Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Karwiela-Lys i Tin-Nevt-Xeva. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Karwiela-Lys i Tin-Nevt-Xeva. Pokaż wszystkie posty

poniedziałek, 5 grudnia 2022

Od Xevy, CD. Lys i Tin (wątek mnogi)

- Najlepiej będzie się porządnie przygotować - zabrała głos pewna siebie Karwiela. Przesunęła wzrokiem po towarzyszkach, instynktownie przejmując rolę lidera. Najwyraźniej była urodzonym przywódcą. - Niech każda weźmie jedzenie dla siebie, pamiętajcie o bandażach i szwach. Wolałabym, aby się nie przydały, ale trzeba być przygotowanym. Szkoda, że nie dane nam było zobaczyć się z tamtą magiczką, ale mówi się trudno. Z opisu tamtego basiora wynikało, że ma doświadczenie.  Znacie miejsce i termin, nie spóźnijcie się. I trzy razy sprawdźcie, czy macie wszystko, czego będziecie potrzebować, bo nie będziemy zawracać. - Poczekała, aż wszystkie przytaknęły. - Do zobaczenia i niechaj bogowie mają was w opiece.
Odeszła, nonszalancko podkręcając odwłok.  Zapadła chwila ciszy.
Xeva drżała z podekscytowania. Utrzymanie spokoju kosztowało ją mnóstwo energii, ale zimne powietrze trochę ją otrzeźwiło. Jej serce powoli zwalniało, jednak myśli dalej pędziły niczym spłoszone stado jeleni. Nie mogła się doczekać ich następnego spotkania. Gdyby tylko mogła, przeskoczyłaby w czasie do przyszłości! Jakie przygody ich czekają! W głowie miała mnóstwo obrazów przedstawiające ją i jej przyszłe przyjaciółki (bo oczywiście się zaprzyjaźnią i będzie to znajomość na lata!) siedzą przy ognisku i pieką pianki, jak ścigają królika, wpadają na siebie, a potem zanoszą się śmiechem, jak spotykają się na herbatkę, a potem zaplatają sobie warkoczyki w sierści.
Wyobraziła sobie ich powrót z misji - całe miasto wiwatujące na ich cześć, rzucające im płatki kwiatów pod łapy i szczenięta wręczające bukiety roślin. Może życie w Centrum w końcu stanie się przyjemniejsze? ,,Ach, głupia ja", pomyślała Xeva, uśmiechając się do siebie. ,,Przecież wiadomo było, że na początku będzie trudno! Zawsze tak jest. Trzeba tylko przetrzymać trudniejszy okres, a potem jest lepiej".
Spojrzała na wadery stojące koło niej. Jeśli chłodne powietrze powoli ją uspokajało, to ten widok był niczym wodospad lodowatej wody. Ich głowa była zwieszona, a oczy zamglone - zupełnie tak, jakby miały... płakać?
- Lisitin? Coś się... dzieje?
Rogate otrząsnęły się i spojrzały niepewnie na towarzyszkę, po czym zaśmiały się nerwowo, uprzednio uciekając od niej wzrokiem.
- Och... Hah, nie, nie, Xevo, to po prostu... Chłodne powietrze! Tak, trochę nam łzawią oczy przez to. Um... - zamilkły na chwilę i przestąpiły z łapę na łapę. - Było miło cię zobaczyć.
- Mnie też miło was było zobaczyć, Lisitin - odparła Teneriska, machając lekko ogonem. Nie była jednak do końca przekonana, że lerdiski mówią prawdę. - Na pewno wszystko dobrze jest?
- Tak, tak, nie przejmuj się! My... My chyba już pójdziemy. Zimno jest i w ogóle. Do zobaczenia! Niechaj bogowie mają cię w opiece!
Położyły uszy, uśmiechnęły się i po chwili ruszyły w drogę powrotną. Teneriska stała jeszcze przez chwilę, obserwując, jak jej znajome znikają w tłumie. Po chwili dotarł do niej chłód. Zadrżała gwałtownie i skierowała się w stronę domu. 
Nagle poczuła zmęczenie i zawód. Uświadomiła sobie, że jedyne, co jej pozostało, to powrót do domu przez głośne, chaotyczne miasto. Miała wrażenie, że Centrum wysysało z niej energię swoimi dźwiękami, zapachami i ilością wilków krążącą po jego ulicach. Unikała jak ognia spojrzenia innych przechodniów, nagle zdając sobie sprawę, że nie ma siły na więcej interakcji społecznych. Jej dobry nastrój się obniżył, a podekscytowanie zniknęło. Pozostały jedynie zmęczenie i niecierpliwość. Ile jeszcze godzin musi czekać na rozpoczęcie wyprawy? Zaczęła liczyć w myślach, jednak porzuciła to w połowie. Za dużo. O wiele za dużo. I strasznie ją to irytowało.  Ma teraz siedzieć na tyłku i nic nie robić?
Na domiar złego droga powrotna niebożo się przeciągała. Samica wlokła się łapa za łapą, odczuwając dołek po tym, jak wspięła się na emocjonalne wzgórze. W dodatku jedna z głównych ulic dalej była zablokowana wozami i nie zapowiadało się, że miałoby się to szybko zmienić. Z jakiegoś powodu wilczyca nie chciała znowu przeskakiwać nad nimi za pomocą tarczy. Stali tam strażnicy. I gapie. Nie miała ochoty zwracać na siebie uwagi. W dodatku było tam głośno, bo właściciele obu powozów nie znudzili się krzyczeniem i dalej kłócili się tak zajadle, jak tylko pozwalały im na to struny głosowe i wojownicy, którzy pilnowali, aby basiory nie rzuciły się sobie do nadwyrężonych gardeł. 
Zmrok już dawno zapadł, gdy wadera stanęła na schodach swojego domku. Wytarła łapy o szmatę położoną przed drzwiami, po czym popchnęła skrzydło i stanęła w pomieszczeniu. ,,Zimno", pomyślała, drżąc, bowiem nawet taka krótka chwila bezruchu sprawiała, że miała wrażenie, że zamarzają jej włókna w mięśniach. Od razu podbiegła do kominka i zaczęła powolny proces rozpalania ognia. Włożyła do środka kilka kłód, denerwując się na to, że nie potrafi ich przekręcić w taki sposób, aby nie haczyły końcami o kamienne ścianki, po czym zabrała się za zapałki. Próbowała trafić główką w bok pudełka, ale pudłowała. W końcu westchnęło ciężko, umieściła opakowanie między swoimi łapami, a długi patyczek wzięła w zęby. Jeden szybki ruch głowy i zapałka zajaśniała płomyczkiem. Wyjęła ją spomiędzy siekaczy i po chwili w palenisku zatańczył ogień.  
Wadera westchnęła głęboko i położyła się na brzydkim, wytartym dywanie, dalej w płaszczu. Ułożyła głowę na łapach, próbując rozpoznać to dziwne uczucie, które nagle pojawiło się w jej brzuchu. Zwijało się, wirowało, ciągnęło za jelita i kuło w żołądek. Co to było? Zmęczenie? Nie, zmęczenie kleiło jej powieki i kręciło w nosie. Irytacja była jak mrówki gryzące w mózg i pętla zaciskająca serce. To była... Niepewność. 
Niepewność? U niej? U wilczycy, która bez wahania była w stanie wkroczyćdo jaskini mantikory, która szczeniętom pokazywała leże z jajami vitsheri, która jako pierwsza wchodziła na półki skalne wiszące pięćdziesiąt metrów nad ziemią? 
,,Już dawno nie jesteś tą wilczycą", szepnął cichy głosik. ,,Teraz liczysz chwasty i żyjesz w zamknięciu, jak jakieś hodowlane bydło. Widziałaś kiedyś krowę walczącą z potworami?".
Ten głos miał rację. Już dawno nie robiła nic bardziej niebezpiecznego od wpadnięcia na śpiącą lucarię. Co jeśli... Co jeśli zardzewiała?
Poderwała się na równe łapy. ,,Nonsens", powiedziała w myślach sama do siebie. Serce biło jej jak szalone. ,,To nie ty będziesz pokonywać tego potwora. To jest ich zadanie. Ty masz je tam tylko zaprowadzić, a tropić dalej potrafisz. I nie zardzewiałaś, dużo się ruszasz, nie daj sobie tego wmówić... Samej sobie". Przysiadła z powrotem, orientując się, że wciąż ma na sobie kubrak. Zdjęła go i odwiesiła, jednak dalej czuła ten okropny niepokój. Miała wrażenie, że samym zauważeniem swoich uczuć zasiała w głowie ziarno paranoi, które teraz wwiercało się korzeniami w jej głowę. Zaczęła sprzątać, potem się spakowała, jednak nic nie potrafiło odwrócić jej uwagi od przeklętej rośliny zwątpienia w swoje zdolności. Próbowała czytać, ale zmęczenie powodowało, że obcy język bardziej ją drażnił, niż uspokajał, więc w końcu się poddała i udała się na górę, do sypialni, po drodze uważając, aby nie nadepnąć ani na gwóźdź wystający ze środka stopnia, ani na feralną deskę na szczycie schodów.
Przybiła jeszcze kilka gwoździ do płachty skóry, która zastępowała wybite okno, bo czuła zimno ciągnące od dziury, po czym zakopała się pod kołdrą, nie mogąc przestać wyobrażać sobie sposobów, w jaki będzie mogła się ośmieszyć przed nowo poznanymi waderami.
~*~

Ciemność. Martwa czerń naokoło. Rozejrzała się, mrużąc oczy, gdy patrzyła, jak wokół niej rosną drzewa i roślinność. Znajdowała się w lesie... Nocą. Mimo śniegu pokrywającego grunt, nie czuła chłodu. Rozejrzała się, rozpoznając niewielki lasek niedaleko zachodniej części Centrum. Lubiła tu przychodzić. Oferował chwilę odpoczynku od zgiełku miasta, do której nie trzeba było podróżować kilku godzin.
Wyciągnęła łapę przez siebie, gdy nagle poczuła chłód. Przeszywający, mrożący kości i ścięgna, wdzierający się piekącym bólem w głąb ciała. Chciała krzyknąć. Wrzask zamarł jej w gardle. Instynkt podpowiedział, że nie jest sama, a las słucha.
Obróciła się.
Nad jej głową wisiało... COŚ. Mlecznobiałe oczy były jedynym stałym elementem ruszającej się masy kości i ciała. Patrzyła w panicznym osłupieniu, jak włókna mięśni zrywają się i łączą, zęby przemieszczają się w szczęce, kreując nowe żuchwy, a język wysuwa się spod oczodołu. Ściana mięsa rozwarstwiła się, a ta... istota pochylała się, coraz bliżej i bliżej, zupełnie jakby chciała wchłonąć ją w siebie. Xeva poczuła zimny zapach stęchlizny.
 
~*~

Krzyknęła.
Miska z wodą przewróciła się z cichym tąpnięciem, gdy wadera zerwała się z łóżka, zrzucając z siebie koc. Dopiero po sekundzie lub dwóch zorientowała się, że jest z powrotem w domu, w swojej sypialni. Opadła chwiejnie na tylne łapy i naciągnęła materiał na łopatki, tępo wpatrując się w ścianę naprzeciwko. Obserwowała mgiełkę unoszącą się z jej dyszącego pyska.
Mgiełkę?
Nagle doszło do niej, że trzęsie się nie ze strachu, a z zimna. Kominek zgasł? Nawet jeśli, to nie byłoby tak chłodno. Miała wrażenie, że spała na zewnątrz, nie w pomieszczeniu. 
Przełknęła ślinę, rozglądając się z niepokojem po pomieszczeniu. Była sama. Ale czy... Czy na pewno? 
 
Trzask.
Łup.
Trzask.
Łup.
 
Dźwięki dochodziły z parteru.
Powoli wstała na cztery łapy. Próbowała zawiązać koc wokół swojej szyi, ale tak mocno drżała i było jej tak zimno, że w końcu pozwoliła mu ciągnąć się za nią po ziemi. Stąpała ostrożnie, kładąc łapy na środku desek, próbując nie przerywać tej przerażającej, pustej ciszy. Stanęła na szczycie schodów, wpatrując się w głuchą czerń, w której znikały stopnie. Zagryzła zęby, mając wrażenie, że serce zaraz wyskoczy jej z piersi. Sięgnęła telekinezą po nożyczki leżące na szafce w sypialni. Spojrzała na nie, ściskając je mocno magią, po czym zaczęła schodzić.
 
Trzask.
Łup.
Trzask.
Łup.

Każde skrzypnięcie sprawiało, że wydawało jej się, że traci świadomość, a łapy się pod nią uginają. Nic się jednak nie wydarzyło. Miała ochotę zamknąć oczy ze strachu, ale wiedziała, że jeśli będzie musiała się bronić, każde mrugnięcie się liczy. Wydawało jej się, że zrobiła się cięższa i bardziej niezdarna, a każdy jej oddech lub nawet bicie przerażonego serca niosły się po domu głośniej niż grzmot błyskawicy. W głowie powtarzała słowa najróżniejszych modlitw, ale nie była w stanie złożyć ich w całość, więc zapętliła jedynie ,,pomóż mi, błagam pomóż mi, Najwyższa Matko, pomóż mi".
Wzięła głęboki oddech i schyliła się, aby zajrzeć do pomieszczenia.
Drzwi były otwarte na oścież, a wiatr uderzał nimi o ścianę. Na podłodze widoczna była cienka warstewka śniegu, który naniósł do środka. Rozejrzała się. Palenisko było zimne niczym lód. Podmuch powietrza wywiał nawet popiół. Poza tym nic się nie zmieniło.
Zeszła ze schodów, trzymając tułów blisko paneli. Powoli zamknęła drzwi, które zatrzeszczały boleśnie i zaryglowała je. Stanęła w miejscu, oddychając szybko z otwartym pyskiem. Zamykała te drzwi na noc czy nie? Nie pamiętała. Tak, chyba tak... A może nie? Jeszcze raz sprawdziła rygiel.
Otworzyła wszystkie szafki, zajrzała pod stół i do piwniczki. Nie znalazła jednak żadnego złodzieja ani potwora wciśniętego w kąt jej kredensu. W końcu stanęła na środku pokoju, drżąc jak osika i szczękając zębami, gdy nareszcie poczuła się na tyle bezpiecznie, że zabrała się za rozpalanie ognia.
,,Najwyraźniej to był tylko sen. Tylko sen", powtarzała sobie, układając się ponownie do snu, owijając się kocem niczym gąsienica kokonem. Nie odważyła się jednak odwrócić plecami do drzwi. Jakaś część jej podświadomości nie była pewna, że jest zupełnie sama.
Możliwe, że instynktownie wiedziała, że COŚ stoi pod jej oknem.

<Karwielo?>
Słowa: 1768 = 134 KŁ

sobota, 3 kwietnia 2021

Od Lys i Tin CD. Karwieli

Dlaczego w ogóle Lys zgodziła się na to, brzmiące tak strasznie, zlecenie? Jak zwykle, zepchnięta w najciemniejszy kąt Tin, nie miała jak zaprotestować, chociaż naprawdę by chciała. Ale, czy miałaby odwagę postawić się siostrze, kiedy ta już wesoło kiwała głową na "tak"? Oczywiście, że nie. Ciekawe tylko, dlaczego jej bliźniaczka była taka podekscytowana tym zadaniem, skoro nie wiedziała o nim praktycznie nic. Tin mogła lepiej wtedy słuchać…
A teraz szła na samiusieńkim końcu całej ich czwórki, z delikatnie zwieszonym łbem, jakby w ogóle nie chciała być wtedy w tym miejscu. Ba, bo nie chciała. Zastanawiała się, czy cała ta sprawa była warta mieszania się w nią. Szybko doszła do wniosku, że raczej nie… Czuła, że stawka była zbyt wysoka. Sam ten korytarz, przez który musiały przejść, wydawał jej się niepokojący, a miarowe stukanie pazurów o gładką posadzkę, ogłuszające. Wielkie, pokryte grubą skórą drzwi, jak ciężkie wrota pilnowały przejścia do głównego gabinetu. Jakoś tak mechanicznie kiwnęła głową i jeszcze sztywniej usiadła na wskazanym przez masywnego basiora miejscu. Jego głos dudnił jej w uszach, nawet jeśli niezbyt mogła skupić się na słowach przez niego wymawianych. Strach coraz bardziej zaciskał jej gardło i była pewna, że dało się dostrzec ten strach, wręcz wyciekający z jej czarnych ze złotą obręczą oczu. Zdecydowanie wolała podziwiać wystrój wnętrza, te ładnie wyrzeźbione, sporych rozmiarów biurko, przy którym siedział basior, czy nawet porządne, jednolite ściany. Głupio było przyznać, ale sama nazwa wulwura samotna brzmiała dla niej wyjątkowo przerażająco. Nie słyszała nigdy o czymś takim i raczej wolała nigdy nie słyszeć. A jednak, stała teraz przed niezwykle trudnym wyzwaniem, ściśle związanym właśnie z tą wulwurą. Chociaż, trudniejszym zadaniem tutaj będzie pokonanie własnego strachu i opanowanie samej siebie. Tylko jak tu nie panikować, kiedy ledwie dołączyły z Lys do Królestwa Północy, a już brały na siebie tak ogromną odpowiedzialność? Ledwie zdążyły się zadomowić, a nawet nie, a już musiały przygotować się na to, że mogą więcej nie wrócić, nie zaznać spokoju. Że będą musiały się pożegnać z tym miejscem, bo najprawdopodobniej zginą. Może przynajmniej jakoś godnie…
No dobrze, ale może pora nareszcie skupić się nieco bardziej na słowach szefa odkrywców? Nie po to tutaj przyszła, żeby tylko się nakręcać. Wzięła kilka ostrożnych, ale głębokich wdechów, aby razem z wydechami wyleciał z niej cały ten strach i obawy. Może i nie słuchała, jak basior mówił o zaletach i kompetencjach każdej z wader, dlaczego akurat one zostały wybrane, ale za to starała się zapamiętać jak najwięcej z tego, co przedstawił im potem. Że mają zlokalizować i zabić tą całą wulwurę. Że można ją spotkać w gęstych lasach i, na szczęście, żyje samotnie. Widać jednak było, że wiadomo o niej zdecydowanie zbyt mało. Pan Alabart wspominał co najmniej kilka razy, a przynajmniej tak się Tin wydawało, że jest naprawdę niebezpieczna, opisywał jej zdolności hipnotyzujące i ostrzegał przed konsekwencjami zaatakowania przez nią. Wspomniał też, że uzbrojeniem i ekwipunkiem mają się nie martwić, bo oni wszystko załatwią i przygotują jak najodpowiedniejszy asortyment. Na słowa "sowitej zapłaty" Tin dostrzegła, jak jednej z wader jeszcze bardziej zaświeciły się oczy.
Oh, to już wszystko? Monolog samca minął jak pstryknięcie palcami, mimo tego, że tak naprawdę trwał zdecydowanie zbyt długo, a samemu basiorowi pewnie zaschło w gardle od ciągłego kłapania pyskiem. I nie, wcale nie zapamiętała nawet nie połowy i wcale nie stresowała się tym, że wszystko to było takie skomplikowane. Aż kości i mięśnie jej zesztywniały przez to, że się zasiedziała, i nie wiedziała co ze sobą dalej zrobić. Lys by sobie lepiej poradziła w tej sytuacji, Tin miała ogromną nadzieję, że słuchała nieco bardziej, niż ona sama.
Podniosła się ciut zbyt szybko na zdrętwiałych nogach, przez co aż zakręciło jej się w głowie na chwilę. Jeszcze jakaś drobna wymiana zdań pomiędzy wilkami nastąpiła pośpiesznie, ale jej już nie miała siły zakodować w umyśle. Po niej mogły już opuścić to miejsce. Podążyła z wolna za nowymi towarzyszkami wyzwania, jeszcze dukając coś odruchowo na pożegnanie z szefem odkrywców. Znowu ten sam, gładki do granic możliwości korytarz i wreszcie mogły odetchnąć świeżym, rześkim i zimnym powietrzem. To zabawne, że wyruszały razem na wielkiej wagi misję, a ani Lys, ani Tin nie znały ich za bardzo. No, przynajmniej tą jedną, Xevę, kojarzyły jako-tako. W końcu to ona wyciągnęła je z tamtego uporczywego drzewa. Ale i tak, przydałoby się jakoś ocieplić ich stosunki, skoro będą musiały się znosić i współpracować przez najbliższy czas.
– Too… To co teraz?
Ale na pewno nie w taki sposób. Teraz wezmą cię za głupka i pomyślą, że wcale nie słuchałaś. Najgorsze, że po części tak było…
Lys, gdzie jesteś, kiedy najbardziej cię potrzeba?

<Nevt?>


Słowa: 736 = 41 KŁ

czwartek, 14 stycznia 2021

Od Karwieli CD. Xevy

Karwiela uniosła głowę, upewniając się czy na pewno stoi przed gabinetem odkrywców i gdy tylko ujrzała charakterystyczny szyld ruszyła do wejścia, po czym energicznie wkroczyła do środka. Znalazła się w przejemnie ciepłym pomieszczeniu, mając naprzeciwko stojące po drugiej stronie pokoju pokaźnych rozmiarów biurko i siedzącą za nim szarą waderę, która w chwili otwarcia się drzwi wysunęła nos z papierów i obserwowała przybyłą z, wydawać by się mogło, ogromną uwagą. Przedstawicielka rasy lerdis była świadoma zaintrygowanego spojrzenia sekretarki, jednak póki co postanowiła na nie nie reagować i przy zdejmowaniu skórzanego płaszcza udając, że niby dla rozruszania najpierw zwinęła, a zaraz potem rozwinęła swój imponujący odwłok, ukradkiem zerkając w stronę pracującej w gabinecie wilczycy. Widząc jej zaciekawienie i, jak jej się wydawało, wielkie oczy uśmiechnęła się półgębkiem, zawiesiła okrycie na wieszaku, po czym podeszła do biurka, kłaniając się lekko na powitanie. Niebieskooka wadera odpowiedziała tym samym.
-Dzień dobry.- zaczęła Karwiela, przekształcając dumny uśmieszek w jego uprzejmą i sympatyczną odsłonę. Rzuciła okiem na ściany otaczające miejsce pracy jej rozmówcy i pokiwała głową z uznaniem, widząc kilka okazów rzadkich zwierzęcych skór, wykonaną po mistrzowsku mapę Królestwa jak i całego Kontynentu oraz parę dyplomów oprawionych w zdobne ramy. 
-Dzień dobry.- odpowiedziała zagadnięta, poprawiając swoją pozycję na krześle.-Jak się pani nazywa?
-Karwiela z rodu Skārpiyō.- przeszedł ją przyjemny dreszczyk na samą myśl o swoich korzeniach, lecz nie pozwoliła sobie na wywołaną samouwielbieniem pogardliwą postawę z dumnie wypiętą piersią i oczami przekonanymi o własnej wyższości. Nie psuj pierwszego wrażenia, zwłaszcza przy wilkach z którymi musisz pracować, upomniała się w myślach, przypominając sobie o długim ogonie, który lekko zamachał, gdy przechodziła koło przejścia do sąsiedniego pomieszczenia. Sama nie wiedziała, dlaczego ją to tak bardzo obchodzi, skoro zwykle jest pewna siebie i nie bardzo ogląda się na innych oraz ich durne opinie o niej (chyba, że są pozytywne,wtedy się ogląda i to bardzo). Nawet przez myśl jej nie przeszło, że może pragnie po prostu, by ktoś ją naprawdę polubił. Wystarczająco, by chcieć utrzymać kontakt a nie tylko na tyle, aby prowadzić z nią przyjemną dyskusję przy piwie. Bo w końcu kto nie lubiłby kogoś takiego jak ona?
-Mam. Jest pani jedną z osób od specjalnego zlecenia, tak?- powiedziała szara wadera po przerzuceniu kilku kartek które leżały na skraju biurka, wyjęciu jednej z nich i pozwoleniu na zapisanie kilku słów u dołu długopisowi, który lewitował tuż nad blatem. Czyżby telekineza?
-Tak sądzę.- odparła beztrosko Karwiela, obserwując zdezorientowaną minę sekretarki. Szczerze mówiąc, nie bardzo wiedziała czego w ogóle dotyczy to zlecenie i bardzo chciała zaspokoić swoją ciekawość jak najszybciej. Jedyne czego dowiedziała się od swojego przełożonego to to, że ma iść na taką a taką ulicę, tego a tego dnia, o takiej a takiej porze i że tym razem będzie pracować w zespole. Już samo to zapewnienie było powodem jej ogromnego zaskoczenia oraz przekonania, że zlecenie z pewnością nie można zaliczyć do błahostek, bowiem jak dotąd wszystkie zadania wykonywała w pojedynkę. Nie przejmowała się że została wplątana w coś, co może zagrozić jej życiu, właściwie bez żadnej wiedzy i możliwości zaoponowania, w końcu na tym głównie polega fucha łowcy, prawda? Zamiast tego czuła ogromne, łaskoczące od środka podniecenie. Czym tym razem trzeba będzie się zająć? Czy w grupie znajduje się także drugi łowca Królestwa? Czy to właśnie on czeka w poczekalni? Ile osób przyjęło zlecenie i czy będzie musiała współpracować z wilkami o innych profesjach?
Od dawna czekała na okazję, by się naprawdę rozerwać. Nie spartaczy roboty, o tym była przekonana.
Kiedy wadera za biurkiem jeszcze raz sprawdziła wszystkie papiery, uniosła głowę i westchnęła.
-Proszę zaczekać w sali obok.- wskazała łapą na uchylone drzwi, nawet nie patrząc w ich stronę i powróciła do swoich poprzednich czynności. Karwiela już odwróciła się, by pójść we wskazane miejsce, lecz nagle przystanęła i rzucając sekretarce spojrzenie przez bark lekko podwinęła odwłok, by nie dotykał podłogi.
-Może mi pani jeszcze powiedzieć ile osób weźmie udział w tym zleceniu?
-Oprócz pani jeszcze trzy, z których jedna czeka w poczekalni.- odpowiedziała bez zająknięcia, posyłając łowcy uprzejmy uśmiech, sugerujący że musi wracać do pracy. Ta skinęła jej głową w podzięce za odpowiedź, po czym wkroczyła do mniejszego pomieszczenia, wypełnionego stolikiem z jakimiś magazynami, bidonem i jednorazowymi kubkami oraz kilkoma pufami o różnych kolorach i słusznej wielkości. Na jednej z nich siedziała smukła, lecz umięśniona wadera o sierści w kolorze wiśni w niemal wszystkich stadiach rozwoju, od nabierania swojego przeznaczonego koloru docelowego zaczynając, z przeplatającymi się elementami różu i brązu. Piegowaty pysk z błyszczącymi zainteresowaniem jasnoróżowymi oczami przez kilka chwil zwracał się ku przybyłej w lekkim przekrzywieniu, lecz zaraz wilczyca opuściła wzrok, jakby w obawie przed czymś i tylko zerkała co chwilę na wchodzącą. Sporych rozmiarów uszy drgały co jakiś czas, niewiadomo czy ze zdenerwowania, czy z podniecenia, a opadający na podłogę ogon przysunął się bliżej zielonej ściany pufy, na której ulokowana była jego właścicielka. Jej długie łapy swobodnie opierały się o siedzenie, a Karwiela niemal od razu dostrzegła mieszczące się na nich kilka blizn, których pochodzenie trudno jej było określić. Nie dała jednak poznać, że się nad tą kwestią zastanawia, tylko uśmiechnęła się lekko do nieznajomej i skupiła się na wywarciu dobrego wrażenia.
-Dzień dobry.- zagadnęła pogodnie, podchodząc do przyciągającej wzrok czerwonej pufy i ułożyła się na niej wygodnie, pozwalając odwłokowi spocząć na podłodze.
-Dzień dobry!- odpowiedziała głośno zagadnięta, na kilka sekund unosząc wzrok, by spotkać go ze spokojnym spojrzeniem Karwieli.- Pani też jest tym...zlecenioodbiorą?- spytała z widoczną na pysku ciekawością i lekko zmarszczonymi brwiami.
-Tak. Wygląda na to, że czeka nas wspólna przygoda.- zaśmiała się lerdis, w której na nowo wezbrał entuzjazm na samą myśl o czekających ich przeżyciach i nowych doświadczeniach, być może nawet zagrażających życiu. Aż poruszyła pazurami, wyobrażając sobie jak wbija je w kark jakiejś ogromnej, krwiożerczej bestii, która atakuje grupę z ukrycia z zamiarem urządzenia z nich sowitego śniadania, a może nawet obiadu... Siedząca naprzeciwko wadera również szeroko się uśmiechnęła, a jej długi ogon kilka razy uderzył energicznie o wypolerowaną posadzkę. Karwiela już chciała spytać ją o imię i stanowisko jakie pełni, lecz w tej właśnie chwili, gdy szykowała się do wypowiedzenia pierwszego słowa z przedsionka dobiegł obie wilczyce dźwięk otwieranych drzwi i ciche odgłosy kroków. Mignęło pokryte brązowym futrem ciało i dało się usłyszeć przywitanie wymienione między sekretarką a nowo przybyłym wilkiem, który sądząc po głosie wydawał się być waderą. Wymiana zdań była jednak zbyt cicha, by można było cokolwiek usłyszeć, a ponadto Karwiela nie chciała podsłuchiwać, więc zadowoliła się zagapieniem się na wiszący na ścianie barwny obraz przedstawiający wysokiego wilka, który opierał się o pień wyjątkowo grubego drzewa. Niedługo jednak było jej dane analizować walory dzieła, gdyż po chwili granicę poczekalni przekroczyła masywna wilczyca o dwóch parach rogów, krótkim ogonie i niemal całkowicie czarnych oczach. Lerdis, przemknęło Skārpiyō przez myśl i od razu poczuła do obcej nić sympatii, którą przekształciła w powitalny uśmiech. Tamta, widząc zwrócone na siebie pełne zainteresowania oczy spuściła wzrok i siadła na pufie znajdującej się najbliżej wejścia, nie pozwalając ciału na pełne rozluźnienie.
-Dzień dobry.- przywitała się cicho, deliktanie zmieniając pozycję na nieco bardziej wygodną i rozglądając się przy tym po pomieszczeniu, po kilku sekundach kierując wzrok najpierw na siedzącą naprzeciwko Karwieli wilczycę, a potem na samego zeskorpionionego wilka. Odpowiedziały jej dwa głosy: jeden głośny i wypełniony energią, drugi nieco bardziej stonowany, lecz nie zdążyły one pociągnąć dalej rozmowy, ponieważ drzwi do biura odkrywców ponownie zostały otwarte. Wszystkie jak jeden mąż nastawiły uszu i wpatrzyły się w otwór prowadzący do poczekalni, w którym na kilka sekund pojawiła się biała sylwetka z trudną do niezauważenia obecnością czerwieni. Rozległo się wesołe powitanie, uprzejma odpowiedź znużonej sekretarki i "rejestracja" nowo przybyłej, której szara wadera za biurkiem, w odróżnieniu do pozostałej trójki, poleciła zaczekać tam gdzie stoi (-"proszę chwilkę zaczekać i w międzyczasie odwiesić płaszcz, a ja zawiadomię szefa"). Siedzące w poczekalni wilczyce na te słowa zareagowały różnie: ta w kolorze wiśni poderwała się gwałtownie, rogata wyglądała jednocześnie na zmartwioną i zaciekawioną, a Karwiela przekrzywiła głowę, skrobiąc pazurem po gładkiej powierzchni jej siedzenia. Rozległ się odgłos przesuwanego krzesła, szybkie kroki na śliskiej posadzce, pukanie i następujące po nim "proszę" oraz ledwo słyszalne kliknięcie, gdy drzwi zamknęły się za szarą waderą. Jej nieobecność nie trwała jednak długo, bowiem zaraz wyszła z powrotem na korytarz, a jej smukła głowa wychyliła się zza ściany, spotykając wyczekujące spojrzenia tria.
-Proszę za mną do gabinetu.- odstąpiła od wejścia do poczekalni o kilka kroków, robiąc miejsce wychodzącym waderom, a gdy już wszystkie znalazły się w głównym pomieszczeniu skinęła na tę stojącą ciągle przy biurku i zaprowadziła je przed obite skórą drzwi z mieszczającą się na nich małą, złotą tabliczką z napisem "Alabart z Anvesaków".
-Pan Alabart już czeka.- oznajmiła i znowu zapukała, lecz tym razem nie czekała na odpowiedź tylko nacisnęła klamkę, cofnęła się i gestem zachęciła stojący za nią kwartet do przestapienia progu. Karwiela, jako iż znajdowała się z przodu stawki uczyniła to pierwsza, wkraczając do pomieszczenia z lekko podwiniętym odwłokiem tak, by nikogo przypadkowo nie dziabnąć i stanęła przy przeciwległej ścianie, nie odrywając oczu od szefa odkrywców, który na widok zebranego zespołu wstał z krzesła. Był to starszawy basior z obrazu w poczekalni, o imponującym wzroście dzięki któremu przerastał wszystkie panie w gabinecie o głowę, a Karwielę conajmniej o dwie (ona sama jednak nie przejęła się byciem najniższą, wyprostowała się jedynie maksymalnie i przyjęła dumną postawę) oraz łaciatym wzorze sierści, która estetycznie opadała falą. Przez grzbiet miał przewieszoną lekką, zapinaną na klamrę skórę z jakiegoś egzotycznego zwierzęcia (gdzieniegdzie wystawały z niej pióra które, szczerze mówiąc wyglądały na podoklejane), a o szeroką pierś opierał się długi naszyjnik z tak pięknym klejnotem w środku, że Karwieli aż zaświeciły się oczy.
-Dzień dobry, witam drogie panie.- zadudnił, oślepiając przybyłe blaskiem swojego szerokiego uśmiechu, jednocześnie przygładzając łapą długą sierść pod szyją i pokazując swoim gościom, by usiadły. W międzyczasie sekretarka zamknęła za nimi drzwi, pozostawiając wadery sam na sam z wesołym odkrywcą, który widząc że wszystkie zajęły miejsca sam zasiadł za swoim ogromnym biurkiem.- Jak z pewnością wiecie, jesteście tu po to, aby wziąć udział w specjalnym zleceniu mającym na celu wytropienie i poszerzenie informacji o rzadko spotykanym gatunku, o nazwie... hmmm, gdzie to było.- wbił wzrok w leżącą przed nim kartkę z trudnymi do odczytania bazgrołami, przeszukując wzrokiem każdą linijkę. Gdy w końcu znalazł to, czego szukał pokiwał kilka razy głową.
-A tak, mam. Wulwura samotna.- na pysk Karwieli wypłynął szeroki uśmiech. Wiele słyszała o tajemniczej wulwurze, a sam strach tych, którzy albo mieli nieszczęście się z nią spotkać, albo po prostu byli przypadkowymi słuchaczami wystarczył, żeby rozpalić w niej ogień zdeterminowania i ogromne pragnienie wzięcia udziału w misji. Nigdy wcześniej nie miała okazji spotkać się z koszmarnicą oko w oko, a samo wyobrażenie takiej sytuacji przyprawiało ją o dreszczyk podniecenia. Cóż za wyzwanie! Poziom bardzo wysoki i niebezpieczny, lecz czyż takie nie są najlepsze? Jest to swego rodzaju trening z najwyższej półki, dzięki któremu można zdobyć ogromne doświadczenie, no i podwyższyć nieco status społeczny, przynajmniej w karczmach i barach. Już zaczęła wyobrażać sobie jak opowiada sporej grupie podróżnych o pokonaniu wulwury, a oni chwalą jej umiejętności, podziwiają jej odwagę i pragną stać się kiedyś tak uzdolnieni jak ona! Opanuj się wariatko, upomniała się w myślach. Do walki nie można podchodzić optymistycznie, zawsze najlepiej zakładać najgorsze, by móc się odpowiednio przygotować. Przecież znaleźć śmierć nie jest tak trudno... jednak tak właśnie wyglądała jej praca- nieustanne siłowanie ze śmiercią. Kto kogo powali ten wygrywa, proste jak drut. Karwiela nie miała w zwyczaju zbytnio przejmować się jutrem, więc nawet niebezpieczeństwo utraty życia nie przerażało jej za bardzo, pozwalając podnieceniu dalej kotłować się w trzewiach, lecz na odpowiednio niskim poziomie, by nie trafiło do jej awanturniczego łba. 
Pan Alabart wydawał się nieco zdezorientowany jej reakcją, lecz zaraz wzruszył ramionami i przestał się tym przejmować.
-Co dokładnie ma pan na myśli, mówiąc "poszerzenie informacji"?- spytała biała wadera z czerwonymi wzorami na pysku i końcówką ogona, który od czasu do czasu zamiatał podłogę delikatnymi ruchami. 
-Zaraz odpowiem na wszystkie pytania, jednak najpierw chciałbym wyjaśnić kilka spraw.- po tych słowach ponownie pochylił się nad swoją kartką z podpowiedziami i zaczął mamrotać pod nosem- Hm. Wulwura, to już powiedziałem. Dlaczego to właśnie panie zostały wybrane. Cel misji. Szczegółowe informacje, dotyczące zadania, dostęp do materiałów i pomocy, pokwitowania... Reszta wyjdzie w praniu- posłał waderom szeroki uśmiech, odrywając wzrok od leżącego na blacie papieru.- Coś jeszcze? A tak, zapłata.- wyprostował się i wygodnie oparł o oparcie swojego wypasionego fotela.
-Zaczynajmy więc. Zostały panie wybrane nie bez powodu, ponieważ każda z was posiada pewne wymagane do tego zadania kompetencje...


<Lys i Tin? Nevt? Xeva?>


Słowa: 2064 = 148 KŁ

sobota, 9 stycznia 2021

Od Xevy do Karwieli, Nevt, Lys i Tin

Cisza. I pustki panujące na ulicach. Dopiero co wstał nowy dzień, a wczesnoporanna mgła jeszcze nie zdążyła zupełnie zniknąć. Świat był zalany spokojem, który jeszcze nie został stłamszony przez głośny rytm życia wielkiego miasta. Przez niewielkie, brudne okno, wychodzące na ubłocony rynsztok, wpełzły promienie porannego słońca. Padły na porysowaną, starą podłogę i zabłyszczały na powierzchni niewielkich, odcinających się swoim kolorem od szarego otoczenia, kałuży krwi.
Posoka zamazywała wyrysowany na panelach białą kredą diagram złożony z rombu i kilku innych, niewyraźnych już, kształtów. Niewielkie plamy prowadziły do wadery siedzącej tuż przy obrysowanym, ceglanym kominie, z którego odpadał pomarańczowy pył. 
Samica obwiązywała prawą łapę bandażem i, paradoksalnie, uśmiechała się szeroko, nucąc pod nosem egzotycznie brzmiącą piosenkę. Biały materiał barwił się na czerwono, ale absolutnie nie przeszkadzało to wilczycy. Wręcz przeciwnie - to właśnie ta rana była przyczyną jej dobrego humoru. A właściwie to, co ta krew umożliwiła.
Xeva zabrała się za porządkowanie swojego rytualnego pomieszczenia. Spieszyła się, nie mając ochoty na zmywanie zakrzepłej juchy, która dodatkowo zdążyła wniknąć w podłogę. Nawet nie pomyślała o tym, że jej przyszli goście mogliby wziąć ją za morderczynię, gdyby zobaczyli tego typu bałagan - zależało jej jedynie na tym, aby utrzymać swoje gniazdko w porządku. Było ono dla niej idealnym miejscem, które pragnęła zamienić w swój kąt na ziemi - nawet jeśli było prawie że ruiną, ze spróchniałymi okiennicami i tynkiem odpadającym ze ścian. Jedna szyba została wybita, a wadera została zmuszona do przybicia do ściany dwóch grubych skór, aby przeciąg nie zamroził jej w nocy. Co prawda zrobiła przez to siedem dużych dziur w ścianie, ale nigdy nie miała do czynienia z budynkami, gwoździami czy młotkami. No i przynajmniej było ciepło!
Odkrywczyni poszła wyrzucić brudne szmaty i wylać zużytą wodę, uprzednio upewniając się, że dokładnie zamazała symbol Rakazuth - pozostawienie choćby jego części po skończonym rytuale byłoby bardzo dużą zniewagą. 
Zeszła po starych, trzeszczących schodach i sprawnie ominęła stopień, z którego wystawały gwoździe. Mimo że odbycie rytuału z samego rana znacznie podniosło jej nastrój, musiała przyznać - nie był taki sam, jak te, które wykonywała w domu, na łonie natury. Nie czuła dogłębnego spokoju, relaksu i przepełnienia siłą, jakich doświadczała na Teneris. Było jej z tego powodu przykro, bo religijne rytuały były dla niej bardzo ważne - w końcu Najwyższej Matce należał się szacunek, a każda okazja do zbliżenia się do niej był wyjątkowa i jedyna w swoim rodzaju. Najczęściej był to najlepszy element tygodnia Xevy. Być może gdyby w mieszkaniu było więcej roślin, łatwiej byłoby jej utworzyć mocne połączenie z boginią i osiągnąć stan głębokiego transu. 
Mówiąc o florze, samica weszła do niewielkiego kuchnio-jadalnio-salonu, gdzie trzymała kilka roślin wyhodowanych z ziaren pochodzących z Wysp Trojaczych. Rosły one w doniczkach zawieszonych na drucianej siatce przybitej do ściany. Większość dopiero kiełkowała i nie była zbyt duża - wyglądały bardzo podobnie, z wyjątkiem kilku gatunków kolorowych traw. Dobrze, że żadna nie miała jeszcze wykształconych charakterystycznych dla własnego gatunku cech; wiele z nich było bowiem zakazanymi w Królestwie narkotycznymi ziołami. Xeva nie miała jednak o tym pojęcia. Jej matka od lat przyrządzała z nich hipnotyczne napary, czego nauczyła swoją córkę. W głowie odkrywczyni nie mieściło się, że tak nieszkodliwe w jej mniemaniu kwiatki mogłyby być zabronione prawem. Przecież każdy wiedział, że nie je się ich na surowo i nie zaparza we wrzątku, dodając nie więcej niż dwa średniej wielkości liście, bo umrze się podczas wstrząsu z biegunką i wymiotami! Przesadzają, po prostu przesadzają. Amatorzy.
W kącie pokoju, stała potężna, brązowa donica, w której wilczyca zasadziła szarozielone chwasty - na razie jedyną roślinkę pochodzącą z Królestwa, jaką posiadała. Ukradła ją pewnego dnia z taczki ogrodnika, który pielił rabatki koło Wielkiej Bibloteki.
Przeszła obok pokrytego kolcami fioletowego kwiatka, rzucając szybkie ,,haraara" czyli ,,dzień dobry" w stronę kłującego zielska, po czym poszła zabrać dwie torby ze stołu. Zostały one wyplecione z mocnej, odpornej na rozrywanie trawy o wielu kolorach. Pokrywały ją tradycyjne zygrazki i pętle układające się w przemyślane wzory. Może i nie zachwycała paletą barw (zawierała ona bowiem gryzące się kolory, w większości sprane i szare), ale umiejętnościami autora i złożonością plecionki - już tak. 
Xeva musiała mieć dobry powód, aby zabierać ze sobą obie torby, które przyniosła z domu - tak było też w tym przypadku. Wybierała się na swoją pierwszą zleconą misję jako profesjonalny odkrywca! I to jeszcze JAKĄ misję!
Przez większość jej pobytu w Królestwie, nie robiła nic konkretnego w kwestii swojego stanowiska. Ba, ledwo udało jej się je zdobyć. Wilk, który ją przepytywał na rozmowie o pracę, stwierdził, że ,,nieznajomość flory i fauny jest niedopuszczalna, ale ma szczęście, że umie szybko biegać i nie przeszkadza jej nocowanie w dziczy". Potem powiedział jej, że na razie dostanie minimalne wynagrodzenie (cokolwiek to znaczy), a kiedy zda testy ze znajomości gatunków Krainy Wiecznie Skutej Lodem, to mogą porozmawiać o podniesieniu wynagrodzenia. ,,Na razie... Na razie będziesz chodziła i liczyła roślinki. Jasne?".
I tak zaczęła się jej przygoda. Dzielnie kontrolowała populację najbardziej popularnych ziół w dwóch częściach Dystryktu III. Była wilkiem od brudnej roboty, bo monotonne przeliczanie okazów należało do najbardziej nielubianych przez odkrywców czynności. A skoro znaleźli naiwniaka, który nie dość, że zgodził się na karygodne warunki umowy, to jeszcze niesamowicie przykładał się do swojej pracy i się nią emocjonował, to pozwolili jej zostać mimo niskich kwalifikacji. W końcu nie trzeba być wybitnie wykształconym, aby liczyć chwasty. 
Tym razem jednak jej zlecenie było inne. Wyjątkowe. Nie prosili jej o skontrolowanie populacji wełniaczka pospolitego w Lesie Ayre na przestrzeni tygodnia czy sprawdzeniu ilości męskich osobników krzesnówki czerwonej we wschodniej części Ulove. Teraz poprosili ja o wytropienie... wulwury. Czymkolwiek owa wulwura jest. Przełożony powołał się jednak na jej doskonałą znajomość lasów otaczających Centrum i doświadczenie tropiciela, które zdobyła na Teneris. Bo rzeczywiście w tropieniu była dobra, mimo że tak naprawdę chodziło o to, że wszyscy inni odkrywcy nie zgodzili się na wzięcie udziału w tej misji. Doskonale wiedzieli, czym jest bestia, której mają szukać. I mieli odrobinę zdrowego rozsądku. Zleceniodawca potrzebował jednak wymówki, aby zatrudnić samicę i nie mógł jej napisać ,,nie mamy nikogo na tyle głupiego, kto by się zgodził na tę robotę i zostajesz nam tylko ty". Dlatego przeczytała, że ,,docenia się jej umiejętności rozpoznawania śladów i znajomość lasów", co sprawiło, że zrobiło jej się bardzo miło.
Xevę czekał jednak poważny research, ponieważ nigdy nie słyszała o czymś takim jak wulwura. Zleceniodawca zapewnił ją jednak, że umożliwi jej porozmawianie z bardziej doświadczonymi kolegami po fachu jak i całodobowy dostęp do Wielkiej Biblioteki, o ile wadera się zgodzi. I zgodziła się bez mrugnięcia okiem. A potem zaczęła skakać po domu z podekscytowania, nie mogąc się doczekać dnia, w którym rozpocznie swoją przygodę. A w dodatku miała być częścią zespołu! Zaczęła marzyć o spotkaniu nowych wilków, o tym, że będą się świetnie dogadywać i zostaną paczką przyjaciół na lata. Nie mogła już powstrzymać rosnącej ekscytacji i narzuciła na siebie płaszcz.
Wyleciała z mieszkania, zapominając o zamknięciu drzwi, i wyskoczyła na ubłoconą ulicę, o mało nie wpadając na pijanego basiora. Rzucił za nią bełkotliwe przekleństwo, plując na kocie łby. Xeva odwróciła się na pięcie, zamiatając ogonem w powietrzu i uśmiechnęła się.
- Ja panu też miłego dnia życzę! - uśmiechnęła się, aż jej różowe oczy zabłyszczały. Pijak patrzył na nią z tak wyraźnym szokiem wymalowanym na pysku, że można by pomyśleć, że momentalnie wytrzeźwiał. Wilczyca jednak tego nie zauważyła, bo już biegła przez wąskie uliczki jednej z gorszych dzielnic Centrum, zwinnie przeskakując za pomocą tarczy dwa zagradzające drogę wózki i ich głośno kłócących się właścicieli. 
Xeva pasowała do tej okolicy jak pięść do nosa. Rozradowana szła po śmierdzących jezdniach, a jej jasne, przepełnione szczęśliwą niewinnością oczy zdawały się nie dostrzegać płaczących, brudnych szczeniąt wtulających się w matkę, kiedy ta próbowała wściekle utargować niższe ceny jeleniego mięsa z grubym handlarzem, śpiącego pod ścianą oszronionego wilka czy przemykających w cieniach podrostków o niebezpiecznych, przenikliwych spojrzeniach. Śledziły one prężnie truchtającą samicę, a właściwie dwie, obficie wypchane torby podskakujące pod starym płaszczem. Każde z nich zauważyło też zranioną łapę i ostry kawałek kości podrygujący wśród obfitego futra na szerokiej piersi. Było jednak za jasno i zbyt tłoczno, aby ją zaatakować i okraść.
Uciekało to jednak uwadze odkrywczyni. Dla niej dzień był piękny, a to już był powód, aby cieszyć się życiem. Żałowała jedynie, że w nocy nie spadł śnieg, bo uwielbiała patrzeć, jak błyszczy on w jasnym słońcu, chodzenie po świeżym puchu należało też do jednej z jej ulubionych czynności. Długie uszy wyłapywały każde delikatne trzaśnięcie delikatnych śnieżynek, co sprawiało, że waderze przechodził przyjemny dreszcz po grzbiecie.
Unikała jednak wzroku przechodniów. Już wiele razy miała okazję się przekonać, że nie przepadają oni ani za jej optymizmem, entuzjastycznym wzrokiem, a tym bardziej specyficznym, szorstkim akcentem. 
Po kilkunastu minutach ni to spaceru, ni to biegu, doszła do TEJ ulicy. Zatrzymała się i wzięła głęboki wdech, czując, jak przyspiesza jej serce, a ona zaczyna się denerwować.
Zwolniła krok, wchodząc do bogatszej części Centrum. Wiedziała bowiem, że znajduje się na terytorium, które absolutnie nie tolerowało jej wybryków. Z jakiegoś powodu właśnie te biedniejsze części miasta wydawały jej się przyjaźniejsze. Nie jakoś specjalnie, ale gdy w nich przebywała, miała pewność, że nikt na nią nie burknie. Mogła skakać i wariować, witać nowy poranek z uśmiechem na pysku. Bardzo się z tego cieszyła, nie zdając sobie sprawy z tego, że tamtejsze wilki były po prostu zbyt zajęte walką o przeżycie, aby przejmować się jakąś postrzeloną małolatą - prawdopodobnie po prostu kolejna świruska z sąsiedztwa. Tam było takich pełno i każdy zdążył się do nich przyzwyczaić. Nikogo nie dziwiło, że ktoś zatacza się po ulicy, krzyczy lub pusto wpatruje się w dal. W głowie Xevy ta bierność oznaczała, że wilki z jej dzielnicy były po prostu milsze.
W sercu Centrum było jednak inaczej. Wiele razy usłyszała, że odstrasza klientów, gdy zbyt długo patrzyła wielkimi oczami na migoczące w słońcu szklane obrazy czy drogie kamienie. Zdarzało się, że wygoniono ją ze sklepu, bo z podniecenia nie mogła przestać machać długim ogonem i zrzucała towary z półek. Raz czy dwa zaczepiła ją straż i bardzo podejrzliwie zaczęła wypytywać o coś zwanego ,,alkoholem" i ,,narkotykami", tłumacząc przy okazji, że zakłóca porządek swoim głośnym śpiewaniem. A przecież nucenie pieśni pochwalnych w teneriskim było normalną sprawą! W domu robiła to codziennie z koleżankami.
Takie sytuacje, jak i wiele innych nieprzyjemnych przypadków, sprawiały, że w środku Centrum Xeva zmieniała się w idącą z opuszczoną głową kulkę nerwów. Nie cierpiała, gdy ktoś zwracał jej uwagę, bo najczęściej słyszała przy tym niezbyt przyjemne epitety kierowane w jej stronę. Frustrowało ją też to, że tubylcy tak negatywnie odnosili się do jej uśmiechów, biegania, zabaw i śpiewów. Nikomu przecież nie sprawiała przykrości, nie robiła krzywdy! To, że zdarzało jej się gonić kruki na rynku było jedynie nieszkodliwą rozrywką, a sprawiało jej tyle przyjemności. Wspinanie się na rzeźby przedstawiające Królową pozwalały lepiej się rozejrzeć (szczególnie, gdy ulice były wręcz zalane wilkami), a zagadanie do obcej osoby i zaproponowanie jej przytulenia powinno sprawić jej radość. Wadera nie mogła zrozumieć, dlaczego wilki z Krainy Wiecznie Skutej Lodem tak często chodzą smutne, z głowami niemalże przy ziemi. Dlaczego tak często się kłócą, dlaczego nie uśmiechają się, gdy słońce wyjrzy zza chmur. Czemu ze sobą nie rozmawiają, tylko przeciskają się przez uliczki niczym mrówki, kłapiąc na siebie zębami i śląc w swoją stronę szyderstwa? Dlaczego nagle te wszystkie pozytywne rzeczy, radość, zachwyt i miłość do świata są... złe?
Nie miała odpowiedzi na te pytania, pozostało jej jedynie się przystosować. Szła więc przez Centrum z podkulonym ogonem, posyłając nerwowe spojrzenia w stronę każdego, kto na nią zerkał. Starała się chodzić najmniej zatłoczonymi ścieżkami, jak ognia unikając dużych tłumów, bo tam najłatwiej było o popełnienie błędu. 
Prześlizgiwała się między budynkami, czasami się gubiąc, czasem odnajdując. Zaczynała ją powoli boleć głowa, bo ciągle dochodziła do niej masa odgłosów i zapachów. Ciągle coś się działo, ciągle bombardowały ją miliony bodźców, które non stop się mieszały, przechodziły z jednej strony na drugą, stopniowo ją ogłupiając. Nie wiedziała już, na czym się skupić, bo jej mózg próbował przetrawić mnóstwo informacji na raz. Miała wrażenie, że powoli zaczyna zapominać, jak się nazywa, a wszechobecny hałas, który narastał z każdą godziną, coraz bardziej ją dezorientował i zapędzał w kozi róg. Czuła się niepewnie bez swoich zmysłów, a jeszcze gorzej było, gdy znalazła się w miejscu, gdzie cały czas obawiała się negatywnego komentarza czy krzywego spojrzenia. W pewnym momencie musiała się na chwilę zatrzymać w pustej uliczce, bo zaczęło jej się kręcić w głowie od przytłaczającej ilości bodźców.
W końcu z westchnieniem ulgi udało jej się zauważyć gabinet przełożonego odkrywców. Nad drzwiami niewielkiego budynku wisiał szyld, a przez okno dało się dojrzeć ściany ozdobione trofeami, skórami i przeróżnymi roślinami za szybkami. 
Wadera nieco się ożywiła, ciesząc się z faktu, że wreszcie ma możliwość zejścia z pełnych społecznie niebezpiecznych pułapek. Podbiegła radośnie do wejścia i wkroczyła do środka.
Mimo że nie wrócił jej dobry humor z samego początku dnia, czuła się lepiej w zamkniętym pomieszczeniu, ciepłym i cichym,  które wyciszało cały hałas i smród Centrum. Rozejrzała się i skrzyżowała spojrzenie z niebieskimi oczami należącej do szarej wadery stojącej przy niskim biurku.
- Dzień dobry...? - zaczęła nieznajoma. Xeva uśmiechnęła się niepewnie, czując, jak się czerwieni. Zapadła długa cisza, a z każdą mijającą minutą wyraz pyska drugiej samicy wyrażał coraz większe skrępowanie i zdenerwowanie. W końcu zapytała: - Jak się pani nazywa?
- Xeva! - szczeknęła piegowata. Sekretarka odetchnęła z wyraźną ulgą i zaczęła przeglądać jakieś zapiski.
- Jaka Xeva? - znów odezwała się niebieskooka.
- Jak to jaka? - Teneriska zmarszczyła pyszczek. - Po prostu Xeva!
- A... ha... - wydukała pracownica, poświęcając piegowatej długie, zaniepokojone spojrzenie. - A po co pani przyszła?
Różowooka wyciągnęła list i podała go nieznajomej. Niezręcznie go otworzyła i podetknęła jej pod nos, sprawiając, że szara zmuszona była do zezowania.
- Dziękuję - odparła sekretarkaa i zerknęła na wilczycę z grymasem, odsuwając telekinezą świtek, który lewitował tuż przed jej oczami. Zaczęła go czytać, co jakiś czas kontrolnie spoglądając na długouchą, która z ciekawością rozglądała się po pomieszczeniu, szepcząc coś do siebie pod nosem, zupełnie jakby obawiała się, że zaraz zacznie demolować pomieszczenie. Xeva jednak stała grzecznie i, czekając, aż sekretarka przeczyta jej zlecenie, próbowała z pamięci rozpoznawać rośliny ukazane na ścianie za biurkiem.
- Aha, pani od TEGO zlecenia - pokiwała głową samica, z powątpiewaniem spoglądając na Xevę. Ta uśmiechnęła się szeroko i zamachała gwałtownie ogonem, omal nie strącając nim dokumentów z blatu. Na szczęście papierów, zostały szybko przytrzymane przez szarą łapę.
- Tak, to ja!
- Proszę usiąść i poczekać, aż reszta zleceniobiorców się pokaże - sekretarka z westchniem ulgi wskazała pufy leżące na wypolerowanej podłodze w sąsiednim pomieszczeniu z uchylonymi drzwiami. Piegowata przekrzywiła głowę, nastawiając szpiczaste uszy i zamachała lekko długą kitą.
- Zleceniobiorców? - zapytała, dukając nieznane sobie słowo z bardzo wyraźnym akcentem. Wadera spojrzała na nią niepewnie.
- No... Osoby, z którymi będzie pani wykonywać to zadanie.
- Aha! - podskoczyła Xeva po chwili wyraźnego analizowania słów, które musiała sobie przetłumaczyć na teneriski w głowie. - Ja już rozumiem, ja dziękuję!
I uradowana udała się do drugiego pokoju, radośnie siadając na jednej z puf. Pomieszczenie było niewielkie, ale bardzo przytulne. Przeciągnęła łapą po miękkiej poduszce, podziwiając estetyczne szwy i kolorowe nitki. Podniosła głowę i uśmiechnęła się szczerze do sekretarki, którą widziała przez otwarte drzwi, a ta niepewnie odwzajemniła gest, dalej obserwując nietypowego gościa. Zastanawiała się, czy powinna ją poprosić o odwieszenie płaszcza, ale zdecydowała się machnąć na to łapą. Zorientowała się, że nie pochodzi z Królestwa. Być może jest jej zimno. Poza tym nie chciała z nią rozmawiać więcej, niż to było potrzebne. Poprawiła rozrzucone papiery, zastanawiając się, skąd biorą się TAKIE osobistości i wróciła do pracy.
 
 
< Karwiela? Lys i Tin? Nevt? >

  


 Słowa: 2541 = 202 KŁ
Layout by Netka Sidereum Graphics