the Muff [gdzie Muff jest pseudonimem]
Ród: Fluff
Wiek: 1,5 roku
Płeć: Basior♂
Rasa: Malisabis.
po matce Zerdin/Sivarius i ojcu Folix/Malisabis
Stan: Mieszkaniec
Stanowisko: Uczeń [sprawy państwowe]
Upomnienia: 0
Charakter: Ciężko ująć tego diabełka w proste słowa. Otóż, to rodzaj słodkiej kuleczki, którą podejrzewać można o dziecięca naiwność czy pełną miłości duszyczkę. Otóż, jest w nim miłość, ale nie do świata, a jego destrukcji. Ilość wolności jaką dają mu i siostrze rodzice sprawia, że jego charakter jest nieco… odbiegający od wymagań społeczeństwa. Ta słodka kuleczka puchu doskonale zna swój urok i umie go używać wedle swojego uznania. Basior jest przebiegły i sprytny. Jego oczka błyszczą wewnętrznymi demonami, skryte za murem zewnętrznego wyglądu. Jest taki młody, a już zaczyna wykazywać mocno psychopatyczne tendencje. Uwielbia cierpienie innych, chociaż się do tego otwarcie nie przyzna. Sprawuje się manipulacją, umysłową przede wszystkim. Jego oprawa w białe futerko ułatwia mu to niesamowicie. Jest dość mściwy, zwłaszcza kiedy przychodzi do jego siostry. Skrzywdź „młodszą” siostrzyczkę tego chłopaczka a pożałujesz. Czy to klej zamiast miodu na kanapkach czy łapki na myszy w pościeli z samego ranka. I do tego nie znajdziesz na niego dowodu. W końcu jego siostra to cały jego świat. Może być młody i niekiedy nierozważny, ale te oczy wyciągną ich z każdego zamieszania. Oczywiście zaczyna się od małych wybryków, kończy na… cóż. Myślę, że nie zawahałby się zabić drugiej osoby w chwili momentu. Ciężej niż z sumieniem byłoby mu zamazać ślady, ale wszystko da się zrobić prawda? Do celu dąży po trupach i wszystkimi siłami. Dodatkowo łatwo się ekscytuje i może w tym widać odrobinę jego prawdziwej szczenięcości. W takiej naiwnej radości z małych rzeczy i sukcesów.
Wygląd: Co tu dużo mówić, to mała, urocza, przypominająca watę cukrową, biało - miętowa kulka futra, o wielkich oczach, która jest z pozoru najsłodszą żyjącą i nie żyjącą istotą, jaką dane ci było zobaczyć. Ciemne, perełkowe oczy, błyszczące jak koraliki, skrywają demony, lecz słodkość ich małych iskierek przerasta pojmowanie wpatrującego się w nie. Gdy biega przypomina pompon, gdy leży wygląda jak chmurka. Na śniegu ledwo się odznacza. Różowy nosek i wnętrza uszek tylko pogarszają sytuację. To ten typ szczeniaka, przy którym nawet najtwardszy wojownik nie da rady powstrzymać się przed donośnym Aww, albo raczej Aff.
Żywioł: Umysł, Ogień, Iluzja
Moce: 
— Telepatia (z wyłącznie bliźniakiem) – zwane także tleff
— Telekineza – zwane także tluff 
— Iluff - potrafi tworzyć dokładne odwzorowanie wyglądu danego przedmiotu: mapy, owocka, wilka. Jedynym minusem jest to że przedmioty te zazwyczaj są łatwo rozpoznawalne, gdyż mają niebieskawy kolor oraz nie są materialne, a zatem przez takiego wilka z iluzji można po prostu przejść.
— Muff - otóż Wenus potrafi przemówić językiem, który potrafi wprowadzić rozumne stworzenia w trans. Innymi słowy używa hipnozy pod postacią manipulatywnych fraz. Nigdy nie ma dokładnego panowania nad czynami zahipnotyzowanego, może mu tylko nasuwać idee, które pragnie spełnić. Przykładowo: podpowiedź: przynieś mi to „coś”, może zakończyć się po drodze śmiercią 3 strażników, bo zahipnotyzowany wilk tak postanowił. Albo śmiercią samego wilka. Minusem tej wady jest fakt, że łatwo przerwać dość długi proces wpędzania w trans, gdyż wystarczy średnia dywersja lub rozproszenie aby trzeba było zacząć od nowa. [trans da się zerwać na dwa sposoby. Sprawić aby Muff zapomniał czego chciał lub przestał tego pragnąć, albo wykonać cel]
— Viuff - otóż. Jest to deus ex machina odnajdowania zaginionych, chcianych, poszukiwanych lub ciał. Jednak do tej potężnych mocy jest haczyk prawda? Oi tak. Jest. I to jaki. Otóż moc ta wiąże się ze spełnieniem paru warunków. Po pierwsze Wenus musi być w pełni wypoczęty i najedzony. Po drugie, w jego łapy ma zostać dostarczona krew nieszczęśnika [kropla wystarczy] , jego włos, oraz element zawierający silny zapach poszukiwanego. Po trzecie, musi panować noc. Dodatkowo wskazane miejsce jest przebłyskiem teraźniejszości. Nigdy nie trwa za długo i jeśli postać żyje lub się porusza może zmienić położenie z łatwością. Po wykonaniu Wenus traci zazwyczaj wiele sił, gdyż jest to wybryk, który nie dość że ciężko wyćwiczyć to jeszcze zużywa niewiarygodną ilość energii, a zwłaszcza jeśli poszukiwany znajduje się pół państwa dalej. Zazwyczaj doprowadza do omdlenia, w wyjątkowych przypadkach do krwotoków wewnętrznych, śpiączki czy śmierci, zwłaszcza kiedy proces przygotowania i wykonywania mocy zostaje przerwany. [wykonanie przypomina rytuał i trwa przeważnie od 30 minut do godziny, wymagając braku zakłóceń i skupienia]
— Wuff - Gdy ktoś bez zgody próbuje naruszyć przestrzeń osobistą bliźniaków moc ta działa niczym mechanizm obronny i sprawia, że stają one w niebieskich płomieniach, które są jednak tylko znakiem ostrzegawczym, ponieważ ku ich niezadowoleniu nie są gorące. Bliźniaki natomiast mogą skupiając się na przedmiocie w tym stanie podpalić jakąś rzecz, na którą patrzą.
Partnerstwo z: brak
Potomstwo: brak
Miejsce Zamieszkania: Niedaleko Jeziora Eleonory - Dystrykt I
Patron: Relza – bliźniaczka Alzera
Umiejętności: 

Intelekt: 25 | Siła: 3 | Zwinność: 6 | Szybkość: 6 | Latanie: 0 | Pływanie: 2 | Magia: 4
Wzrok: 3| Węch: 3 | Słuch: 3

Historia: Urodzeni przez wpadkę swojej matki, niespodziewani bliźniacy mieszkający w dystrykcie I. Matka Mars i ojciec Pluton dają im dużo radości i co ważniejsze, wolności. Czują się na tyle swobodnie, by bez większych zmartwień od szczeniaka wyzyskiwać naiwnego starszego brata i wymyślać najróżniejsze numery wszystkim wokół. Ich obsypane przedziwnym rodzajem miłości życie sprawiło, że ich charaktery stały się delikatnie wypaczone, ale czy to tak źle? Dobry chaos nie jest zły... prawda?
Inne: 
— Używają slangu, mówiąc o swoich mocach, by nikt nie wiedział jak okropne i niecne plany szykują  pod tą otoczką dziecinnego, uroczego bełkotu o wacie cukrowej
— Muff uważa że jest starszym bliźniakiem i tak też się odrobinę zachowuje. Otacza siostrę
największą miłością i może trochę się wywyższa
— Gdy coś jest urocze, zamiast Aw, mówią Aff i poprawiają wszystkich dookoła, a gdy mówią do siebie, że się kochają, mówią viuff you.
— Ich przezwiska są nazwami mocy z których najczęściej korzystają i po których łatwo rozpoznać, które szczenię jest które. Nie żeby Puff i Muff łatwo dawali innym to rozpoznać.
Autor: √Delta#1337
Layout by Netka Sidereum Graphics